Een pad op mijn pad.
Elke avond tijdens de vakantie als het haardvuur ongeveer dit niveau had bereikt dan werd het tijd nog even een laatste rondje met Chico te maken.
Op het park is het 's avonds redelijk donker dus beperkte ik mij altijd tot een kort rondje richting ingang en dan weer terug.
Overdag is het natuurlijk mooier om in de bossen met Chico te lopen, maar ook het park heeft 's avonds toch wel mooie uitstraling.
Glibber kijkt altijd om zich heen en ook vaak naar de grond, je weet maar nooit wat je tegenkomt.
Op de een of ander manier heb ik iets met kikkers en padden.
Als vroeger een van de katten weer eens een kikker in de vijver achter het huis had gevangen, was ik de gelukkige die hem in zijn schoen mocht vinden.
Twee jaar geleden zag ik op ons terras toen we in Duitsland waren een leuk klein bruin kikkertje.
Het was nog geen echte pad, meer een terraspaadje.
Leuk natuurlijk om even op de foto te nemen en dan gauw de deur sluiten, want ik doe niet aan kikker en paddenopvang.
Ik hield er natuurlijk geen rekening mee dat 's nachts toen ik naar het toilet ging zijn vader me op stond te wachten om de foto-rechten op te eisen.
Deze vakantie zat ik weer in de prijzen.
Chico stond kwispelend aan iets bruins te snuffelen en keek me aan met een blik van leuk he.
Ja hoor, er kruiste weer een pad ons pad.
Glibber zou Glibber niet zijn als hij niet even snel Chico thuisbracht en zijn camera pakte.
Ik vertelde de pad nog even snel, als je even wacht dan kom je op mijn log.
Wel moeilijk om hem terug te vinden in het donker.
En ja hoor zelfs padden zijn ijdel en zodoende dat hij keurig in het gras op me bleef wachten.
Het was even zoeken naar de bruine massa, maar ik vond hem wel.
Hij zat doodstil te wachten op de fotosessie die komen ging.
Er is per slot van rekening ooit eens een kikker geweest die door het jatten van een bal en een simpele kus van een prinses veranderde in een prins.
Wie weet dacht hij wel, eens kijken hoeveer de mogelijkheden van internet zijn.
Hij was toch wel een beetje nerveus, een lachje kon er niet echt af.
Ach mensen zijn ook altijd een beetje nerveus als je foto's van ze maakt, een beetje praten helpt meestal wel om ze te laten ontspannen.
En dat lukt dus ook bij padden, na een beetje kletsen toverde hij toch nog een grijns op zijn snuit.
Ik heb hem nog even uitgelegd dat dat verhaal over die bal, de prinses en de prins een sprookje was en dus niet echt gebeurd.
En ook internet zal van hem nooit een prins maken legde ik hem uit.
Ik nam afscheid en zag in de blik in zijn ogen dat ik hem duidelijk bedroefd achterliet.
Chico stond achter de deur te wachten en snapte er niets van waarom hij niet even mee mocht.
Ach, soms willen mensen gewoon even alleen met een pad praten zonder snuffelende honden erbij.
Reacties
Die ene is echt goed getroffen! Wat een glibberig beest.. Snap je dan zelf niet waarom je glibber heet? Tssss.. dom hor! ;-) Geintje!