DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Kreeg gisteren een mailtje of er geen stuk over onze vakantie op mijn site kwam, eerlijk gezegd was ik dat niet echt van plan.
Gelijk terug van vakantie viel ik in allerlei evenementen en er komen er nog zoveel meer.
Ook 3 October komt er weer aan, waarover morgen meer.
Vandaar dat ik dacht ik zet er gewoon zo nu en dan een detail van de vakantie tussendoor op.
Dat gaat ook eerdaags gebeuren omdat ik volgende week door een ziekenhuisopname van mevrouw Glibber (nieuwe knie) wat minder tijd zal hebben.
Maar goed in grote lijnen dan een verhaaltje over onze vakantie.
De vakantie stond vooral in het teken van even lekker uitrusten.
Vijftig weken per jaar ren ik naast mijn werk allerlei evenementen langs en dan is het heerlijk om twee weken niets te doen en te genieten van het huisje op Parc Altburg in Beaufort (Luxemburg).
We hebben het daar helemaal gevonden op slechts ruim 4 uur rijden van Nederland zit je in een totaal andere wereld.
Ook voor Chico is het helemaal geweldig, drie keer per dag het bos in wat wil je als hond nog meer.
Zo nu en dan heb je even geen tijd en dan is het altijd handig een log achter de hand te hebben die niet aan tijd gebonden is.
Alhoewel het gaat over oldtimers dus eigenlijk toch een beetje aan tijd gebonden.
Tijdens onze vakantie zag ik in de buurt van Echternach plotseling een aantal oldtimers voor een hotel staan.
Even teruggereden en ze op de foto gezet, zo'n nestje oldtimers kom je niet elke dag tegen.
De vakantie ligt alweer ruim achter ons, maar ik heb zoveel fotomateriaal dat ik er zo nu en dan nog maar eens iets van gebruik.
Tijdens de vakantie kwamen we deze paarden tegen.
Ze hadden duidelijk behoefte aan aandacht, of hoopten ze alleen maar op iets extra's te eten dat kan ook natuurlijk.
Ze kwamen in elk geval gelijk helemaal over het hek hangen.
Vroeger klom ik in de hoogste bomen, liep als kind met alle gemak over gammele bouwsteigertjes van de ene flat naar de andere flat.
Tegenwoordig heb ik boven de drie meter al last van hoogtevrees.
Zolang er een hek tot aan mijn middel voor zit heb ik nergens last van, dan maakt het niet uit hoe hoog het is.
Maar bij een afgrond of zoiets blijf ik toch mooi op een ruime meter afstand van de rand.
Tijdens onze vakantie waren we weer even in Vianden.
Vanaf het terras heb je een mooi uitzicht op het kasteel boven je.
Mooier is om het kasteel van bovenaf te bekijken.
Maar ja, dan moet je wel eerst met die kabelbaan omhoog.
Tijdens onze vakantie zijn we dit jaar ook naar het militair museum in Diekirch geweest.
Al jaren zag ik het museum liggen, maar kwam er nooit aan toe om eens binnen te wippen.
Ik ben niet zo'n mens voor militaire musea, maar er heeft zich natuurlijk in de Tweede Wereldoorlog ook in Luxemburg heel wat ellende afgespeeld.
Naderhand gezien, ben ik enorm blij dat ik eindelijk eens binnen gestapt ben.
Drie verdiepingen historie op een mooie en levendige manier gebracht.
Ik had laatst beloofd nog een stukje over Chateau Beaufort te schrijven.
Het is op zich te belachelijk voor woorden, we komen al drie jaar in Beaufort maar het kasteel was ik nog niet in geweest.
We rijden de hele streek door en stoppen bij de meest belachelijke bouwvalletjes en andere zogenaamde bezienswaardigheden, maar het kasteel op nog geen vijf minuten afstand lieten we links liggen.
Dit jaar daar maar eens verandering in gebracht en een bezoek gebracht aan het kasteel.
Elke avond tijdens de vakantie als het haardvuur ongeveer dit niveau had bereikt dan werd het tijd nog even een laatste rondje met Chico te maken.
Op het park is het 's avonds redelijk donker dus beperkte ik mij altijd tot een kort rondje richting ingang en dan weer terug.
Overdag is het natuurlijk mooier om in de bossen met Chico te lopen, maar ook het park heeft 's avonds toch wel mooie uitstraling.
Glibber kijkt altijd om zich heen en ook vaak naar de grond, je weet maar nooit wat je tegenkomt.
Op de een of ander manier heb ik iets met kikkers en padden.
Als vroeger een van de katten weer eens een kikker in de vijver achter het huis had gevangen, was ik de gelukkige die hem in zijn schoen mocht vinden.
Twee jaar geleden zag ik op ons terras toen we in Duitsland waren een leuk klein bruin kikkertje.
Het was nog geen echte pad, meer een terraspaadje.
Leuk natuurlijk om even op de foto te nemen en dan gauw de deur sluiten, want ik doe niet aan kikker en paddenopvang.
