Veel lezers denken dat Glibber zonder vrees of schaamte overal doorheen ramt. Nou dat valt behoorlijk tegen hoor. Zolang ik de camera in mijn handen heb lijk ik een hele Piet en heb lef genoeg. Dat komt natuurlijk omdat ik dat als werk zie en als je dan niet snel, soms een beetje brutaal of dwingend bent kom je nergens mee terug. Op zo'n moment staan anderen in de picture en is dat niet echt mijn probleem. Anders wordt het als ik zelf in de picture dreig te komen staan, dat vind ik dus doodeng en hoeft voor mij ook niet. Zo nu en dan ontkom je er niet aan en daar ik van nature behoorlijk nieuwsgierig ben reageerde ik natuurlijk wel op dit mailtje wat ik vorige week kreeg.

Goedemorgen mijnheer van Aelst,

Het is mij te ore gekomen dat u een echte Leids Glibber bent! ‘De enige echte’ heb ik mij laten vertellen.

Welnu: ik zou u willen uitnodigen om een uniek Leids cadeau in ontvangst te komen nemen. En daar even een feestelijk moment van te maken.

Over het cadeau: wellicht is het voor u niet direct bruikbaar, maar ik denk wel dat dit een mooi ‘collectors item’ is

Ik hoor graag of u van mijn aanbod gebruik wilt maken.

Met vriendelijke groet,

Ellen van Rijn

Etos Luifelbaan

Voor ik contact opnam zat ik mij rot te piekeren waar het over zou gaan.

Uiteraard werd mij niet verteld waar het om ging, maar dat ze het wel heel leuk zouden vinden als ik langs kwam en ?????? in de zaak aan mij overhandigd zou worden. Ik sprak Aad van der Luit en polsde of hij de winkel en Ellen kende. De winkel wel maar Ellen niet en hij had ook geen idee wat het zou kunnen zijn. Joh maak je niet druk, ik lever de ringen en ben je trouwambtenaar en als het bonje wordt sta ik achter je. Dank je van der Luit, hier schiet ik veel mee op en bleef dus rondlopen met mijn vraagteken.

Een kaal klaslokaal aan de Breestraat, de koffiepot pruttelt en binnen zitten een stuk of twintig hippies die de grootste plannen hebben om met zijn allen het mooiste poppodium van Nederland op te richten. Zalen als de Eland in Delft en Paradiso in Amsterdam zullen jaloers naar Leiden kijken.  We hebben het nu over eind zestiger jaren toen mensen als onder andere Jan Boer en Buck Goudriaan het Kreatief Sentrum oprichtten aan de Breestraat, dat later het LVC zou gaan heten. Kreatief kreeg destijds zeker landelijke bekendheid en hoorde bij de betere podia en met een afwisselend programma. Echter de meest toonaangevende zaal van Nederland is het nooit geworden en kon ook eigenlijk niet. Het pand was te klein, te oud en lag op een plek waar andere plannen voor waren. We spreken nu over november 2014 en staan twee weken voor de opening van Gebr. de Nobel, de nieuwe poptempel en opvolger van het LVC in Leiden. Na ruim een jaar bouwen is het oude Nobel complex omgetoverd tot een van de mooiste poptempels van Nederland met de meest nieuwe technische snufjes. Zo staat bijvoorbeeld de vloer op gigantische veren om geluidsoverlast tegen te gaan. Ondanks dat het een splinternieuw gebouw is straalt het warmte en de sfeer van vroeger uit. De grote zaal heeft drie balkons en biedt plaats aan 750 bezoekers.

Donderdagmiddag overhandigde directeur Martijn Duprie namens het gelijknamige bouwbedrijf symbolisch de sleutel aan cultuurwethouder Robert Strijk, waarop deze hem eigenlijk vrijwel gelijk weer overdroeg aan Ruud Visser de directeur van Gebr. de Nobel.

Soms moet je keuzes maken waar je foto's van wilt nemen of wat je op de blog gaat zetten. Vandaag was zo'n dag dat er twee gebeurtenissen op hetzelfde moment waren. Prinses Beatrix kwam op bezoek vanwege de viering van het vijfentwintig jarig bestaan van de Rechten van het Kind en tegelijkertijd was bij de Leiden Road Runners Club de eerste bijeenkomst van deelnemers aan Running Blind. Over Unicef en de kinderrechten had ik eerder deze week al iets geschreven en (beetje overdreven) Prinses Beatrix of andere belangrijke personen die een escorte nodig hebben zie ik bijna vaker dan mijn vrouw.

Het werd dus de oprichting van de Leidse afdeling van Running Blind. Een loopgroep van blinde of slechtziende lopers die met behulp van een buddy weer kunnen hardlopen.

Hehe, ik heb nu redelijke zekerheid dat Sinterklaas zaterdag in Leiden aan gaat komen. Het is toch elk jaar weer spannend of hij ook naar Leiden komt. Gelukkig lagen er vanmorgen twee briefjes van Sinterklaas in mijn schoen. Er is zoveel water rond Leiden dat Sinterklaas wel eens verkeerd gevaren is, vandaar dat hij de laatste jaren mij vraagt het laatste stuk naar Leiden mee te varen. Sinterklaas mag je niets weigeren dus vertrek ik elk jaar al heel vroeg de polder in om te kijken of ik de boot al aan zie komen. Tot nog toe gaat dat elk jaar goed dus hoop ik ook dit jaar hem weer veilig Leiden binnen te loodsen.

Laten we hopen dat het ook dit jaar weer mooi weer is tijdens de intocht van Sinterklaas en dat de enige druppels veroorzaakt worden door alle volgboten en de spuitpieten.

Deze week is het vijfentwintig jaar geleden dat de rechten van het kind in een verdrag zijn vastgelegd. Unicef besteedt hier deze week wereldwijd aandacht aan. Ook in Leiden worden in en rondom het Kinderrechtenhuis op de Hooglandsekerkgracht deze week dagelijks activiteiten georganiseerd. Daarnaast zijn er staan er buiten achttien globes en een fototentoonstelling om aandacht te vragen voor de rechten van het kind.

De achttien globes die op de Hooglandsekerkgracht staan zijn gemaakt door ruim duizend schoolkinderen samen met diverse kunstenaars. Zij werden ook al gebruikt tijdens de Lichtjesparade twee weken geleden. Niet alleen overdag, maar vooral ook 's avonds zien ze er indrukwekkend en vrolijk uit.

Vanaf 1 maart tot half november voeren ze ruim 24.000 gasten door de Leidse grachten. Ze gaven cursussen Leids, vertelden de geschiedenis van de stad, maakten culinaire vaartjes, vervoerden afgestudeerde studenten, bruidsparen, vrijgezellenfeestjes, bedrijven, jubilarissen en ga zo maar door. Voor iedereen stonden ze ook dit seizoen weer klaar. Naast de ruim 24.000 gasten werkten ze natuurlijk ook mee aan tal van Leidse evenementen zoals de Schemertocht, Peurbakkentocht, Lichtjesparade en ga zo maar door. Vandaar dat de schippers gisteren zelf eens lekker verwend werden tijdens het jaarlijkse Schippersfeest.

Op dit feest werden ook weer een aantal schippers onderscheiden met de zilveren Leidse Rederij insigne.

Met twee artikelen over carnaval in een week zou je bijna denken dat Glibber een groot carnavalsvierder is. Zo ligt het niet echt, je zal mij niet snel voorop in de polonaise zien lopen en in het verleden dook ik met bruiloften en partijen regelmatig het toilet in om de polonaise te ontlopen. Waarom ik dan toch graag op de feesten van de Hutspotten langs ga heeft een heel andere reden. Ik heb diep respect voor verenigingen die zich inzetten voor onder andere bejaarden en verstandelijk gehandicapten. De Hutspotten is (helaas) een vrij kleine Leidse carnavalsvereniging maar ze doen zoveel mooi werk en geven honderden bejaarden en kinderen een paar mooie feesten. Zo'n vereniging verdient gewoon aandacht vind ik. Vandaar dat ik zoveel mogelijk bij hun feesten probeer te zijn. Zaterdagavond was het Prinsenbal waarop de oude Prins afscheid nam en de nieuwe verwelkomt werd. Omstreeks tien uur werd de oude Prins, Anton de Eerste, in de grote Hutspotpot (pfff wat een woord probeer het maar eens drie keer achter elkaar te zeggen) gezet en onder applaus de zaal uitgereden.

Hij maakte plaats voor de nieuwe Prins, Cornelis de Eerste.

Nooit gedacht dat ik mij ooit zo zou schamen hoe er in ons land wordt omgegaan met een traditioneel kinderfeest en dat ik jaloers zou zijn op de intocht in België , waar het één groot feest was. Sorry, ik kan er echt bloedlink om worden hoe een kinderfeest kapot wordt gemaakt door de discussie over de Zwarte Pieten. Dat er misschien iets zou moeten veranderen, zie ik persoonlijk niet zitten, maar we leven in een vrij land (dacht ik) en daarom mag er best over gediscussieerd worden en langzaamaan misschien een en ander bijgesteld worden. Ik vond de oplossing die het Sinterklaasjournaal had al een hele goede stap, waar de tegenstanders blij mee hadden moeten zijn. Maar wat blijkt de tegenstanders zijn zich blijkbaar helemaal niet bewust dat het hier om een kinderfeest gaat en verstoren de intocht in Gouda. Dat daar ook voorstanders op de vuist zijn gegaan is natuurlijk niet goed te praten, maar wel begrijpelijk gezien de belachelijkheid om tussen de kinderen in te gaan demonstreren. Dit soort acties zet de verhoudingen op scherp, waarmee helaas drie doelen bereikt worden. De discriminatie wordt juist aangewakkerd, de tolerantie ten opzichte van medelanders met een ander geloof of huidskleur neemt schrikbarend af en last but not least er wordt hier een kinderfeest om zeep geholpen. Ik denk dat het bij een aantal mensen al lang niet meer om de discussie gaat, maar om moedwillig het plezier van miljoenen Nederlanders te vergallen.

Zo dat is er uit en nu over tot het leukste nieuws van de dag. Sinterklaas is weer in het land en ook ik zat weer vol spanning voor tv naar de intocht te kijken. Uiteraard heb ik al vanaf dinsdag het zes uur journaal laten schieten voor het Sinterklaasjournaal.

Ik was dit jaar niet de enige thuis die met extra aandacht naar de intocht keek. Ik schreef van de week over onze kat Spottie die helemaal gek van spelletjes op de I Pad is. Als geintje schreef ik, het is dat ze niet kan schrijven anders levert ze bij Sinterklaas een verlanglijstje in met daarop een I Pad of tablet. Ze heeft de hele intocht voor de tv zitten loeren.

Er zijn van die avonden waar je al een tijdje naar uitkijkt als muziekliefhebber. Zo'n avond was donderdag vanwege de presentatie van de CD Persona van Frans Heemskerk. Op de CD smelten smooth-jazz, funk en fusion samen, kortom een echte luister CD. Dan is Scheltema natuurlijk een mooie plek om de presentatie te houden. Er was bewust gekozen voor een round-up opstelling waarbij je de band van alle kanten kon zien en horen.

Wie nu denkt round-up opstelling wat moet ik mij daar nu bij indenken, het ziet er van bovenaf zo uit.

Dat we zonder computer, mobiele telefoon, I Pad of tablet bijna niet meer kunnen functioneren zijn we ondertussen aan gewend. Ook vinden we het doodnormaal dat onze kinderen al vanaf ongeveer een jaar meer met een tablet kunnen dan met gewone blokken. Maar van de week zag ik dat we er nog lang niet zijn. Onze poes Spottie heeft de tablet ontdekt en is er bijna niet meer bij weg te slaan.

En niet alleen maar een beetje naar kijken, nee ze speelt er heel fanatiek op.