DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Toen ik afgelopen zaterdag de band Rubber zag optreden schoot mij opeens nog iets te binnen wat ik eigenlijk alweer vergeten was.
Ik zou nog steeds een log over Leids Rubber maken.
In 2007 presenteerde de 3 October Vereeniging voor het eerst het Leids Rubber.
Speciaal voor 3 oktober was er bij alle andere 3 oktober gadgets in samenwerking met de GGD nog een nieuw artikel te krijgen.
Het Leids Rubber.
Om de jeugd erop te wijzen vooral veilig te vrijen, gingen zogenaamde SOA Sisters de kermis op om de jeugd voor te lichten en condooms uit te delen.
Omdat de actie schijnbaar goed aangeslagen was, gaf de GGD er dit jaar tijdens de Lakenfeesten een vervolg aan.
Ze pakten groot uit en voeren onder andere met de Peurbakkentocht mee.
Naast het uitdelen van condooms deden ze er nog een schepje bovenop.
Behalve het veilig vrijen, gaven ze ook aan het niet zomaar met iedereen te doen, maar vooral kritisch te zijn met wie je het doet.
Ik weet niet of het met elkaar te maken heeft, maar sinds de Peurbakkentocht staat hier opeens een kettingzaag om de hoek van de voordeur.
Als ik vraag waarom, antwoord mevrouw Glibber elke keer met een gemeen lachje, ach wie weet komt hij ooit van pas.
Ik vertrouw dat soort lachjes nooit en neem tegenwoordig maar de achterdeur.
( Off topic, in mijn log over ProPop schreef ik dat zij een onderdeel van de Bussines Club Leiden zijn. Sinds twee jaar zijn zij dat niet meer en vormen een aparte stichting.)
Ik werd zaterdagochtend wakker, keek naar buiten en dacht laat ik het vandaag nou maar doen.
Je wilt het niet, je hikt er tegen aan, maar het is onvermijdelijk het moet gebeuren.
Zodoende heb ik zaterdag mijn bootje naar de winterstalling gebracht.
Voor de laatste keer dit jaar genieten van even lekker varen en om je heen kijken.
Het was rustig op het water, zomers vaar je hier bijna in de file nu lagen er alleen maar de historische vaartuigen te pronken.
De hangplek voor duiven werd uiteraard wel druk bezocht, ach het is zaterdagmiddag en ook als duif wil je weleens gezellig bij tokkelen.
De laatste zongenieters pikten nog snel even een terrasje.
Maar gewoon even je boot aanleggen en langs de kant een hapje eten en wat drinken ging zaterdag nog best.
We hebben niet alleen een hangplek voor duiven, ook de meeuwen hebben zo hun eigen hangplek.
Op zaterdagmiddag meestal in de buurt van de viskramen op de markt.
Ondertussen was ik het centrum uitgevaren en besefte mij dat dit echt het laatste tochtje voor dit jaar was.
Het klinkt mischien gek, maar als ik mijn boot richting stalling breng is voor mij de zomer definitief voorbij.
Het is een soort afscheid en ondanks dat je geniet van alles om je heen, geeft het ook een beetje gevoel van weemoed.
Het pontje wat zomers over de Zijl vaart, ligt ook alweer op zijn winterplek te wachten op het voorjaar.
Langs de kant zijn diverse botenbezitters nog bezig de laatste voorbereidingen voor de winter te treffen en ook de zwanen komen even afscheid nemen.
Over dit soort dingen denk ik dan na tijdens zo'n laatste tochtje en voor je het weet zit je alweer op de Oude Rijn.
De winterstalling komt in zicht en gelukkig werd het kouder en ook bewolkter, je brengt hem dus niet voor niets weg.
Nee, je zal je boot weg gaan brengen en het wordt opeens 25 graden, dan ben je echt niet blij.
Maar ja als je nog even wacht heb je misschien weer een ijsbreker nodig om er te komen.
En daar ligt hij dan langs de kant te wachten tot hij het water uitgehaald wordt.
Maar een ding is zeker, als hij weer opgehaald wordt breekt de zomertijd weer aan.
Ach het klinkt allemaal misschien wat melancholisch, maar de wintertijd heeft ook best zijn leuke kanten hoor.
Een van de leukste kanten is misschien wel dat de winter weer snel voorbij is.
Want ik blijf erbij, een bootje hebben in een waterrijke stad als Leiden is en blijft,.....................
Morgen een verslag van Propop met onder andere Harry Slinger.
Het was zaterdagmiddag te koud om naar de kroeg te gaan.
Nou zullen een hoop mensen denken zo koud was het toch ook weer niet.
Maar als je op je vrije zaterdagmiddag voor je lol een paar uur buiten moet staan omdat je binnen niet mag roken dan kies ik toch voor thuis blijven.(sorry Ruud)
Balkenellende gaat het gewoon flikken, terug naar de oude normen en waarden.
Mijn zaterdag bestond uit boodschappen doen, Chico uitlaten en keurig om een uur of zeven zijn we gaan fondue-en, want dat is zoooooo gezellig in de donkere dagen zou Youp van het Hek zeggen.
Het is dat we geen ganzenbordspel meer hebben, maar anders hadden we echt de perfecte Balkenende dag gehad.
Maar goed, ik zal nu maar even niet meer zeuren over het rookverbod, ik heb ook leuke dingen gezien zaterdag.
Ik liet om een uur of vijf Chico uit, de tijd dat ik anders in de kroeg zou zitten, shit ik zou het er niet meer over hebben, sorry.
Opeens viel me een rijtje paddestoelen op.
Kenners zullen ze gelijk herkennen, maar ik had dit soort volgens mij nog nooit gezien.
Gevouwen paddestoelen, er ging een wereld voor mij open, of beter gezegd een gedeelte paddestoel dicht.
Ik ben op zich een natuurbarbaar, ik let er niet zoveel op wat er allemaal bloeit en groeit en ons dagelijks weer boeit.
Laatste gedeelte van bovenstaande zin was volgens mij van doctorandus van Egeraat en dat is eigenlijk het enige wat ik van de natuur heb meegekregen/genomen in mijn jeugd, ik had andere interesses in die tijd.
Alhoewel, nu ik er over nadenk hadden mijn interesses toch ook wel weer met de natuur te maken.
Ik geloof dat ik afdwaal.
Wat ik ook niet wist, is dat op zaterdagmiddag al het zwemmend gevogelte zwemles krijgt in de sloot achter het landje waar ik Chico uitlaat.
Eendjes, meerkoeten en noem maar op zaten klaar om zwemles te krijgen.
Een meerkoetje ging net voor zijn diploma A, volgens mij is hij geslaagd.
De rest zat keurig te wachten tot ze aan de beurt waren.
We zijn toch bezig met de natuur laten we dan gelijk maar even alles in een keer behandelen.
Mijn tomatenoogst dit jaar is een stuk beter dan vorig jaar.
( Dit is echt een log naar de Balkenende norm, truttigheid ten top)
En ik verwacht nog veel meer tomaten, want de plant blijft maar doorgaan.
Ik weet dat meelezer Maatje nu jaloers is op mijn oogst, maar ergens ook weer trots omdat het haar zorgvuldig gekweekte zaadjes zijn geweest die voor de oogst gezorgd hebben.
Ook bij ons achter rond de vijver is het herfst aan het worden.
Op zich natuurlijk best mooi, alleen gezien de hoeveelheid kroos en de tegenwoordige kwakkelwinters zit schaatsen er deze winter op de vijver weer niet in.
Deze log begon politiek getint, laat ik hem dan ook maar politiek getint afsluiten.
We zitten in een behoorlijke economische crisis, eigenlijk is het een soort herfst in onze economie.
Normaal zie je in deze tijd geen rozen, maar sommigen hebben altijd mazzel en bloeien in deze tijd weer helemaal op, terwijl ze een maand geleden vrijwel ten dode opgeschreven waren.
De een zijn economische dood is de ander zijn politieke zijn brood.
Iedereen heeft de melding gezien dat ik over mijn maandelijkse bandbreedte qua foto's heen was.
Ik heb per maand 25 GB bandbreedte en daar kan je echt heel veel foto's mee op je site zetten.
Alleen door de vele filmpjes de afgelopen weken ging ik er overheen.
Het waarschuwingsmailtje dat ik mijn limiet bijna had bereikt kwam in mijn spambox terecht.
Omdat ik zo druk was er snel alle 3 oktoberlogs op te zetten keek ik te laat in mijn spambox en kon niet meer op tijd overschakelen op een ander album.
Als je de foto's verkleind kan je bijna nooit over de 25 GB heenkomen, maar ja even niet aan de filmpjes gedacht.
Het is natuurlijk wel balen want er gaat een hoop tijd in zitten bij dit soort grote logs en filmpjes.
Eerst bekijk je de foto's, dan noteer je welke op je site komen en daarna ga je ze opladen en overzetten.
De fotofilmpjes in de log werken nog wel, dus de meeste foto's zijn nog wel te zien.
Ach, de eerste drie uur baal je enorm en probeer je op alle manieren er nog iets aan te doen, maar daarna leg je je erbij neer en leer je ervan voor de volgende keer.
Dus tranen hebben er niet gevloeid hoor, en anders had ik natuurlijk nog een goede opvang voor mijn tranen gehad.
Maar als je de logs allemaal weer met de foto's wilt zien, dan moet je even geduld hebben tot 17 oktober, dan begint op mijn account de nieuwe maand en is alles weer zichtbaar.
Ik maak mijn log, pak de krant en kijk het journaal en besef me dan, het is maar goed dat ik mijn logs niet bij een bank heb onder gebracht.
Dan hadden ze er nog een stuk magerder uit kunnen zien.
Zo zie je, er zijn ergere dingen in het leven.
Ik vergeet het nooit meer, zo'n kleine twintig jaar geleden reed ik over de Maresingel en zag dat er een nieuwe kapsalon geopend was.
Ik had haast, mijn haar was eigenlijk aan een knipbeurt toe, er was een parkeerplaats en ik was in de stellige overtuiging dat het tegen vijven was.
Zodoende stapte ik om vijf voor zes bij Carry Coiffures naar binnen en vroeg of ik nog even geknipt kon worden.
Meneer het is vijf voor zes, ik wilde eigenlijk net dicht gaan.
Oh sorry antwoordde ik en wilde alweer naar buiten lopen, ach ga maar zitten zei de vriendelijke mevrouw dan ga ik gewoon wat later dicht.
Het ijs was gebroken en we hebben die eerste keer heel wat afgepraat, even na zevenen echte tijd!! liep ik keurig geknipt naar buiten.
Nu een kleine twintig jaar later sta ik ergens in de Merenwijk in de struiken te wachten op de komst van een goudkleurige auto.
Ik ben gast en fotograaf op de surpriseparty van Carry haar vijftigste verjaardag.
Wachtend in de struiken moest ik denken aan bovenstaand verhaal en bedenk mij hoe snel de tijd gaat en wat een lol ik met haar gehad heb de laatste twintig jaar.
Het leukste is dat ze echt van niets wist.
Ze zou vanavond een klein feestje thuis hebben, nadat ze zich had omgekleed stuurde haar man haar weg met de woorden "ik versier het huis maar ga jij nou maar even naar je vriendin want jij loopt alleen maar te stressen".
Op weg naar huis werd haar gevraagd even iets op te halen in de Merenwijk en reed haar vriendin naar de zaal waar al haar familie en vrienden zich verzameld hadden.
Zelden heb ik zo'n spontaan en verrast gezicht gezien toen ze uitstapte.
Haar moeder was afgelopen week overgekomen uit Amerika en gelijk wees ze haar moeder aan, kijk die is er en die is er, wat is dit allemaal.
De halve avond heeft ze me gewaarschuwd, je hebt een foto van me gemaakt met mijn mond wijd open, die wil ik niet zien hoor.
Ik laat hem juist zien, volgens mij geeft deze foto de echte eerlijke emotie van een mooi mens weer.
Eenmaal binnen had haar man Cor heel wat uit te leggen aan de nog steeds geëmotioneerde Carry.
Ze werd door iedereen gefeliciteerd en genoot zichtbaar, alhoewel ze nog steeds niet goed besefte wat er allemaal gebeurde.
Natuurlijk was ook Yvonne aanwezig, vanaf de opening een kleine twintig jaar geleden, hebben ze samen de zaak gemaakt tot wat hij nu is.
Voordeel bij Surinaamse feesten is dat je je geen zorgen hoeft te maken over het eten.
Er stond een geweldig diner klaar voor alle gasten en, persoonlijke noot van Glibber, eindelijk eens twee soorten echt heerlijk hete sambal.
Heb je net je bord eten te pakken gaat de telefoon.
Heb je net opgehangen zie je opeens weer iemand die je nog niet gesproken had.
Uiteindelijk kan je dan eindelijk gaan zitten en genieten van je eten, maar ook dan blijft ze nog zitten praten.
Na het eten was er een geweldig mooi en indrukwekkend optreden van Claudio Benito een flamenco gitarist.
Hij speelde twee nummers en daar kan je met zijn tweeën even helemaal op weg zwijmelen en bijna vergeten dat er nog een zaal vol gasten is.
Maar geswingd werd er ook, en Carry liet zien dat ze for ever young is en dat leeftijd niets zegt.
Ze ging zitten en zei, "voor mijn lieve vriendin Carry wil ik iets zingen en doe dat vandaag zonder muziek".
Ik dacht, waar ken ik haar van.
Toen die mond eenmaal openging en ik de stem hoorde, wist ik het opeens weer.
Een tijdje weinig meer van gehoord maar het was Glenda Peters.
Even voor de mensen die het niet (meer) weten, in 1985 won Gerard Jolink de Sound Mix Show en werd Glenda Peters geweldige tweede. (tenminste ik geloof dat het zo was)
Die stem is nog steeds perfect en het bleek dat ook Carry erg goed bij stem is.
Een mooi en indrukwekkend duet van deze twee vriendinnen.
Zowel Carry als Cor waren blij en verrast met dit onverwachte spontane optreden van Glenda.
En taart mag natuurlijk op een avond als deze niet ontbreken.
Sorry, ik vlieg een beetje door de avond heen, maar dat heeft een beetje met werk en 3 Octoberdrukte te maken.
Maar Carry heeft dit weekend nog een dvd met alle ruim 250 foto's dus schiet haar maar aan voor meer foto's.
Volgens mij was er een vliegtuig vol Amerikanen naar Nederland gekomen, behalve o.a. haar moeder en haar man was ook een heel goede vriend Jay op het feest aanwezig.
Heel erg mooi en lief vond ik het optreden van een nichtje van Carry.
Zonder geoefend te hebben zong ze voor Carry.
Onderstaande foto geeft als eerste aan hoe Carry van dit nummer genoot en als tweede op subtiele wijze hoe Carry in elkaar zit.
Let's join hands, en dat had ze het liefst met alle aanwezigen gedaan.
Buiten hebben we nog even met Glenda Peters staan praten.
Ik had haar nog nooit persoonlijk ontmoet, maar het is een echt mensen mens.
Ze geniet momenteel van haar man en haar kinderen en heel erg van de jonge hond die ze net hebben.
Ze heeft een aantal jaar geleden gekozen voor het echte leven in plaats van het glamourleven en geniet daar met volle teugen van.
Wel geeft ze haar zangtalent door aan jonge artiesten, daarnaast begeleidt ze die en schrijft nummers voor ze.
Ondertussen ging het feest binnen onverminderd door en had iedereen het duidelijk naar zijn zin.
Carry en Cor, en uiteraard Sandra die alles georganiseerd heeft, het was een wereldfeest.
We waren blij en vereerd dat we het mee mochten maken.
Ik denk dat we hiermee de mening van alle aanwezigen neerzetten, dat staat als een paal boven water.
Of moet je zeggen, als een wijntje op een paal????
Het wordt aftellen nog vijf dagen en het is 3 October.
Ik word al moe als ik bedenk wat ik allemaal nog voor 3 October ga doen, maar geniet al bij voorbaat.
Vanaf nu gaan de logs er soms op andere tijden dan het gebruikelijke 21:30 uur op komen.
We hebben in Leiden al jaren een aantal Engelsen, ohhhh nee sorry Welshmen rondlopen.
Ik heb begrepen dat als je uit Wales komt, mag je dan Engelsman zijn, maar belangrijker is dat je Welshmen bent.
Ach ik begrijp dat wel, ik zeg ook altijd, ik kom wel uit Nederland maar belangrijker is, ik kom uit Leiden.
Misschien dat het daarom zo klikt tussen deze groep en Leiden.
Afgelopen week werd een van hen, Roy oftewel Snakemen 60 jaar en vierde dit met een groot feest in de Qbus.
Een hoop vrienden en bekenden uit het Leidse uitgaansleven en muziekwereldje waren gekomen om met hem dit feest te vieren.
Hier een kleine selectie van de foto's, in het filmpje onderaan de log nog veel meer foto's van de sfeer en de optredens.
Jong tot oud, iedereen was aanwezig om een geweldige avond met veel goede muziek te gaan krijgen.
De eerste band die ik zag met onder andere Nicole was helemaal perfect.
De naam ben ik even kwijt, maar ja ze veranderen zo vaak van naam, volgens mij was het "Mamma say no" of yess dat laat ik in het midden.
Er zaten in elk geval mensen in van destijds de band "Behind the sofa".
Geweldig lekkere swingende muziek en volop beweging op het podium.
Nicole bracht een speciaal nummer voor Roy, zoals ze zelf zei het was geen verzoek maar meer een eis dat ze het zou zingen.
Roy genoot zichtbaar ontroerd door dit nummer.
Misschien is dat wat de Welhsmen bindt met Leiden, we kunnen voor mooie nummers en situaties emotie opbrengen.
Het optreden ging door en werd steeds swingender, wat een stem heeft die (kleine) Nicole trouwens, ongelooflijk.
Iedereen genoot dat was overduidelijk.
Hierna een optreden van een andere Welhsmen Marcus.
Marcus is ook al jaren geen onbekende meer in Leiden.
Zo kan je hem bijna elke zaterdagmiddag tussen vijf en zes uur wel horen en zien spelen op het terras van het Praethuys.
Het is raar maar ik heb normaal gesproken niet veel op met stand-up comediëns, meestal vind ik het vrij flauw.
Robert wist zelfs mij aan het lachen te krijgen.
Hij vertelde onder andere op een geweldige manier (alles in het Engels uiteraard, ook hij komt van de andere kant van het water) over hoe Roy in Leiden rondloopt.
Niet alleen het publiek, maar ook Roy zelf had de grootste lol.
Zoals ik al zei veel Leidse horeca was aanwezig zo ook Bri de eigenaresse van de Twee Spieghels.
Uiteraard hadden we het onder andere over twee en drie oktober als er bij haar weer een groots Nederlandstalig artiestenfestival is op het podium boven de ingang.
En inderdaad, je ziet het goed, ook in Leiden begint de burgelijke ongehoorzaamheid in diverse kroegen toe te nemen.
En terecht!!!!
De volgende band trok direct mijn aandacht.
Ze begonnen met een nummer van Pink Floyd en dan is Glibber altijd gelijk alert.
Daarnaast zag ik opeens dat een oude vriend en zelfs nog ex collega Jos Witteman bas speelde in de band.
Had hem al een jaar of twee niet meer gezien, dus een leuk om hem op deze manier weer tegen te komen.
Ook dit was weer een heerlijke coverband waar iedereen lekker op kon swingen.
Soms vraagt men wel erg vreemde foto's te maken hoor.
Marcus wilde met Bri op de foto, maar dan only the eyes.
Ik heb mijn best gedaan maar ja geen macrolens bij me.
Uiteraard kwam ook tijdens dit concert Roy weer naar voren om de band te bedanken.
En het publiek swingde nog lekker door.
Wat ik persoonlijk heel mooi vond was het eind van alle optredens.
Een aantal muzikanten kwam het podium op en zongen " let the circle be unbroken".
Dat zijn van die numers in dit soort situaties die Glibber echt heel mooi en toepasselijk vindt.
Ik denk dat het nummer tekenend is en dat de cirkel tussen de Roy en Leiden inderdaad nooit verbroken zal worden.
In het fotofilmpje hieronder nog veel meer foto's van het feest.
Het liefst had ik een aantal foto's qua kleur nog even mooier gemaakt, helaas door tijdsgebrek even niet gelukt.
(Glibber zit vanwege werk twee dagen in Friesland, logs komen er wel op maar reageren op andere logs gaat niet lukken)
Tijdens onze vakantie was er een Honda Goldwingmeeting in Luxemburg.
Op een terrasje in Larochette hoorden we dat de volgende dag dit rustige stadje een tussenstop zou worden van een toertocht van al die Goldwings.
Nou heeft Larochette het voordeel dat het een stadje met mooie terrassen is, daarbij scheen de zon zaterdag, dus wat lette ons om heerlijk op het terras te gaan zitten afwachten.
Het plein tegenover het terras was afgezet om de motoren te kunnen stallen.
Zo nu en dan kwamen er wat motoren voorbij waaronder wat Goldwings.
Ik had nog het idee, best wel leuk om straks een stuk of zestig motoren tegelijk te zien binnen komen.
Even na tweeën verschenen er een paar security-vestjes, waardoor ik dacht het zouden er weleens een paar meer kunnen worden.
Half drie begon het te ronken in de verte en kwamen de eerste Goldwings de bocht om, vooraf gegaan door politiemotoren.
(Die ik natuurlijk weer net miste omdat ik mijn lens aan het verwisselen was)
Wat daarna gebeurde was ongelooflijk mooi.
Het ging niet om tien, twintig, zestig of honderd motoren, nee het waren honderden motoren die het stadje binnen kwamen rijden.
Het werd een soort triomf-intocht voor deelnemers en publiek.
Er kwam geen eind aan de lange stoet motoren, alles bij elkaar duurde het een half uur voordat iedereen binnen was.
Ik heb de mooiste modellen gezien en uit een heleboel landen, om maar wat te noemen, Nederland, Duitsland, Luxemburg, Frankrijk, Engeland, Zwitserland en ga zo maar door.
En met het geweldige weer is er natuurlijk niets lekkerder dan heerlijk in je T-shirtje een tochtje te maken.
Het viel me op dat er erg veel motoren met zijspan bij waren.
Ik sprak met een Nederlands echtpaar waarvan de vrouw eerdaags ook een zijspanmotor gaat kopen, dat is makkelijk voor de kleinkinderen.
Ach ja je moet vroeg beginnen he met het motorvirus over te dragen op je kinderen en kleinkinderen.
Nooit geweten dat er zoveel verschillende modellen Goldwings zijn.
Ik hoorde dat je kan beginnen met ongeveer een 15.000 euro maar met gemak door kan gaan tot ongeveer 70.000 euro aan materiaal en accessoires.
Ik heb nog wel eens dat ik plotseling in mijn achteruitkijkspiegel een motor zie opduiken, ik denk dat deze me niet kan ontgaan.
Het begon aardig vol te lopen in de straat en waar je ook keek zag en hoorde je motoren.
Ook het plein stond al gauw vol met Goldwings.
Terwijl alles vol stond, stroomden er nog steeds motoren binnen , er leek geen eind aan te komen.
Je hond mee op vakantie, moet toch geen enkel probleem zijn, dacht ik zo.
Ik had nog nooit een gestripte Goldwing gezien, ze schijnen vooral in de maand juli nogal eens in Frankrijk gesignaleerd te worden.
Het was een mooi gezicht om naderhand even tussen de motoren door te lopen.
En het glimt allemaal zo mooi.
Kon het niet laten even te proberen een spiegelfoto te maken.
Niet super geworden maar het geeft wel een beeld van een glanzende middag.
Het is duidelijk dat we net zoals alle anderen een heerlijk middagje terras hebben gehad.
In het fotofilmpje hieronder nog stuk of veertig foto's van de intocht van de honderden motoren.
We zijn weer terug en eigenlijk zou ik pas na 10 september er weer een log op gaan zetten, maar ja het bloed kruipt waar het niet gaan kan he.
Er waren lezers die al reageerden dat ze het niet verwacht hadden dat ik helemaal niet zou loggen in de vakantie.
Knap he dat ik de verleiding heb kunnen weerstaan en geen artikel geplaatst heb.
Nou ja, ik zal eerlijk zijn.
Luxemburg kent nog maar een heel beperkt wireless internet systeem, daarom was de enige keer dat ik draadloos kon internetten in Luxemburg stad.
Eigenlijk zit je best wel een beetje voor lul met je laptoppie voor je op het terras.
Maar onder het motto, ik moet ook even wat mails van werk bekijken vond ik dat het best kon.
Daarnaast is Luxemburg een stad van stropdassenen en mantelpakjes met keycordpasjes, en laptops onder de arm dus viel ik niet echt op.
Park Altburg was echt grandioos en voor mensen die niet te ver weg willen echt een aanrader.
Ik ben met cijfers geven nooit aan de hoge kant, ik vind iemand moet een uitdaging hebben iets te verbeteren.
Daarom sorry, het hoogst wat ik wil en kan geven is een 10-, maar dat zal aan het weer gelegen hebben.
Grote ruim opgezette bungalows voorzien van alle comfort.
Ook Chico had natuurlijk een wereldleven want twee keer per dag kon hij naar het bos, waar hij tussen de bladeren bijna niet opviel.
Als je niet beter wist zou je denken dat er een wolf op wacht stond, hij was echt helemaal in zijn element.
Maar ook bij het huis kon hij zich heerlijk vermaken en had geluk dat Bob de hond van de (Nederlandse) eigenaar regelmatig even langs kwam.
'S avonds lag hij dan ook uitgeteld in de buurt van de open haard.
Het enige waar hij zo nu en dan voor opstond was om ons even aan te wijzen waar zijn koekies stonden.
Het weer was niet super, wel droog maar helaas vaak bewolkt.
Op zich niet zo'n groot probleem want er is zat te zien in de omgeving.
Tussen de andere logs door komen daar eerdaags nog wel een aantal verslagen van, zoals bijvoorbeeld Trier met de Porte Negro.
Ook komt er een heel uitgebreide log over de Honda Goldwing-meeting die we hebben meegemaakt.
We waren in Larochette waar een tussenstop was tijdens een toertocht van honderden Goldwings die een treffen hadden in het Luxemburgse Mondorf.
Echt waanzinnig mooi om al die motoren het stadje te zien binnenrijden.
Terwijl er geen einde aan de stoet motoren kwam stonden overal al honderden Goldwings.
Ik zei wel dat het weer niet echt best was, maar nog altijd goed genoeg om diverse terrassen te pakken.
Terrassen pakken is niet altijd zonder gevaar.
Leek me leuk als mevrouw Glibber een fotootje maakte van Chico en mij op het terras.
Wil die oen naar het vrouwtje toe, bleek dat de bloembakken los stonden op het randje.
Ging nog net goed maar ik zag me al bloemetjes rapen op de grond.
Dan zat je thuis gelukkig een stuk veiliger.
Ook ben ik voor heel wat paddestoelen en andere natuurtoestanden op de knietjes gegaan deze vakantie, de mooiste komen in een aparte log eerdaags.
Het is duidelijk, de vakantie was geslaagd.
Dat we volgend jaar terugkomen op dit park is ook duidelijk want we zijn nog lang niet uitgekeken in de omgeving.
Daarnaast is het op het park ook heerlijk rustig en kan Chico lekker zijn gang gaan.
Alhoewel rustig?????
Het lijkt 's avonds uitgestorven als je zo op de foto kijkt.
Alleen met uitlaten van Chico kom je toch nog weleens rare figuren tegen, zoals deze waarvan eerdaags ook wat meer foto's.
De kop is eraf, de eerste log na de vakantie staat er weer op.
Ik ga langzaam aan weer opstarten.
De komende dagen ga ik uitgebreid bijlezen bij iedereen alleen ga uiteraard niet op alle logs reageren.
Je zou morgen een tweede vakantieverhaal verwachten , maar helaas in Leiden is een "Klokkenluider"opgehangen en dat gaat even voor.
We hebben er lang op moeten wachten maar eindelijk is het zover, we hebben vakantie.
Nou heeft vakantie zo zijn voor en zijn nadelen.
Heerlijk natuurlijk om er even tussenuit te gaan, maar voor het zover is komt er nog heel wat kijken.
Elk jaar komt een kennis een paar weken in ons huis om weer even in het westen te kunnen zijn.
Niet dat het hier een puinhoop is , maar je maakt dan toch even extra schoon voor het idee, omdat er een ander tijdelijk in je huis komt wonen.
We gaan de laatste jaren in verband met eerst Lobbes en nu Chico alleen nog maar met de auto op vakantie.
We werken allebei het hele jaar en dan blijft Chico keurig thuis.
Wij vinden het belachelijk om hem dan in onze vakantie in een pension of asiel te doen en zelf lekker weg te vliegen naar weet ik veel waar.
Een klein hondje kan je nog wel eens bij vrienden onderbrengen met een grote hond ligt dat anders, vandaar dat de vakanties zowel op ons als op Chico gericht zijn.
Vorig jaar hadden we voor het eerst van ons leven de miskoop van het jaar, qua gehuurd huisje.
Op de foto lijkt het nog wat maar het was behalve klein ook heel slecht verzorgd.
Meubels waar echt niet op te zitten was, een tv (nou ja iets van 38cm beeld) die vijf netten had waar nooit een mens naar zou kijken.
Een ijskast die niet werkte, een K.. keukentje.
Het was binnen donker dus moest je als je thuis was gelijk het licht aan en ga zo maar door.
Ik ben een stadsmens dus gewend aan drukte en alles en iedereen dicht op elkaar, alleen in mijn vakantie wil ik ruimte hebben en niet weer in een rijtjeshuis wonen.
Omdat Luxemburg mooi is en we best nog wel terug wilden, zijn we vorig jaar op de laatste dag gewoon zelf ons huisje voor dit jaar gaan uitzoeken.
Het werd Parc Altburg, waren we gelijk weg van.
Het ligt aan de rand van het bos en zijn ruime geschakelde bungalows en redelijk uit elkaar op een heel kleinschalig parkje met veel ruimte tussen de huizen.
Even door het raam naar binnen gegluurd want wilde zeker zijn dat ik niet weer een paar weken in het donker zit.
Lekker grote lichte kamers met alle comfort en een grote tv met de Nederlandse zenders.
Niet dat ik nou de hele vakantie tv kijk, maar 's avonds even het nieuws en de actualiteiten is toch wel lekker.
De foto hieronder van de kamer is eigenlijk totaal mislukt, maar geeft wel de combinatie tussen ruimte en natuur aan.
En Chico is binnen twee minuten in zijn favoriete bos.
En kan weer een paar weken heerlijk snuffelen, stokken zoeken en rennen.
Ook voor Glibber zelf is zo'n bos wel goed, elke ochtend en avond loop ik al gauw een klein uurtje met Chico door het bos, en heb het idee dat ik heel gezond bezig ben.
Glibber blijft een kind hoor, kon het niet laten even Chico zijn naam in een steen te krassen, mijn eigen naam ging me net te ver.
Ben benieuwd of het er nog in staat.
Gezien het verloop van de afgelopen zomer, staan de belangrijkste dingen om mee te nemen al klaar.
Ze zeggen altijd als je het bij je hebt, heb je het niet nodig.
Daar gok ik dus maar op.
Wij gaan ons de komende weken hier best wel vermaken.
Voor de zekerheid gaat de laptop wel mee, maar op logs hoeven jullie niet te rekenen.
Jullie zien me ergens omstreeks 10 september wel weer verschijnen, met waarschijnlijk wat vakantielogs.
En daarna,...................maken we ons natuurlijk alvast weer op voor het feest der feesten in Leiden, 3 October.
Toen ik thuis kwam vandaag zaten er meerdere mails in de inbox met ongeveer dezelfde strekking.
Juhhhh Glibber je staat in het Leidsch Dagblad.
Echt onverwacht was dat natuurlijk niet, het was alleen even afwachten wanneer het artikel in de krant kwam.
Nou kennen Herman Joustra (schrijver van het artikel) en ik elkaar aardig goed, maar toch had hij mij er wel bij nodig om het artikel te kunnen schrijven.
Vandaar dat we een twee weken geleden heerlijk in het zonnetje op een terras een anderhalf uur hebben zitten kletsen.
Het fijne als je elkaar kent is dat het dan geen echt interview wordt, maar gewoon een gezellig gesprek waarin alles de revue passeert.
Herman is behalve Italië-fanaat ook een echte chauvinistische Leidenaar met hart voor de stad, wat vaak ook uit zijn artikelen blijkt.
Het was dan ook eigenlijk wel logisch dat hij tijdens de open dag van het Leidsch Dagblad een Leids Dictee presenteerde.
De open dag was om Leiden kennis te laten maken met hun nieuwe onderkomen in het gebouw van Nieuwe Energie aan de 3e Binnenvestgracht.
Na enkele jaren op de Rooseveltstraat gezeten te hebben, zit de krant nu weer in het centrum van Leiden.
En dat is de plek waar een redactie hoort te zitten.
De meeste Leidenaren kennen vooral het oude gebouw van het Leidsch Dagblad aan de Witte Singel met de wereldbol er bovenop.
In de nieuwe redactieruimte is ook weer een wereldbol geplaatst in een modernere versie, omdat hij toch wel echt bij het Leidsch Dagblad hoort.
Wat vooral opviel in het pand, er is enorm aan gewerkt om zoveel mogelijk daglicht binnen te krijgen.
Het is bekend dat veel regionale dagbladen het moeilijk hebben op het moment.
Ongeveer twee jaar geleden besloot het Leidsch Dagblad om van avondkrant over te gaan naar ochtendkrant.
Zelf had ik het gevoel dat dit de doodsteek voor onze laatste eigen dagblad was.
Glibber zag het helemaal niet zitten, ik dacht al het landelijk nieuws krijg ik toch al via de gratis bladen en wat moet ik dan 's avonds nog lezen zodoende zei ik mijn abonnement op.
Dat viel al heel snel tegen ( je moet leren van je fouten he) ik miste het echt Leidse nieuws en dat vind je niet in alle gratis krantjes.
Vandaar dat ik na een paar maanden op mijn beslissing terugkwam en gauw weer een abonnement heb genomen.
Heerlijk 's morgens in de file even snel de koppen doornemen.
Tussen twee klanten door een paar artikelen lezen.
En dan 's avonds op de bank voor en na het eten nog even de rest doornemen.
Eigenlijk is het door de verandering dus niet een ochtendkrant, maar een hele dag krant geworden.
Voor wie het artikel wil lezen heb ik hem even hieronder gezet.
Je moet natuurlijk wel je pagina even vergroten of wel heeeeeeel goede ogen hebben.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl