DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Glibber kreeg een uitnodiging om eind van de dag aanwezig te zijn bij de wijnproeverij voor het Culinair Festival Leiden.
Het grote culinaire festival tijdens de Lakenfeesten die dit jaar van 3 t/m 6 juli worden gehouden.
De tijden van flauwe sateh en statafels met hangmosselen zijn al jaren verleden tijd.
Tegenwoordig serveren de deelnemers hun culinaire hoogstandjes tegen schappelijke prijzen.
Vandaag hebben de deelnemende horecagelegenheden de wijn geproefd die op het festival geschonken gaat worden.
Naast deze wijn zijn er natuurlijk nog andere wijnen die gedronken kunnen worden, maar deze wijn is bij alle deelnemers verkrijgbaar.
Een van de hoofdsponsors drankengroothandel Boonekamp had het bestuur en alle deelnemende horecagelegenheden uitgenodigd om wijn te komen proeven en een keuze te maken wat de festivalwijn gaat worden.
Voorzitter Rob van Marwijk van het Culinair festival heettte mede namens de firma Boonekamp iedereen welkom en hield gelijk het programmaboekje ten doop.
Iedereen was uiteraard heel benieuwd hoe het er uit zag.
Op één miniscuul spelfoutje na ziet het er perfect uit.
De restaurateur om wiens restaurant het ging kon er niet mee zitten.
Door zo'n klein foutje in de naam gaan de mensen discussiëren of het goed of fout is, dus wordt er over je gepraat en daardoor heb je extra reclame.
Hierna begon het echte wijnproeven.
Er werden drie witte, rode en rosé wijnen geproefd.
Op een formulier mocht je je mening over de kleur, geur en smaak geven.
Het leuke is dat er verschillend wordt gekeken naar de wijnen.
De restaurateurs beoordelen de wijn toch weer anders dan de organisatie en de pers.
Elke wijn werd uitvoerig besproken aan de verschillende tafels.
Over de witte wijn waren bestuursleden Trudy en Thijs het gelijk eens, sterker onze hele tafel was het met elkaar eens.
Misschien valt het op dat er wat veel doorlinken van bestuursleden staan die bij bedrijven uitkomen, dit komt omdat de bestuursleden ondanks dat ze het druk hebben met hun bedrijf te runnen, het festival puur als vrijwilliger en als promotie voor Leiden opgezet hebben en tevens ook nog sponsor zijn.
Dan vind ik dat men best mag weten welke bedrijven er zo enthousiast zijn voor Leiden.
Guus Boonekamp had gezorgd dat er tussendoor heerlijke hapjes waren en heel mooi gepresenteerd.
Op de foto niet duidelijk te zien, maar de bakjes en schaaltjes waar het in zat zijn nieuw binnen de horeca en ik weet zeker dat we die deze zomer vaker gaan tegenkomen.
Als laatste hebben we de rode wijn geproefd.
We stonden na afloop nog even te praten met Dennis Boudestein van de firma Boonekamp die de wijnproeverij had geregeld en hij vertelde ons, als zij inkopen ze op een dag zo'n driehonderd wijnen proeven.
Uiteraard slikken ze dan niets door en spuwen alles uit.
Maar toch, ik blijf het gigantisch veel vinden.
Het was opvallend dat bij zowel de witte als de rode wijn de mening overduidelijk was, welke de festivalwijn moest gaan worden.
Bij de rosé was er nog heel even enige twijfel, maar uiteindelijk werden dit de drie wijnen.
Alle drie van hetzelfde wijnhuis.
De firma Boonekamp en het bestuur kon terugkijken op een geslaagde proeverij en ziet het komende festival met vertrouwen tegemoet.
Een Leidenaar hoef je het niet te vertellen, die weet gewoon het eerste weekend van juli zijn de Lakenfeesten.
Voor mensen van buiten Leiden is het echt een aanrader het programma eens te bekijken en een of meerdere dagen Leiden te pakken.
Update: ik bladerde zelf ook nog even door de website van het festival en kwam dit arrangement tegen, kon het niet laten het er nog even bij te zetten.
Ik zou er zelfs bijna zelf een nachtje voor buiten de deur slapen, maar omdat ik het dat weekend te druk heb gun ik het jullie.
Dan nog even voor de mensen uit Leiden en omgeving die van goede en vooral mooie muziek houden heb ik nog twee tips.
Allereerst, dinsdagavond treedt in Q-Bus de Amerikaanse Jenni Alpert op.
(promotiefoto Jenni Alpert)
Jenni maakte al vier albums, haar onlangs verschenen album "No Second Guesses" moet voor haar definitieve doorbraak gaan zorgen.
Voordat ze aan haar Amerikaanse toernee begint geeft ze een paar concerten in Europa waaronder Leiden.
Dinsdagmorgen is ze te zien in het programma Goedemorgen Nederland.
Ze brengt een frisse mix van jazz, pop en een vleugje folk.
Regelmatig wordt zij vergeleken met bijvoorbeeld Fiona Apple en Nora Jones.
(promotiefoto Jenni Alpert)
Het concert is dinsdagavond 3 juni in de Q-Bus, Uiterstegracht 142 in Leiden.
Aanvang 21:00 uur toegang slechts 10,00
De tweede tip die ik heb, is een heel bijzonder concert op donderdagavond 5 juni in Jazzcafé The Duke op de Oude Singel 2 in Leiden.
Vorig jaar overleed op 80 jarige leeftijd de uit Kentucky afkomstige tenorsaxofonist Boots Randolph.
In 1963 werd hij het meest bekend door zijn wereldhit Jakety Sax, het nummer is jarenlang de herkenningstune geweest van Benny Hill.
Boots speelde onder andere met grote namen als Elvis Presley, Chat Atkins, Brenda Lee en Roy Orbison.
Donderdagavond brengt Wouter Kiers in een eenmalig concert een ode aan deze grote tenorsaxofonist.
Hij speelt deze avond uitsluitend het werk van Boots Randolph.
Voor de liefhebber een concert wat je niet mag missen.
Jazz cafe The Duke , aanvang 21:00 uur, toegang gratis.
De Maredijk is nog zo'n typisch klein oud wijkje in Leiden, waar soms de tijd stil gestaan lijkt te hebben.
Het wijkje ligt ingeklemd tussen de Haarlemmertrekvaart en alle nieuwbouwflats en kantoren van het Schuttersveldgebied.
Zaterdag vierde de speeltuinvereniging in het wijkje haar zestigjarig bestaan.
Terwijl Glibber en mevrouw Glibber gezellig lekker behaaglijk met een van de gemeentevoorlichters een biertje in Praethuys dronken, trotseerde Leo de kou en ging naar de speeltuin.
Persoonlijk vind ik een wip leuker als het wat warmer is, maar van schommelen krijg je het ook warm zullen we maar denken. (kon deze zin niet laten Leo)
De speeltuin is een van de meest groene en kleurijkste speeltuinen van Leiden vind ik persoonlijk.
Op de achtergrond zijn duidelijk de kantoren van de Schipholweg te zien.
Het blijft knap dat deze wijk zich staande heeft weten te houden tussen alle nieuwbouw.
Ondanks de dreigende regen, die gelukkig pas aan het eind van de middag viel was het gezellig druk.
Zo te zien waren de prijzen ook van bijna zestig jaar geleden.
Ik weet alleen natuurlijk niet wat een munt kostte, en hoe betaal je met een halve munt vraag ik mij af.
Het antwoord daarop zal straks best wel via Leo in de reacties staan.
Ook in de straten naast de speeltuin waren tijdelijke speeltoestellen voor de kinderen geplaatst.
Ik had gehoopt dat degene die mijn computer geleverd heeft zaterdag even langs was gekomen voor wat klein onderhoud, maar ja die had een springkussen voor zijn deur dus liep natuurlijk de hele dag te springen van plezier.
Achter de speeltuin is een soort waterspeelpark met vlotten en boomstammen waar de kinderen op kunnen spelen.
In een wijk met toch al (behalve de speeltuin) weinig speelruimte meer voor de kinderen zomers natuurlijk geweldig.
De wijk heeft gelukkig hoe dan ook nog veel groen.
Liefhebbers zien het natuurlijk gelijk al, van een biertje houden ze ook in de wijk.
Is alleen mijn merk niet die blauwe kratjes.
Dit soort Anton Pieck doorkijkjes zijn er ook nog te vinden in de wijk.
Het blijkt maar weer, niet alleen het centrum heeft zijn schoonheid.
Ook de laatste paar oude volksbuurtjes hebben hun schoonheid die nooit mag verdwijnen.
Ze horen bij de stad en de bewoners genieten van hun rust terwijl ze aan de rand van alle drukte en nieuwbouw wonen.
Bij deze feliciteer ik als ex speeltuinbestuurder (onze speeltuin Groenoord werd weg gesaneerd) speeltuin vereniging Rondom de Maredijk en de Leidse Bond van Speeltuinen met dit zestigjarige bestaan.
Zoals ondertussen bekend is Glibber niet nieuwsgierig, maar wil wel alles weten.
