Het eerste uur was het natuurlijk een ge-ohh en ge-ahh, jij bent niets veranderd, woon je nog in Leiden, joh ik had je bijna niet herkend, ja vroeger had je lang blond haar en nu kort, wat doe jij nu dan, sinds wanneer ben je gepensioneerd, ja wij zijn altijd bij elkaar gebleven, oh die zie ik nog wel eens, ja zonde he dat hij veel te vroeg is overleden, goh jij speelde ook mee in de film, je was altijd gek op mijn gedichten, ja die is al jaren verhuisd naar, dat meen je niet zie je die echt elke week. Dit soort kreten hoorde je afgelopen zaterdag tijdens de Troef reünie overal om je heen. De meeste reünies worden na een jaar vijftien gehouden, een reünie na veertig jaar is uniek en komt eigenlijk meer voor op een begraafplaats dan in een muziekcentrum. Ik noem in deze blog vrijwel alleen voornamen omdat veel mensen door trouwen en scheiden andere achternamen hebben dan ik anders neer zou zetten. Daarnaast is het ook makkelijker en misschien is dat wel de hoofdreden. Nadat iedereen elkaar had begroet leek het gewoon alsof Troef voor een keertje weer open was.

De bedoeling van het oude Troef was eigenlijk, met elkaar, voor elkaar en geloof in je eigen kunnen. Gelukkig hadden diverse muzikale oud deelnemers dat destijds al heel goed begrepen en nog steeds goed onder de knie. Want ga maar eens na nooit of veertig jaar geleden samen gespeeld te hebben opeens spontaan een podium op.

Het even geduurd, maar zaterdag is het eindelijk echt zo ver en is de eerste, enige en laatste Troef reünie een feit. Eind zestiger jaren begin zeventig was op de Hogewoerd in Leiden het VJV centrum Troef gevestigd. Directrice Elly Kerckhoffs heeft geschiedenis geschreven met Troef. In die jaren had je door heel Nederland Vormingscentra Jong Volwassenen waar de jeugd terecht kon om diverse cursussen of activiteiten te volgen. Behalve creatieve cursussen zoals fotografie, film, toneel en handvaardigheid, kon je er ook terecht voor bijvoorbeeld yoga. Ruw genomen kwamen er twee soorten jongeren. Een gedeelte wat keurig aan het werk was en in de avonduren cursussen wilde volgen, maar ook een groep die eigenlijk met zijn ziel onder zijn arm liep en dacht kansloos te zijn, of geen vertrouwen had in de maatschappij. Elly richtte zich al snel voornamelijk op de groep "kansarme" jongeren en kreeg het voor elkaar ze in beweging te krijgen. Wat nu klagen dat je geen kamer kan vinden, dan richten we een groep op om te zorgen dat je wel een kamer kan krijgen in Leiden. Binnen een week was de werkgroep Huisvesting Werkende Jongeren opgericht en een jaar later werd begonnen met de bouw van het Veerhuis, de eerste flat voor werkende jongeren. Wat nu Leiden heeft helemaal geen popfestival en Geleen wel, dan vorm je een groep en organiseer je het. Enkele maanden later was op tweede Pinksterdag de eerste Pink Inn met o.a. groepen als Kayak en de Hobo Stringband, Hans Otjes voor het culturele gedeelte en Sjef van Oekel als presentator een feit. In latere jaren trad zelfs MUD op voor die tijd een topper. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Kwam nooit bij Elly aan met klachten, want dan wist je dat je een dag later in een werkgroep zat. Elly heeft op die manier een hoop jongeren een doel gegeven en laten zien dat bijna alles mogelijk is maar dat je het wel zelf moet doen. Na haar Troeftijd is Elly nog een tijd actief geweest voor de ANBO en was zij enige jaren raadslid  voor de PVDA in Leiden. Zij werd benoemd tot ereburger en na haar overlijden is er een kade naar haar vernoemd, stuk voor stuk heel verdiend.

Het mag duidelijk zijn dat veel jongeren uit die tijd met plezier terugdenken aan de Troeftijd op de Hogewoerd. Ik vergeet nooit dat we in 1997 na het overlijden van Elly zeiden, we moeten eigenlijk eens een reünie organiseren. Het kwam er nooit van maar de geluiden om toch eens iets te organiseren werden wel steeds luider. Zaterdagavond is het eindelijk zover en hopen we zoveel mogelijk Troevers te zien op de reünie in de Qbus.

Sommige gebeurtenissen of herinneringen zijn een soort rode draad in je leven en verdwijnen nooit. Zo heb ik dat met mijn herinneringen aan voormalig VJV centrum Troef in Leiden. In de jaren eind zestig, begin zeventig een broeinest van culturele, politieke, sociale en gezellige activiteiten. Ik schreef er al eerder over zoals je onder deze link kan lezen. Voordat de oud Troevers gaan roepen waar blijft die reünie nou. Sorry er waren in het najaar geen zaterdagen vrij in de locatie waar we hem willen houden, vandaar dat we hem verplaatsen naar het voorjaar. Een dezer weken komen we met een echte definitieve datum. Van het oude Troef is ondertussen behalve goede herinneringen vrijwel niets meer over. Het pand is gesloopt en heeft plaats gemaakt voor woningbouw. Het enige wat er nog aan doet herinneren is het beeld van Cunera in de gevel. Tagrijn schreef er destijds een mooi stukje geschiedenis over.

Maar er bleef nog iets over. Het oude Troefbarretje bestaat nog steeds en is afgelopen zaterdag zijn vijfde levensfase in gegaan.