Ik hield er natuurlijk geen rekening mee dat 's nachts toen ik naar het toilet ging zijn vader me op stond te wachten om de foto-rechten op te eisen.
Deze vakantie zat ik weer in de prijzen.
Chico stond kwispelend aan iets bruins te snuffelen en keek me aan met een blik van leuk he.
Ja hoor, er kruiste weer een pad ons pad.
Glibber zou Glibber niet zijn als hij niet even snel Chico thuisbracht en zijn camera pakte.
Ik vertelde de pad nog even snel, als je even wacht dan kom je op mijn log.
Wel moeilijk om hem terug te vinden in het donker.
En ja hoor zelfs padden zijn ijdel en zodoende dat hij keurig in het gras op me bleef wachten.
Het was even zoeken naar de bruine massa, maar ik vond hem wel.
Hij zat doodstil te wachten op de fotosessie die komen ging.
Er is per slot van rekening ooit eens een kikker geweest die door het jatten van een bal en een simpele kus van een prinses veranderde in een prins.
Wie weet dacht hij wel, eens kijken hoeveer de mogelijkheden van internet zijn.
Hij was toch wel een beetje nerveus, een lachje kon er niet echt af.
Ach mensen zijn ook altijd een beetje nerveus als je foto's van ze maakt, een beetje praten helpt meestal wel om ze te laten ontspannen.
En dat lukt dus ook bij padden, na een beetje kletsen toverde hij toch nog een grijns op zijn snuit.
Ik heb hem nog even uitgelegd dat dat verhaal over die bal, de prinses en de prins een sprookje was en dus niet echt gebeurd.
En ook internet zal van hem nooit een prins maken legde ik hem uit.
Ik nam afscheid en zag in de blik in zijn ogen dat ik hem duidelijk bedroefd achterliet.
Chico stond achter de deur te wachten en snapte er niets van waarom hij niet even mee mocht.
Ach, soms willen mensen gewoon even alleen met een pad praten zonder snuffelende honden erbij.
Begin september is er altijd een grote kermis in Luxemburg stad.
Bij de meeste Leidenaren begint eind augustus het 3 Octobergevoel alweer te kriebelen, dus een goede reden om alvast wat kermissfeer te proeven op de kermis in Luxemburg.
Uiteraard ook hier in de buurt van de kermis een lint van kraampjes met allerlei onzinspullen, maar leuk om even langs te lopen.
Het viel me op dat de atracties vrijwel leeg waren, terwijl er toch genoeg mensen rond liepen.
Je vraagt je af waar zitten ze dan wel, dat is heel simpel.
Ze hangen of zitten allemaal aan de bar.
Op het hele kermisterrein kom je om de paar meter wel een bar of restaurant tegen, waar goed gebruik van gemaakt wordt.
Het was echt opvallend bij elke eet of drinkgelegenheid stonden mensen.
En de attracties werden vrijwel niet gebruikt.
Dan sta je daar met je goktent vol met leeuwen, beren en andere zooi, hoe raak je het ooit kwijt.
Ze zeggen wel eens, het gaat zo slecht dat ik mijn handel wel aan de honden kan voeren.
Nou die hebben er geen probleem mee hoor.
Deze boxer lag in elk geval heerlijk te genieten van zijn gewonnen prijs.
Sommige mensen begrijpen er echt niets van.
Heb je drie leuke meiden om je heen, ga je zitten bellen.
Wel gezellig al die bars op het kermisterrein, alleen vraag ik mij echt af waar de mensen nu voor komen, de kroeg of de kermis.
Zelfs de exploitanten leggen zich er schijnbaar bij neer en doen vrolijk mee.
De rust bij de attracties kan natuurlijk ook liggen aan de tijd dat wij op de kermis rondliepen, het was maandagmiddag even voor eenen.
Goh, dan beginnen ze eigenlijk wel keurig op tijd aan het bier in Luxemburg bedenk ik mij nu.
Glibber is gek op minigolf, als we ergens een baantje zien en we hebben tijd dan stoppen we gelijk.
Tijdens de vakantie had ik al snel opgezocht waar er in de buurt een minigolfbaan was.
De verlichting was in de vorm van paddestoelen, bleek niet voor niets te zijn ontdekte ik al snel.
Overal in het gras stonden paddestoelen, dat werd dus een kwestie van minigolfen en foto's maken.
Omdat we toch (voor ons doen) sportief bezig waren ook maar even door de knieen gegaan om ze wat beter op de foto te nemen.
Er lag eigenlijk van alles in het gras, zelfs een sinaasappel.
Alhoewel deze stond op een stokje, jammer dat hij vaag geworden is, maar ik zet hem er toch maar even op.
Maar we waren natuurlijk aan het minigolfen, dus moest ik wel mijn koppie erbij houden en niet elke keer plat op mijn buik op de grond liggen bij een paddestoel.
Maar dit soort plaatjes kan je toch niet laten schieten.
En zeker niet als je even naar de onderkant kijkt.
Terwijl Glibber regelmatig op zijn buik lag, ging mevrouw Glibber rustig door.
Opeens zag ik weer een bruin bolletje in het gras liggen.
Maar nee, weer verkeerd gezien ook deze stond weer op een stokje.
Het was niet normaal hoeveel paddestoelen er stonden tussen de banen in.
En dat we geen superweer hadden blijkt wel uit deze paddestoel, als je goed kijkt zie je de regendruppels nog zitten.
Maar de onderkant was droog, dus als het weer was regenen hadden we kunnen schuilen.
Ik heb ook weer een gemerkt dat kastanjes in de schil behoorlijk kunnen prikken.
Er lag nog veel meer in het gras zoals bijvoorbeeld een pizzabodem.
Uiteraard ook weer op een stokje, toch knap hoe ze al die dingen op een stokje weten te krijgen.
Daar zullen de kaboutertjes een hoop werk aan gehad hebben.
Dit was wel een erg bleke pannenkoek die in het gras lag.
Gelukkig lag er even verderop eentje die wel goed gebakken was.
Het ging natuurlijk om het minigolfen, maar de paddestoelen zijn toch veel leuker.
Dus laten we het golfen maar voor wat het was.
Hmmmmm, hoor net dat de uitslag er toch op zijn minst bij moet.
Daar zit natuurlijk geen mens op te wachten, maar nou ja vooruit dan maar.
Ik had misschien toch wat minder op mijn knietjes moeten liggen.
Het was vandaag prima vaarweer en ik had nog vakantie, dus morgen neem ik jullie weer een keertje mee door de Leidse grachten .
Trier lag vlakbij ons vakantieadres vandaar dat het wel leuk was er weer eens te gaan kijken.
Het meest opvallende bouwwerk in Trier is natuurlijk de Porta Nigra.
De vorige keer dat we er waren zag ik het niet zitten om de Porta Nigra in te gaan.
Ik had me voorgenomen het dit keer maar eens wel te doen.
Het gebouw staat niet voor niets op de lijst van door UNESCO beschermede gebouwen.
Gelijk toen ik binnenkwam viel me al op dat het toch wel heel erg groot is.
Met op de verschillende verdiepingen heel mooie doorkijkjes.
Ook de zalen op de verdiepingen zijn behoorlijk groot, verwacht je eigenlijk helemaal niet.
Het was lekker rustig en dan waan je je soms even in de Romeinse tijd waarin deze poort is gebouwd.
Glibber kan zich op zo'n moment zo verplaatsen in die tijd dat hij het ook echt voor zich ziet.
Vanaf de poort heb je natuurlijk een fantastisch uitzicht over de omgeving, alleen jammer dat het bewolkt was.
Je kan ook vanaf boven alvast uitzoeken op welk terras je straks in de winkelstraat gaat zitten.
Alhoewel er zijn altijd mensen die denken, ik zie de foto's thuis wel en alvast een terras aan de voet van de poort vinden.
En als je toch boven staat, even gluren bij de buren.
Mijn fantasie begon toch wel op hol te slaan, ik zag steeds meer middeleuwse figuren.
Tijd om de poort te verlaten en een terras op te gaan zoeken.
Ze zei nog vroeger, "mij zal je nooit met een sandwichbord zien lopen als bijverdienste".
Nu staat ze, met en voor paal met een reclamebord.
De krant kan je niet missen, geen dag.
Gelukkig vonden we snel een terras met mooi uitzicht.
Duur bier dat wel, maar het uitzicht compenseerde dat ruimschoots.
Ze vielen me net iets te laat op.
Ze kwamen aan met het hondje nog in de kinderwagen, eenmaal aangekomen op het plein werd het hondje uitgeladen.
Hondje stond op zijn vier pootjes en het flaneren kon beginnen.
Er kwam een clubje koffers langs rollen en tegelijkertijd viel mijn oog op de winkel op de hoek, de Kofferecke.
Ik was gelukkig niet de enige op het terras met een fotocamera.
Er zijn altijd Japanners die je overtreffen.
Soms valt je oog op iemand die een foto maakt en dan denk je dat moet heel wat zijn of worden.
Nou, ik vond het onderwerp wel meevallen, maar heb het ook maar even uit het losse handje genomen.
Naderhand snapte ik denk ik de reden van de foto wel.
De heilige maagd Maria heeft natuurlijk nooit gebruik kunnen maken van het hamer en klokkenspel van Jozef en fantaseerde hier waarschijnlijk hoe groots het wel niet geweest zou kunnen zijn.
Na deze openbaring hadden we het wel weer gezien en verlieten Trier.
Een paar dagen later zijn we even wezen kijken op de grote kermis van Luxemburg stad.
Volgens mij was dat meer een verkapte kroeg in plaats van een kermis, maar dat lezen jullie eerdaags wel.
Morgen eerst maar eens een verslag van de Goldwingmeeting in Larochette.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl