Een paar weken geleden had mevrouw Glibber een slim plan.
Tot een jaar geleden hadden we een brommertje om even snel de stad in te kunnen.
Eigenlijk is dat best wel handig in een paar minuten ben je overal waar je wezen wil.
Glibber was destijds zo slim te laat te zijn om zijn brommer te laten keuren en moest daarna er mee naar Waddinxveen naar een RDW keuringsstation en dat duurt dan ook nog eens 3 maanden voor je aan de beurt bent.
Te gek voor woorden eigenlijk, elke auto kan je bij wijze van spreken op de hoek laten keuren maar met je brommer moet je naar een speciaal keuringsstation op een onmogelijke plaats en kost je ook nog eens 150 euro.
Daarom stond het oude brommertje al een jaar ongebruikt in de schuur.
Mevrouw Glibber kwam op het idee een nieuwe brommer te kopen en de oude eventueel in te ruilen.
Goede ideeën is Glibber altijd voor in, zodoende zijn we afgelopen zaterdag een nieuwe brommer uit gaan zoeken en van de week was hij rijklaar.
Je merkt toch wel het verschil tussen een oud brommertje en een nieuwe.
En speciaal voor luie Glibbers zit er een electronische start op, dus een druk op het knopje en het ding loopt.
Over drie maanden of 500 kilometer zijn eerste beurt, shit dan moet ik nog heel wat keren de stad in.
Voor de echte oude Puch en Tomos fans is het natuurlijk niets, die zien liever dit soort brommers.
Maar ik denk maar zo, over veertig jaar is hij ook antiek en mag hij ook meerijden.
Dan zal je vast een club hebben van snortomos fanaten of is dan het kleine broertje van de echte brommerclub.
Trouwens je koopt tegenwoordig bijna sneller een auto dan een brommer, wat een papierwerk zeg.
En je krijgt ongeveer dezelfde papierwinkel als bij je auto.
Voor de liefhebbers van smakelijke verhalen, nou vooruit dan even twee kleine brommerverhaaltjes uit het verleden.
Mevrouw Glibber rijdt altijd, dat heeft een beetje met verdeling van het gewicht te maken.
Daar kwamen we achter toen ik jaren geleden het verstandiger vond dat ik reed.
We wisselden van plek en ik gaf gas, voor we het wisten kieperden we achterover en lagen met brommer en al in het gras.
Nou zal je zeggen vier uur 's nachts ach niemand die het ziet, nee vergeet het maar.
Het eerste wat we hoorden was een bekende die belangstellend vroeg of het goed ging.
Sindsdien rijdt uitsluitend mevrouw Glibber als we samen uitgaan.
Het tweede brommerverhaal vind ik nog steeds het voordeel van achterop zitten.
We hadden wind tegen en het regende, dus besloten nog maar even te wachten.
Even later werd het droger en verlieten we het Praethuys, onderweg zei ik "lekker dat het weer droog is".
Om wille van geen scheldwoorden op mijn log zal ik de reactie van mevrouw Glibber hier maar niet vermelden.
Toen we thuis kwamen was ze zeik en zeiknat en ik droog.
Het heeft duidelijk zijn voordelen achterop zitten.
Wij kunnen gelukkig weer makkelijk even de stad in en de auto thuislaten.
Moet je toch met de auto richting stad, dan moet je gewoon hier parkeren en wordt je met een shuttlebusje gratis gebracht en weer opgehaald in het hele centrum.
Reacties