Het is niet vaak dat ik naar een concert ga van een band, waar ik nog nooit iets van gezien of gehoord heb. Tijdens mijn vakantie sprak ik Rob en Joke die vertelden dat ze naar Poppodium Nobel gingen omdat hun zoon moest spelen. Gezellig dan kom ik ook zei ik spontaan. Nou ken ik Rob en Joke al een aantal jaar dus wist wel dat het geen verkeerde avond ging worden. Ik had thuis uiteraard gegoogled en zag stukjes die veel beloofden.
Wat ik hoopte gebeurde, lekkere keiharde en toch muzikaal goed in elkaar zittende nummers met maatschappijkritische teksten.
Eigenlijk wel lachen Dolly Min speelde in de kleine zaal van Nobel. Buiten stond een lange rij wachtenden die ik niet helemaal thuis kon brengen als publiek voor Punkbands als Dolly Min en The Etters. Dat klopte ook wel, want de rij stond te wachten voor een concert van Wende in de grote zaal. Hoe je het ook wen(de) of keert, ik was blij dat ik in de kleine zaal stond, want het was echt een verrassend concert.
Na een paar nummers wist ik het opeens, ik herkende er duidelijk Nena in. Hoe meer je op gaat letten, hoe meer je het herkent. Oftewel genieten.
Ik ben geen programmeur en niet meer dan een enthousiast concertbezoeker, maar als Dolly Min doorgaat zoals ze bezig zijn zou het mij niet verbazen als we ze nog eens terugzien in de grote zaal of op Werfpop.
Ik heb een korte fotoslideshow en Brigitte een filmpje gemaakt, dus oordeel zelf maar.
Het was een dubbelconcert met na de pauze The Etters, keiharde strakke garagepunk.
Ze gingen er gelijk vol tegenaan met korte snelle nummers.
Opvallend was de drummer, een jong meisje die pas twee maanden drumde in de band. Vol energie, kort en strak, heerlijk om te zien. Klinkt raar, maar goed bedoeld hoor, ik vond het een type die zo uit een Japanse tekenfilm was weggelopen.
Leuk optreden en zeker hun meegekomen fans genoten.
Toch heerlijk van die avonden waar je muzikaal verrast wordt.
Ook van The Etters natuurlijk een korte fotoslide show en filmpje.
