DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Een paar weken geleden maakte ik eigenlijk voor het eerst eens foto's zonder flits.
Dat was bij de log over de Sterrenwacht in ledverlichting.
Het ging nog niet super, maar het idee was er.
De afgelopen dagen is mijn camera weggeweest om schoon te laten maken, waar ik al een beetje bang voor was gebeurde.
Het objectief was totaal naar de kl... dat is onder andere gekomen door de keren dat ik bij feesten fotografeerde en een beetje te onvoorzichtig was.
Maar goed heb dus een nieuw objectief en dacht laat ik eerst eens kijken hoe het nu gaat met fotograferen zonder flits.
De tuin is natuurlijk niet zo heel erg spectaculair die heeft al veel licht van zichzelf.
Maar een fotootje van de straat aan de achterkant was ik niet ontevreden over.
Hup naar beneden en eens kijken of de Lubatoren er een beetje mooi op te krijgen is.
Begon erop te lijken, maar super was het nog niet.
Nog een keer proberen, shit rijdt er net een auto voorbij.
Helemaal niet shit, gaf ook wel een mooi effect.
Eerdaags maar eens even mijn statief in de tuin gaan zetten, dat gewiebel op een paar doosjes in de vensterbank is natuurlijk ook niet alles.
Twee dingen zijn me nu volledig duidelijk.
Eerdaags maar eens 's avonds de stad in om de grachten te fotograferen en even in de gaten houden wanneer het volle maan is en helder.
Al tijden vond ik dat het niet meer kon, maar zo op het eerste gezicht leek het nog wel wat, dus dacht ik laat maar staan.
Ik heb het over het schuurtje in de tuin.
Duidelijk te zien dat ik de afgelopen twee jaar hem ook niet meer geschilderd had.
Elke weekend als ik wilde schilderen regende het, en andere weekenden waren weer zo mooi dat het zonde was om te gaan schilderen.
En zo kan het natuurlijk lang duren voor hij weer eens geschilderd zou worden.
Eigenlijk is hij ook wel klein, en zeker nu met de nieuwe brommer erin wordt het helemaal krap.
Hij heeft ruim 15 jaar gestaan en ik begon te denken aan een andere bestemming voor het huisje.
Glibber is zo nu en dan nogal zuinig en vindt weggooien vaak zonde.
Maar wat doe je nu met een bijna vergaan tuinhuisje van 15 jaar oud.
Ik heb besloten dat het tuinhuisje afgebroken gaat worden en deze zomer er nog lekker warmpjes bij komt te liggen in de tuin.
Als dat besluit is genomen krijg je fase twee, hoe overtuig ik mevrouw Glibber.
Dat is een kwestie van heel geïnteresseerd in een aantal folders te gaan kijken en op de vraag wat doe je, alleen maar te antwoorden met hmmmmmm kijk zomaar even.
De zaterdagmiddag hebben we dus goed besteed door een aantal bouwmarkten en tuincentra langs te rijden om eens te gaan kijken.
Blijkt dat bij de meeste bouwmarkten die krengen alleen nog maar in de folder staan en niet meer opgebouwd op het terrein.
Behalve bij de bouwmarkt vlak bij ons in de buurt , ik wist zeker dat ze er gisteren nog stonden.
Ik had een klein beetje gelijk, ze waren er nog wel.
Maar ze stonden er niet meer.
Het was een beetje moeilijk bekijken maar je krijgt er wel weer een heel andere blik op he.
Huisje nummer twee was al gelijk in bezit genomen door een ander stel wat een huisje niet aan, maar in het water zocht.
Maar het brengt je wel op goede ideeën deze nieuwe opstelling.
Ook wij wonen naast een vijver, dus goed verankeren is schijnbaar toch wel nodig.
Mazzel dat onze oude huisje onverankerd vijftien jaar is blijven staan.
Ook krijg je bij deze opstelling een totaal ander beeld van het vloeroppervlak.
Uiteindelijk hebben we gevonden wat we willen, ietsje groter en makkelijk op te zetten omdat het hele elementen zijn.
En een beetje meer ruimte.
Glibber moet het altijd voor zich zien, daarom maar vast gemarkeerd hoe hij komt te staan en hoeveel extra ruimte ik dan heb.
Nou maar hopen dat hij voor de Pasen geleverd is, heb ik drie dagen de tijd om alles uit te zoeken.
Glibber heeft namelijk niet genoeg aan één dag.
In het begin zit alles altijd tegen, dan opeens heeft hij het door (de tweede dag) en de derde dag wil hij opeens de rest van de tuin veranderen.
Een paar weken geleden had mevrouw Glibber een slim plan.
Tot een jaar geleden hadden we een brommertje om even snel de stad in te kunnen.
Eigenlijk is dat best wel handig in een paar minuten ben je overal waar je wezen wil.
Glibber was destijds zo slim te laat te zijn om zijn brommer te laten keuren en moest daarna er mee naar Waddinxveen naar een RDW keuringsstation en dat duurt dan ook nog eens 3 maanden voor je aan de beurt bent.
Te gek voor woorden eigenlijk, elke auto kan je bij wijze van spreken op de hoek laten keuren maar met je brommer moet je naar een speciaal keuringsstation op een onmogelijke plaats en kost je ook nog eens 150 euro.
Daarom stond het oude brommertje al een jaar ongebruikt in de schuur.
Mevrouw Glibber kwam op het idee een nieuwe brommer te kopen en de oude eventueel in te ruilen.
Goede ideeën is Glibber altijd voor in, zodoende zijn we afgelopen zaterdag een nieuwe brommer uit gaan zoeken en van de week was hij rijklaar.
Je merkt toch wel het verschil tussen een oud brommertje en een nieuwe.
En speciaal voor luie Glibbers zit er een electronische start op, dus een druk op het knopje en het ding loopt.
Over drie maanden of 500 kilometer zijn eerste beurt, shit dan moet ik nog heel wat keren de stad in.
Voor de echte oude Puch en Tomos fans is het natuurlijk niets, die zien liever dit soort brommers.
Maar ik denk maar zo, over veertig jaar is hij ook antiek en mag hij ook meerijden.
Dan zal je vast een club hebben van snortomos fanaten of is dan het kleine broertje van de echte brommerclub.
Trouwens je koopt tegenwoordig bijna sneller een auto dan een brommer, wat een papierwerk zeg.
En je krijgt ongeveer dezelfde papierwinkel als bij je auto.
Voor de liefhebbers van smakelijke verhalen, nou vooruit dan even twee kleine brommerverhaaltjes uit het verleden.
Mevrouw Glibber rijdt altijd, dat heeft een beetje met verdeling van het gewicht te maken.
Daar kwamen we achter toen ik jaren geleden het verstandiger vond dat ik reed.
We wisselden van plek en ik gaf gas, voor we het wisten kieperden we achterover en lagen met brommer en al in het gras.
Nou zal je zeggen vier uur 's nachts ach niemand die het ziet, nee vergeet het maar.
Het eerste wat we hoorden was een bekende die belangstellend vroeg of het goed ging.
Sindsdien rijdt uitsluitend mevrouw Glibber als we samen uitgaan.
Het tweede brommerverhaal vind ik nog steeds het voordeel van achterop zitten.
We hadden wind tegen en het regende, dus besloten nog maar even te wachten.
Even later werd het droger en verlieten we het Praethuys, onderweg zei ik "lekker dat het weer droog is".
Om wille van geen scheldwoorden op mijn log zal ik de reactie van mevrouw Glibber hier maar niet vermelden.
Toen we thuis kwamen was ze zeik en zeiknat en ik droog.
Het heeft duidelijk zijn voordelen achterop zitten.
Wij kunnen gelukkig weer makkelijk even de stad in en de auto thuislaten.
Moet je toch met de auto richting stad, dan moet je gewoon hier parkeren en wordt je met een shuttlebusje gratis gebracht en weer opgehaald in het hele centrum.
Glibber houdt van lekker doorrijden.
Vorige week in Zeeland ging dat helemaal geweldig, zowat geen enkele auto op de weg.
Dinsdag scheen het zonnetje lekker en Glibber had het ondanks dat hij die dag vier afspraken had helemaal naar zijn zin in de auto.
Geen files, geen drukte lekker doorrijden.
Heb je in andere provincies nog wel eens last van overstekende herten, bejaarden en kinderen in Zeeland niet, alleen een beetje veel last van overstekende bruggen.
Een brug hoort bij Glibber gewoon omhoog te gaan, maar nee hoor in Zeeland zetten hem gewoon dwars op de weg.
Raar volk hoor, maar ja het lag natuurlijk wel tegen België aan.
( Op dit moment haken mijn Belgische lezers waarschijnlijk massaal af, sorry was niet zo bedoeld)
Ze hebben wel de tijd in Zeeland want na ongeveer een minuut of tien wachten kwam er eindelijk een bootje langs varen.
Gelukkig niet voor niets staan wachten.
Voor hetzelfde geld komt er zo'n stom zeilbootje langs die zijn mast niet wil laten zakken, daar sta ik in Leiden vaak voor te wachten.
Maar op het moment dat de brug weer dicht gaat weet je wel wanneer je weer mag gaan rijden.