Daarom toen hij deze vrachtwagen en trekker tegenkwam hij toch maar even is gaan kijken.
Het bleek dat de vrachtwagen een beetje vast zat.
Nou ja een beetje, zeg maar gerust muurvast.
Hij zal waarschijnlijk al heel wat tevergeefse moeite gedaan hebben los te komen, maar wat het alleen maar erger heeft gemaakt.
De trekker zou hem wel even lostrekken.
Met de camera in de aanslag bleef ik even kijken, zo'n ketting kan natuurlijk altijd breken dus bleef ik wel op afstand.
Ik had er al niet al teveel vertrouwen in, en inderdaad het ging de tractor ook niet lukken hem los te trekken.
Het enige resultaat was nog meer en diepere gaten in het gras.
Ja en dan zit er niets anders op dan te wachten op andere hulp.
Ik had geen tijd om er ook op te wachten, maar ja blijkt maar weer, ook als vrachtwagen kan je diep zakken in het leven.
En dan kom je er niet zo makkelijk uit.
Toen ik 's avonds terugreed was de vrachtwagen weg, dus er zal wel groter materieel gekomen zijn om hem weg te trekken.
Zal best een duur geintje geworden zijn, maar ja wie rijdt er dan ook zo'n drassig landje op.
Een paar weken geleden schreef ik over de Elly Kerckhoffskade en dacht, toch wil ik nog eens een uitgebreide log over haar en de jongeren waar ze mee werkte in de zestig en zeventiger jaren schrijven.
Iedereen die met haar te maken heeft gehad, weet van wat voor onschatbare waarde zij is geweest voor Leiden en iedereen waar zij mee omging of zich voor inzette.
Troef was de kweekvijver van alles wat er zo'n beetje op sociaal en jongerengebied gebeurde in Leiden, want er was toen nog vrijwel niets.
Het probleem was alleen dat vrijwel alle foto's uit die tijd verdwenen zijn.
Toch weer een poging gewaagd en Tejo's hulp ingeroepen die destijds de film en fotoclub deed.
Maar helaas, we zijn een kleine 40 jaar verder en hij dacht ook niets meer te hebben.
Totdat,...................er gisteren opeens een dvd van Tejo in de bus lag, met een behoorlijk aantal foto's.
Met niet alleen ons jongeren, maar ook Elly er op.
Ik kan dus eindelijk aan de slag eerdaags om één of meer leuke nostalgische Troef logs te gaan maken.
Er valt genoeg over te schrijven, zoals over het spontaan maatschappij kritische asbakjes kleien uit protest tegen het feit dat ook de crea-club maatschappij kritisch moest worden of anders moest verdwijnen.
De feesten en optredens op de Hogewoerd, die vaak spontaan begonnen zonder planning.
En ook heel lang door konden gaan.
De organisatie van het eerste Leidse openlucht festival.
Er valt genoeg over te schrijven.
Eerdaags gaan Tejo en ik weer eens (na ik denk 15 jaar) een biertje pakken en bijkletsen, daar komt genoeg stof uit voort voor een leuke serie Troef logs deze zomer.
Ennuhhhh, Glibber staat op sommige van deze foto's, makkie om te vinden toch.
Glibber heeft tot nog toe nog steeds een geweldig groen uitzicht vanuit de tuin.
Zeker in de zomer waan je je in een soort vakantiepark als je naar de bomen achter het huis kijkt.
Ook rondom de vijver ziet het er prachtig uit, alleen een beetje jammer dat de vijver vol kroos ligt.
Tot een aantal jaar geleden stonden er aan weerskanten van de weg geweldig grote Iepenbomen.
Helaas door de Iepenziekte zijn aan de ene kant in de loop der jaren alle bomen verdwenen.
Vorig jaar hebben we geluk gehad en zijn er geen nieuwe bomen aangetast.
Maar helaas laatst zag ik dat het alweer raak is.
Het is ongelooflijk hoe snel een aangetaste boom zijn bladeren verliest, binnen twee dagen was hij zo goed als kaal.
Hij zal een dezer dagen wel gekapt worden en nu maar hopen dat hij de rest van het rijtje niet aangetast heeft.
We zijn een twee weken verder, en ik ga nu de gemeente maar eens een mailtje sturen want hij staat er nog steeds.
Alleen nu helemaal kaal.
Kreeg direct de volgende ochtend een mailtje terug dat ze het doorgegeven hebben aan de afdeling Groen.
Eeerlijk is eerlijk, een supersnelle reactie, nu alleen nog even kappen.
In het verleden werd gezegd dat aangetaste bomen zo snel mogelijk verwijderd moeten worden om anderen niet te kunnen besmetten.
Helaas de boom ernaast is ook al besmet en kaal geworden.
Zou toch zonde zijn als de rest van de rij bomen ook gaat verdwijnen.
Nou komt er op de plek van de Groenoordhallen een nieuwe wijk die aan gaat sluiten op onze wijk.
Het zal toch niet zo wezen dat men vast de natuur zijn werk laat doen om later geen problemen te krijgen met eventuele kap of verplaatsing voor de nieuwe wijk.
Nee zover zal de gemeente niet gaan neem ik aan, maar toch je weet maar nooit.
Er schijnt een regeling te zijn dat er bomen terug geplaatst gaan worden als er (ik dacht) ongeveer een derde verdwenen is.
We zijn in de loop der jaren alleen al op deze laan meer dan 35 bomen kwijt geraakt en hebben er nog geen eentje voor terug gezien.
Een jaar of vijftien geleden werd er gezegd, we gaan terugplaatsen als we de straat aan gaan passen, ook daar heb ik nog niets van gezien.
Ik denk dat we gewoon moeten wachten op de nieuwe wijk die er over een aantal jaar komt en tot die tijd zullen we misschien langzamerhand alle bomen langzaam af zien sterven.
Den Haag ent zijn bomen in tegen deze ziekte, in Leiden heb ik daar nog niets over gehoord.
Ik ben blij dat er gelukkig nog geen Wilgenziekte is, want als deze boom dood zou gaan zou ik helemaal zonde vinden.
Toch maar weer eens een boompje opzetten bij de gemeente voor nieuwe bomen.
PS: Onder log van gisteren over de Rijn Gouwelijn staat nog een korte update met een krantenartikeltje van Peter Labruyere, die de spijker op zijn kop slaat.
Ik ga vandaag weer eens verder met de RGL soap.
Voor eerdere logs hierover, moet je even kijken bij de categorie Leidse Politiek.
Gisteren maakte wethouder John Steegh (Groen Links) bekend dat hij overeenstemming heeft bereikt met de Provincie over het tracé van de Rijn Gouwelijn (sneltram) door Leiden.
De RGL gaat over de Hooigracht rijden in plaats van de Breestraat is het (tijdelijke) laatste nieuws.
Was de Hooigracht eerst nog bang dat zij bij een tracé over de Breestraat 600 bussen per dag zouden krijgen, nu krijgen zij ( zelf denk ik niet hoor) de sneltram door hun straat.
Ondanks dat bij een referendum in 2007 een meerderheid van 69% van de kiezers tegenstemden gaat het college dapper verder met de voorbereidingen van een lijn die bij voorbaat al gedoemd is te mislukken.
Aan u de keus, stond er op de affiches destijds.
Het enige wat nu nog telt is dat er nu al rekening moet worden gehouden met een financiële strop voor de gemeente en vooral haar inwoners, die het op moeten gaan brengen ondanks hun tegenstand.
Als Leiden echt doorgaat met deze belachelijke plannen, dan kan het kabinet er nu al rekening mee houden dat Leiden zich binnen enkele jaren weer kan aanmelden in het rijtje van artikel 12 gemeentes omdat ze failliet zijn.
Het college, de Provincie en de (weinige) voorstanders doen er echt alles aan om dit prestige project door te laten gaan.
Ik heb zelfs in de wandelgangen al gehoord dat bepaalde ondernemers die fel tegen zijn, tegengewerkt worden of getracht wordt ze buiten spel te zetten.
Let wel ik heb dit van horen zeggen, maar het is duidelijk dat de anti RGL affiches nog lang niet weggegooid mogen worden.
Laatst stond ik bij een tankstation en zag daar een sneltram voor een andere stad, maar neem aan dat hij wel erg lijkt op wat het college hier door de stad wil laten rijden.
Vorig jaar reden er een aantal vrachtauto's door de Breestraat om aan te tonen hoeveel ruimte zo'n sneltram in kan nemen in de toch al niet te brede Breestraat.
Nu ik zo'n sneltram eens van dichtbij heb bekeken scheelt het niet veel met de vrachtwagens die destijds als waarschuwend model rond reden.
Na de verkiezingen van maart 2007 is het college al eens gevallen vanwege de RGL.
Als het huidige college het vol gaat houden tot 2010 dan is de RGL er nog lang niet maar wordt het wel bijltjesdag voor de zittende collegepartijen.
De bevolking wil gewoon die RGL niet, dat blijkt wel uit alle reacties als er weer nieuws over is.
Ik ben bang dat er de komende jaren regelmatig nog wel logs over de RGL zullen komen, maar kan nu al voorspellen wat de inhoud van de laatste log zal zijn.
RGL definitief van de baan, alleen heeft het ons dan wel nutteloze miljoenen aan onderzoek en vergaderingen gekost.
Update , ik las vanmorgen een ingezonden brief van Peter Labruyere in de krant, hij slaat de spijker precies op zijn kop.
Glibber is op zich geen klager, maar soms ga je te ver.
Op mijn logs staan normaal voornamelijk foto's met gezellige teksten.
Vandaag een uitzondering daarop, weinig foto's veel tekst, maar ik hoop wel dat iedereen het opbrengt de tekst te lezen.
Ik woon naast de Groenoordhallen en ben regelmatig getuige van het geluid van alle feesten en concerten.
Helemaal geen probleem, de hallen waren er eerder dan dat ik er ging wonen, dus mag je niet klagen.
Alleen een aantal jaar geleden is er afgesproken dat er na één uur 's nachts geen geluidshinder voor de wijk meer mag zijn.
Dat heeft zijn voor en nadelen, ik heb ook meerdere malen bij concerten of evenementen gestaan die naar mijn mening te vroeg moesten stoppen.
Maar ja afspraak is afspraak ook al komt het je even niet uit.
Afgelopen zaterdag was er een Turkse bruiloft in de Groenoordhallen.
Op zich uiteraard geen probleem, alleen toen ik na twee uur nog steeds een behoorlijke hap geluid door de wijk hoorde schallen vond ik het toch iets minder.
Was het nu nog leuke muziek geweest dan zou ik denken, nou ja feestje moet kunnen.
Alleen het laatste uur deed het erg denken aan het geluid wat mensen in de buurt van een moskee elke vrijdagmiddag horen en dat wordt toch iets minder leuk als je deuren openstaan of als je wilt slapen.
Bij mij barstte de bom toen ik na tweeën bijna een half uur lang allerlei toetertjes hoorde.
Ik gun iedereen een leuke bruiloft maar regels zijn regels, zeker in een woonwijk.
Ik ben met Chico maar even gaan kijken om te klagen.
Op het moment dat we aankwamen begon het vuurwerk, ja inderdaad bijna kwart voor drie 's nachts.
De eerste de beste Turk die ik hier op aanspraak snapte mijn probleem totaal niet en vond het de normaalste zaak van de wereld en vond mij zelfs intolerant.
De rest bleef op eerbiedige afstand omdat Chico een beetje wild van het vuurwerk werd.
Toen ik er was kwam ook net de politie aan die ik al om twee uur gebeld had, ze hadden het druk gehad in de stad, nou ja moet kunnen.
Ze waren het er mee eens dat het niet kon, maar omdat het feest net eindigde konden ze verder ook niets meer doen.
Vaste lezers weten dat ik mij op mijn log nooit keihard politiek opstel, daar zijn andere sites voor, alleen vraag ik mij nu één ding af.
Er wordt geklaagd over bouwvakkers in korte broek in Almere wat aanstootgevend voor Fatima kan zijn.
(foto via Google)
Er worden schilderijen verwijderd in Huizen omdat er een paar geschilderde borsten op staan.
(foto via Google)
Maar als ik na tweeën 's nachts klaag over geluidsoverlast dan zegt die club daar moet je begrip voor moet hebben.
Wie is er nou gek of wordt er in de maling genomen, vraag ik me dan af.
Nog even en ik ben gast in mijn eigen land, en moet vooral mijn mond dicht houden.
En voor de duidelijkheid, ik ben geen Verdonk of PVV aanhanger maar gewoon een doorsnee Nederlander.
De Rooseveltstraat bestond vijftig jaar.
Langs de Rooseveltstraat liggen veel bedrijven, om het vijftigjarig bestaan te vieren hadden ze wel een heel leuk idee bedacht.
Zestig jonge hartpatiëntjes mochten een rit in een Rolls Royce maken en kregen bij de Sligro een lunch aangeboden.
Helaas was ik er zelf niet bij, maar Leo heeft een aantal foto's voor me gemaakt die ik toch graag op de log zet.
Goh zou ik nu een van de eerste webloggers zijn met extra foto-correspondenten, regelmatig is Leo op plekken waar ik niet aanwezig kan zijn en stuurt dan zijn foto's met informatie door.
Bedrijfsleider Arno de Jong van de Sligro stond met zijn medewerkers de patiëntjes en de auto's op te wachten.
Een lange rij Rolls Royce's kwam het terrein oprijden.
De meest uiteenlopende type's en formaten reden er rond.
Mooi rood, is ook niet lelijk.
Het publiek keek dan ook hun ogen uit bij zoveel moois.
Zo'n oude Rolls heeft toch wel iets hoor.
Maar ook deze modellen wil ik best inruilen voor mijn polo hoor.
Uiteraard hadden ook andere ondernemers meegewerkt aan deze dag zoals bijvoorbeeld Claas Griffioen en Ed die hard meewerkten met op en afbreken.
Zou Ed nu gedacht hebben een Royce is toch iets anders dan onze VW's.
Maar ik ben tevreden met mijn VW van Ed hoor.
Na afloop was er voor alle medewerkers een uitgebreid buffet en een barbecue als afsluiting van een geslaagde middag.
Deze actie was een mooi initiatief van de ondernemers, waarmee ze lieten zien dat ze het hart op de juiste plaats hebben zitten.
Glibber had zaterdag duidelijk opstart problemen, maar ja had dan ook tot (nee , ik zal de tijd maar niet noemen, de vogels floten al) laat in de nacht met zijn foto's zitten klooien.
Zodoende dat hij ruim na tweeën pas naar de open dag van het Leidsch Dagblad en de voorronde van het Leids Festival van het Levenslied vertrok.
Behalve de open dag en het festival was er ook nog een informatiemarkt van instellingen en bedrijven die in het pand gevestigd zijn.
Het was echt jammer dat er weinig publiek was bij het podium.
Maar dat heeft denk ik een aantal oorzaken, het publiek kwam voor de open dag van het LD en verdween daarna helaas weer.
Daarnaast lag het podium niet aan een doorgaande route dus kreeg je geen passanten.
De keuze om het festival te combineren met de open dag van het LD was op zich goed, maar pakte helaas qua publieksaantallen niet echt goed uit.
Wel kwam ik nog een paar oude bekenden tegen uit de tijd dat ik zelf nog mede-organisator van het festival was.
Harmina is een verhaal op zich waar ik later in deze log op terug kom.
Het aanwezige publiek genoot in elk geval duidelijk van alle optredens.
Glibber ging eerst eens binnen in het pand kijken waar onder andere het LD zit.
Naast allerlei informatiestands was er uiteraard ook een merchandisingstand van het Leidsch Dagblad.
Marjolein mocht je dit lezen, leg me dan eens uit wat tuinhandschoenen te maken hebben met de merchandisingstand van het LD, de oranje bloemen kon ik begrijpen, maar de handschoenen kon ik echt niet plaatsen.
De striptekenaar van Elsje was ook aanwezig en tekende voor iedereen die een boekje kocht een cartoon met eigen tekst of ontwerp in het boek.
Het pand waar vroeger het electriciteitsbedrijf zat, is geweldig mooi opgeknapt met veel ruimte en licht.
Behalve het Leidsch Dagblad hebben onder andere ook woningstichting Portaal en de Daklozenopvang er een plek in gekregen,
Eerdaags vestigen nog meerdere instanties of bedrijven zich in het pand.
De redactieruimte van het LD is misschien wel kleiner dan op hun oude adres, maar ziet er wel erg flitsend uit.
Op de open dag kon men zijn eigen voorpagina voor de krant ontwerpen, jong en oud maakten hier gebruik van.
Zoals ik al zei, wat mij het meest opviel was dat er zoveel licht in het pand binnen kan komen.
Leuk dat de wereldbol die altijd op het dak van de Witte Singel stond ook weer een plaatsje in het nieuwe pand heeft gekregen.
Het was voor Glibber een kwestie van naar binnen en naar buiten lopen, want tussen de interessante open dag van het LD, wilde hij ook het Levenslied volgen.
Zoals hier het optreden van John van Tongeren.
De jury had vandaag een zware taak.
Niet alleen vanwege de beoordeling, maar ook omdat ze urenlang in het zonnetje zaten, en dat was best warm hoor.
Maar ik had beloofd nog even iets over Harmina te schrijven.
Presentator George Juliën kende haar niet en verbaasde zich er over dat ze als Nederlandse zangeres helemaal uit de Eifel in Duitsland (daar woont ze tegenwoordig) naar Leiden was gekomen.
Dat ze weer eens naar Leiden was gekomen verbaasde mij niets, ze heeft een heel duidelijke band met Leiden.
Als ze zich omkleed als de Zangeres zonder naam en begint te zingen, heb je het idee dat Mary Beij echt weer op het podium staat.
Ik kan mij een finale van het Levenslied Festival herinneren waar zij ook in de finale stond.
Wij als organisatie wisten eigenlijk bij voorbaat al dat zij waarschijnlijk de winnares zou worden.
Het plan was dat als ze winnares zou worden, ze zich vliegensvlug zou omkleden en als Mary Beij het podium op zou komen.
Alleen op het moment dat Harmina op het podium stond van de Leidsche Schouwburg, was ze zo onder de indruk dat ze niet meer uit haar tekst kon komen.
We hebben het er vandaag nog even over gehad, maar ook haar man zei, het idee om in een van de mooiste schouwburgen van Nederland te staan werd haar plotseling even teveel.
De uitslag van de voorronde komt vandaag op internet te staan, maar ik verwacht haar wel in de finale op 30 augustus.
Willem Beij, de neef van de Zangers zonder naam, is van plan om samen met Harmina op muzikaal gebied wat te gaan doen.
Hierna kwam een duo uit Geldrop.
Als ik eerlijk moet zijn, dan denk ik niet dat ze de finale gaan halen, maar ze geloven zelf in hun nummers.
En om wijlen Leidse Kees even aan te halen , hij zei altijd "al zing je nog zo slecht of vals op het moment dat je achter je muziek staat ben je een wereldartiest".
Dus lieve mensen uit Geldrop, hou plezier in je muziek en ga vooral door.
Altijd leuk om een raadslid eens in een andere gedaante tegen het lijf te lopen, zoals hier Alexander Geertsema.
Daarna ging ik weer even naar binnen, journalist Herman Joustra had me uitgedaagd mee te doen aan een verkorte versie van het Leids Dictee.
Het dictee zat leuk in elkaar met een aantal gemene valkuilen erin.
Maar ik was met vijf fouten niet ontevreden over mijn resultaat.
Buiten trad ondertussen de laatste artiest van de voorronde op.
Joris uit Groningen is ook een oude bekende van het festival.
Vorig jaar stond hij in de finale en zal zeker weten dit jaar ook weer in de finale staan.
Hij bracht er gelijk de stemming weer in, en voor je het wist was zijn kwartiertje optreden alweer voorbij.
Toch wist hij in zo'n korte tijd nog even een spontane polonaise voor elkaar te krijgen.
Hij was zeker weten een waardige afsluiting van het festival.
De finale van het Leids Festival van het Levenslied is op 30 augustus tijdens het Rapenburgconcert, de finalisten staan op de site van het festival.
Glibber zit helemaal in de bruiloften, vorige week een geweldige bruiloft meegemaakt van mijn nichtje en vrijdag had ik alweer een bruiloft.
Afgelopen vrijdag trouwden Jan & Annemariek, en ik had de eer deze bruiloft te mogen fotograferen.
Annemariek is de dochter van een van mijn beste en oudste vrienden, vandaar dat ik als cadeautje dolgraag deze dag voor hun gefotografeerd heb.
Even voor de goede orde, het bruidspaar vond het leuk als ik een gedeelte van de foto's op internet zet, zodat familie, vrienden en bekenden al snel een verslag van de dag konden zien.
Daarnaast scheelt het natuurlijk ook een hoop foto's kijken als je bezoek komt, je zegt gewoon joh dat heb ik op internet al gezien.
Het is natuurlijk onmogelijk om uit bijna 600 foto's een selectie te maken voor deze log, maar ik probeer een kleine sfeerreportage te geven, en ik zet een hoop foto's in een fotofilmpje onderaan deze log.
Stom toeval was dat Annemariek naar dezelfde kapster gaat als de Glibbers.
Vandaar dat ik 's morgens maar even een kijkje ben gaan nemen bij Carry.
Carry was druk bezig om Annemariek er zo mooi mogelijk uit te laten zien vandaag.
Ook Yvonne moest nog even meekijken of alles echt helemaal goed zat.
Het zat keurig, en ja poseren bij de bar van je vader is niet makkelijk natuurlijk.
Maar ook thuis in Leiderdorp was de stress aardig doorgebroken, hoe krijg je die corsages er nou goed op.
De foto's op de auto gaven al aan dat ook hun zoontje Justin het helemaal zag zitten.
En dan maar hopen dat ze echt bij haar vader is en niet op het laatst de kuierlatten heeft genomen.
Maar gelukkig was ze bij haar vader en zat even later stralend in de auto.
Maar daarna wel heel ernstig in het stadhuis van Leiderdorp.
Terwijl de ambtenaar van de burgelijke stand een geweldige toespraak hield.
Het moet me even van het hart, maar ik heb zelden of nooit zo'n persoonlijk woord gehoord.
Later bleek ook dat deze ambtenaar bij ze thuis was geweest om alles door te praten, echt klasse en petje af.
Het meest heb ik gelachen om de opmerking van hun zoon Justin.
Toen de ambtenaar zei, "en Justin weet jij dat papa en mama vandaag gaan trouwen" regageerde hij met " ik dacht het wel ja".
Ik kan nog tientallen foto's van de huwlijksvoltrekking geven, maar dit is toch de belangrijkste foto denk ik.
Justin mocht de ringen geven, nadat hij eerst met ringen en al de zaal wilde verlaten ging het gelukkig toch nog goed en gaf hij de ringen aan zijn papa en mama.
En ondanks de warmte en daardoor dikke vingers pasten de ringen perfect.
En dan moet er natuurlijk ook nog van alles getekend worden op zo'n dag.
En dan nog de getuigen die moeten tekenen.
En altijd prettig dat je de bril van de ambtenaar mag lenen om te tekenen.
Na de handtekeningen was het huwlijk een feit en wilde Jan heel gretig het trouwboekje in ontvangst nemen.
Na de huwlijksplechtigheid was er uiteraard gelegenheid tot feliciteren.
Maar we moesten daarna snel door naar de Hortus om foto's te nemen.
En daar kan je als fotograaf ze de gekste dingen laten doen.
In hun huwlijksroes doen ze vrijwel alles wat je wil, kusje voor de boom, Justin aanhalen naast de boom etc etc etc.
Ik denk dan ook dat ze dolblij waren toen ik zei, ik heb denk ik wel genoeg.
Terwijl Jan en Annemariek richting receptie gingen, moest ik nog even mevrouw Glibber ophalen.
In de tijd dat zij Chico uitliet kon ik het niet laten snel even een van de foto's van de Hortus uit te printen en in te lijsten.
Zodoende konden we toen we binnen kwamen alvast de eerste foto overhandigen.
Dat de spanning er voor deze dag nu wel af was is duidelijk te zien.
De receptie en het feest werden gehouden in Crowns Pool Café, hun favoriete stamkroeg en de tent waar ze elkaar hebben leren kennen.
Hun vrienden en bekenden uit Crowns hadden een gezamenlijk cadeau, een ballon gevuld met geld.
Annemariek ken en mag ik al van jongs af aan, maar waarom mag ik Jan nu zo.
Dat maakt onderstaande foto helemaal duidelijk, Jan kan en durft na het aanbieden van het cadeau zijn tranen de vrije loop te laten.
Dat geeft aan dat je een echt mens bent.
Ik voelde me trouwens wel een echte papperazzi hoor, door er met mijn camera bovenop
te zitten.
En Annemariek,............ die denkt, zo dat is mooi meegenomen.
Maar terwijl al die oude mensen feest vieren en rotzooi maken, moet er toch iemand opruimen.
En ja hoor dat ben ik weer, Justin.
Ondertussen gingen binnen de hapjes snel van de hand.
En kijk (vader) Daan en Annemariek aan het dansen.
En geloof me nou, je moet Glibber nooit uitdagen.
Wat je zegt moet je doen, en ik publiceer het ook nog eens.
Dus bij deze, die spijkerbroek staat er op.
Op zich een beetje jammer, maar door geroezemoes aan de bar en een beetje zenuwen van de spreker kwam dit verhaal niet helemaal goed over.
Maar gelukkig staat alles op papier dus kunnen ze er eerdaags nog helemaal van genieten.
Volgens mij zit de volgende bruiloft er alweer aan te komen.
Aan eten geen gebrek, er was echt voor alles gezorgd.
Ze hadden dat heel slim helemaal uitbesteed.
Scheelt een hoop stress en inderdaad de DZB zorgt dat alles perfect in orde is.
En hij blijft volhouden dat het heerlijk loopt.
Raadsel, wie van deze twee loopt nou op die klompen.
En ook maar even gelijk een complimentje voor de mensen achter de bar.
En in de zaal,....................het werd steeds gezelliger.
Ingewijden en collega's weten dit is een foto met een hoog Heineken gehalte.
Het feest ging nog uren door en het bleef gezellig.
Maar ja, dat is niet vreemd als er een gedeelte personeel van onze grootste bierbrouwer rond loopt of danst.
Tegen half twaalf hield ik het voor gezien, moest mijn foto's nog verwerken, deze log maken en zaterdagochtend weer fotograferen bij het Leids Festival van het Levenslied.
Jan hield mij aan en had nog een kleinigheidje voor me.
Dat kleinigheidje gaf aan hoe groots deze mensen zijn, en hoe blij ik was dat ik vandaag voor ze gefotografeerd heb.
Hieronder een fotofilmpje met een doorsnee uit de ongeveer bijna 600 foto's.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl