Vianden en hoogtevrees.
Vroeger klom ik in de hoogste bomen, liep als kind met alle gemak over gammele bouwsteigertjes van de ene flat naar de andere flat.
Tegenwoordig heb ik boven de drie meter al last van hoogtevrees.
Zolang er een hek tot aan mijn middel voor zit heb ik nergens last van, dan maakt het niet uit hoe hoog het is.
Maar bij een afgrond of zoiets blijf ik toch mooi op een ruime meter afstand van de rand.
Tijdens onze vakantie waren we weer even in Vianden.
Vanaf het terras heb je een mooi uitzicht op het kasteel boven je.
Mooier is om het kasteel van bovenaf te bekijken.
Maar ja, dan moet je wel eerst met die kabelbaan omhoog.
Het is een soort zelfkastijding volgens mij, maar ik kan het dan toch niet laten ondanks mijn hoogtevrees toch die kabelbaan in te stappen.
Mevrouw Glibber is slimmer en doet het niet meer.
Op het moment dat ik in de kabelbaan zit en haar lekker op het terras zie zitten heb ik al spijt.
Als je omhoog gaat zie je alleen de berg voor je, voor het mooie uitzicht moet je echt opzij kijken en je half draaien.
En natuurlijk het is mooi en je wilt die foto nemen, maar van harte gaat het niet.
Soepeltjes ging het zeker niet, gelukkig kon ik al filmend mijn aandacht een beetje afleiden.
Wat zijn nu ruim zeven minuten eigenlijk niets, alleen als je in een kabelbaan zit duren ze heel lang.
Gelukkig kwam het eind in zicht en kon ik opgelucht een biertje pakken als voorbereiding op de terugtocht.
Boven heb je natuurlijk een geweldig mooi uitzicht op het kasteel.
Ook de omgeving kan je mooi op de foto nemen, zowel met gewone als telelens.
Het stomme is dat we nog nooit in het kasteel zelf zijn geweest, misschien volgend jaar toch maar eens doen.
Met je telelens lijkt de weg terug maar een klein stukje.
Als je er eenmaal in zit en je kijkt met je gewone lens dan is het toch opeens een stuk langer.
Het rare is dat de terugweg veel minder eng is dan heenweg.
Terwijl je nu toch meer in de diepte kijkt.
Hoe dat kan is mij nog steeds een raadsel, wie het weet mag het zeggen.
Ik heb zowel gefilmd als gefotografeerd en vond het totaal geen probleem.
Zal wel ergens een steekje aan mij loszitten denk ik.
Vrolijk zwaaiend zat mevrouw Glibber met haar wijntje op het terras en dacht, zo daar ben ik mooi vanaf gekomen.
En toch zal het me niet verbazen als ik er volgende keer weer intrap.
Reacties
Schitterende fotoreportage Glibber, was even meegenieten!
Ik ben vorige week voor de eerste keer van mijn leven in de kabelbaan geweest, bbbrrr..... doodeng vond ik het. Op de helft dacht ik: ik krijg nog liever een kind, ja echt hoor!