Ik vind het alleen een beetje slordig dat ze een verkeerd plaatje op het bord zetten.
De brug draait open en gaat helemaal niet omhoog, waarom dan niet een plaatje van een draaiende brug.
Nu weet ik dat Zeeuws Meisje destijds gelijk had als ze zei, "wij Zeeuwen benne zunig he".
Kostte vast extra om een plaatje van een draaiende brug erbij te zetten.
Een dag later in de mist was het een stuk minder om te rijden over die smalle weggetjes.
Er waren stukken bij dat ik bijna ruzie kreeg met mijn Tom Tom.
Hij bleef volhouden dat er een rotonde kwam, terwijl ik er toch echt geen zag.
Op de laatste twintig meter moest ik mijn Tom Tom toch gelijk geven en doemde er een rotonde op.
Maar ondanks de mist wist ik wel weer elke geopende brug te vinden.
Vooruit, ik zal het maar eerlijk vertellen.
Vlak voor ik afsloeg naar deze brug (Eva zei het tenminste, mevrouw Tom Tom) lichtte er een bord op met "Doorgaand verkeer"en dan een pijl rechtdoor.
Maar ja ik volg Eva erg trouw dus sloeg toch af richting brug.
Ik stond ondertussen 10 minuten te wachten en geen boot te zien.
Eigenlijk was er vrijwel niets te zien.
Wat ik wel zag, was dat ik als enige stond te wachten voor de brug, alle auto's reden keurig rechtdoor en ook aan de overkant stonden geen auto's te wachten.
Na een kwartiertje hield ik het ook voor gezien en volgde ook maar de weg rechtdoor.
En ja hoor 500 meter verderop kon ik een andere brug over en bleek die van mij gewoon open te zijn voor onderhoud.
En wie kreeg de schuld van het wachten, uiteraard Eva mevrouw Tom Tom.
Ze mag blij zijn dat ze veilig in zo'n klein kastje zit want ze heeft heel wat te stellen met me zo nu en dan.
Morgen een log van wat dichter bij huis, Nieuw Leyden begint vorm te krijgen.
Afgelopen zaterdag hebben de Glibbers geluncht in het Okura hotel in Amsterdam.
De lunch was ter gelegenheid van een 60 en twee 90 jarige verjaardagen.
Glibber vind goed uit eten gaan altijd al een feest op zich, maar dit was echt superklasse.
Deze dames hebben ons de hele middag uitgebreid verteld wat voor eetkunstwerken er op ons bord lagen.
En eerlijk is eerlijk dat was niet geheel overbodig dat er een beetje uitleg bij was.
Maar je kon wel duidelijk merken dat je in een restaurant met een Michelin ster zat, er werden echt kunststukjes geserveerd en dan heb ik het niet alleen over de smaak.
Geniet even mee van een aantal kunstwerken.
Een voorgerecht van diverse vis zowel rauw en niet rauw zoals bijvoorbeeld de gegrilde zwarte kabeljauw in cederhout.
Een iglo van blauwvintonijn, yellowtail en kreeft.
Ziet het er mooi uit of niet, en zo smaakte het ook.
Een snel hapje tussendoor, gefrituurde garnalenkopjes.
Ik hoor mensen denken, ohhhh neeee.
Het lijkt gewoon een soort veredelde kroepoek, echt lekker.
Hierna kwamen onder andere de rest van de garnalen met nog veel meer lekkers er omheen.
Het personeel liep af en aan met gerechten, echt helemaal geweldig.
En alweer een verrassing, een schaaltje met gegrilde ossehaas.
Het leuke was dat de ossehaas nog rood van binnen was en op een schaaltje met houtskool stond.
Je kon zodoende zelf bepalen hoever doorbakken je de ossehaas wilde hebben.
De dames hielden goed in de gaten of het ons aan niets ontbrak.
Er waren nog wat gerechten bij de ossehaas, alleen omdat ik zo lekker zat te eten ben ik vergeten die op de foto te zetten.
Vandaar dat ik alweer gelijk overschakel naar het nagerecht.
Degene die zestig geworden was is een heel goede bekende van het personeel, zodoende dat het personeel happy birthday voor hem zong.
Waarna er nog eens een enorme taart op tafel kwam die door de chefkok persoonlijk werd aangesneden.
Dit is trouwens ook de man die het hotel zijn eerste ster bezorgd heeft.
Ondertussen heeft het hotel, een restaurant met één ster en eentje met twee sterren.
Na de lunch hebben we nog een korte rondleiding door het hotel gehad en kwamen onder andere uit bij de lounge bar op de 23e etage.
Van waaruit je natuurlijk een geweldig uitzicht hebt op Amsterdam en verre omgeving.
Snel even een blik werpen in de keuken van het twee sterren restaurant.
Ook heel leuk, er is hier de mogelijkheid om met maximmaal tien personen te eten aan een eetbar met zicht op de keuken.
Van al dat eten en lopen krijg je natuurlijk een beetje slaap.
Eigenlijk zou je je dan even moeten kunnen terug trekken op een van de kamers.
Maar ja, ik moest deze log nog maken dus ben maar met een voldaan gevoel terug naar huis gegaan.
Vandaag was het internationale warme truiendag.
De bedoeling en oproep was om allemaal je kachel een graadje lager te zetten en een warme trui aan te doen.
Dit allemaal om de CO2 uitstoot te verminderen en zodoende iets aan het klimaat te doen.
Op de meeste scholen werd de kachel een graadje lager gezet en verschenen de kinderen in een warme trui.
Glibber is natuurlijk ook heel milieubewust en doet dan ook trouw aan zo'n actie mee.
Vandaar bij thuiskomst de kachel een graadje lager gezet.
Naar boven en een lekkere dikke warme trui gepakt.
Als een soort Mart Smeets zat ik voor de computer met de kachel een graadje lager.
Nou ik zal eerlijk zijn, ik heb het niet gered.
Ik heb heel wat over voor het milieu en sta er voor open om mijn steentje bij te dragen.
Maar er zijn grenzen aan wat men van de burgers vraagt.
Deze actie is voor een normaal mens niet uit te houden, zodoende dat ik na een uurtje afhaakte.
Sorry voor het milieu , andere keer beter.
Echt veel te warm zo'n warme trui.
Zoals Glibber gisteren al schreef, hij doet niets aan Valentijnsdag.
Toch wordt je de hele dag geconfronteerd met Valentijn op radio, tv en in de kranten.
Zelfs toen ik even iets op Google moest opzoeken kwam ik weer in de Valentijnsfeer terecht.
En toen ik toch aan het kijken was, kwam ik ook deze kaart tegen en die vond ik eigenlijk wel heel erg leuk.
En in het kader van Liefde is, vond ik dit ook wel een heel geinige Valentijnskaart.
Dit is toch meer de stijl valentijnskaart die ik zou versturen, als ik er ooit eentje zou versturen.
Doordat je de hele dag geconfronteerd bent met Valentijn, denk je toch op weg naar huis zou er nu toch iemand zijn die mij iets gestuurd heeft.
Het stomme is stilletjes hoop je er dan toch een beetje op, gek gemaakt door alle Valentijnellende om je heen.
Je komt thuis en vraagt hoopvol, nog post????
Ja hoor een brief voor je.
YESSS ook ik heb Valentijnspost.
Wat een timing he, leuker kunnen ze het niet maken.
Steeds meer mensen doen aan Valentijnsdag.
Een uit Amerika overgewaaide rage waarop je eigenlijk anoniem een stille of geheime liefde een bloemetje, kaartje of verrassing moet sturen.
Voor Glibber hoeft het niet.
Daarnaast de geheime liefdes van Glibber zijn zo geheim, dat ik eerst Peter R de Vries zou moeten inhuren om ze op te sporen.
Daarom steekt Glibber het niet onder stoelen of banken dat hij niets aan Valentijnsdag doet.
Maar succes voor iedereen met vlinders in zijn buik (kriebelt trouwens wel erg hoor) die nu nog zit te puzzelen wat ze aan Valentijnsdag moeten doen.
En zo onromantisch als onderstaande cartoon ben ik nu ook weer niet hoor.
Maar leuk vond ik hem wel.
Stille minnaressen mogen zich natuurlijk altijd melden, maar dames wel in de rij binnen de dranghekken blijven staan he.
Glibber heeft een aardig druk weekje met heel wat gesprekken in het land.
Vandaag in Amsterdam en Rotterdam geweest, dinsdag en woensdag zit ik in Zeeland.
Laatste afspraak dinsdag om half vijf in Middelburg.
Gelukkig blijf ik overnachten in Sluis, waar ik tegen zevenen hoop aan te komen, scheelt een hoop heen en weer crossen.
Daarom blijft deze log er tot woensdagavond opstaan.
Ik hoop alleen dat ik iets meer geluk heb dan afgelopen week.
Ondanks dat een groot deel van Nederland niet werkte in verband met carnaval, wist ik feilloos in vrijwel alle file's en wegafsluitingen terecht te komen.
In de file zie je ook gelijk het voordeel en nadeel van je Tom Tom.
Ik ga altijd 's morgens ruim op tijd de deur uit omdat ik de files verwacht.
Als ik wegrijd zie ik altijd dat ik ruim de tijd heb.
In de file zie je de extra tijd steeds verder slinken en beginnen de zorgen van ohh jee als ik maar op tijd ben.
Tegen de tijd dat je eindelijk langs het wagentje van Rijkswaterstaat rijdt zie je dat je nog maar vijf minuten speling hebt.
En dan is het maar hopen dat je niet in nog een file terecht komt anders heb je een probleem.
Daarom hoop ik de komende dagen op dit soort lege wegen.
Als dan ook het zonnetje erbij is dan hoor je mij niet klagen.
Wat nou zo vreemd is, normaal als ik ergens moet overnachten zegt mevrouw Glibber, ik hoop dat er beneden een beetje gezellige bar is dan kun je nog even op je gemak zitten kletsen 's avonds.
Dit weekend keek ze even op de site van het hotel en zei, ik denk dat ik van te voren je rekening maar even leeg haal.
Zelf vond ik de bar er wel gezellig uitzien.
Maar ach, voor mensen die geen geld bij zich hebben voor het casino, is er nog een heel aardig ander alternatief in het hotel, een sauna en fitness centre.
Ik voel me echt altijd gestraft hoor als ik een nachtje over moet blijven.
Na bijna een hele week alle concerten aflopen had Glibber het zondag wel gehad.
Zaterdagnacht rolde hij ongeveer half zes zijn bed in om er omstreeks half twee als een soort dood vogeltje weer uit te komen.
De gedachte alleen al dat hij twee uur later weer aan het bier zou moeten bij de saxofoonbattle in de Uyl of swingende boogie woogie in de Grote Beer als afsluiting van de Leidse Jazzweek zag hij niet echt zitten.
Natuurlijk heb ik meerdere malen 's middags de neiging gehad toch maar even te gaan, maar kon me inhouden en heb lekker op mijn gemak de foto's verwerkt en mijn log gemaakt.
Maar het was een onvergetelijke Jazzweek.
Het programma zat sterker dan ooit in elkaar.
Ik moest afgelopen week even terugdenken aan de perspresentatie een paar maanden geleden.
Het festival is de laatste jaren een paar keer veranderd van organisatie en begon een beetje af te zakken naar middelmatig en de laatste organisatoren waren ermee gestopt.
Het is in eerste instantie aan Trudy Kwik te danken dat het festival is doorgegaan omdat ze afgelopen zomer dacht, Leiden zonder Jazzfestival dat kan niet waar zijn.
Haar vader was een van de grondleggers van het festival, zodoende kon ze het niet verkroppen dat zijn ideaal een mooi en aansprekend festival in Leiden zou verdwijnen.
Omdat Trudy een goede naam heeft in Leiden op organisatorisch gebied was het niet moeilijk om snel een paar heel goede mede-organisatoren te vinden.
En daar stonden ze dan op 20 november tijdens de persconferentie als nieuwe organisatoren van de Leidse Jazzweek.
( op de foto ontbreekt Denis Huijsman wegens verplichtingen elders)
Vol trots konden ze melden dat het gelukt was in een paar maanden tijd het festival nieuw leven in te blazen, en voldoende sponsors hadden weten te krijgen.
Zonder deze sponsors zijn dergelijke evenementen in Leiden niet denkbaar, vandaar dat ik er geen probleem mee heb ze op deze log even in het zonnetje te zetten.
Maar uiteraard moeten ook de organisatoren in het zonnetje gezet worden die zo'n geweldig evenement hebben neergezet.
Daarom bij deze: Trudy Kwik, Robert Strijk, Denis Huijsman, Martin Rohde en Joris Nuiver petje af voor dit geweldige festival.
En dan nog even het leukste nieuws, door al het enthousiasme van sponsors en publiek komt het festival volgend jaar gewoon weer terug.
Programmeur Martin Rohde onthulde mij vast dat hij met een buitenlandse act bezig is waar heel Nederland van op zal kijken dat hij/zij of het in Leiden staat in 2009 of 2010.
Hij mocht er verder nog niets over kwijt, maar hem kennende geloof ik het gelijk en ben heel benieuwd.
En voor degenen die zich misschien zorgen maakten over de gesteldheid van Glibber, tegen tienen smaakte mijn bier weer best hoor.
Maar zo'n dagje rust beviel eigenlijk best wel en een verslag over de saxofoonbattle zal best wel door Mary-Ann gemaakt zijn.
Update: Voor een ruim vijf minuten durend filmverslag van de opening en de kroegentocht moet je op dit geweldige filmpje kijken gemaakt door Bram Pater.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl