Ik kan er ook niets aan doen, maar ook dit weekend hoeft alweer niemand zich te vervelen. Dan moet je wel even in Leiden langskomen natuurlijk. Het is gelukkig droog geworden en het blijft gelukkig minstens tot zondag droog. En dat is maar goed ook want er os weer heel wat te doen. De filmliefhebbers kunnen donderdag t/m zaterdagavond aan hun trekken komen in de gratis Openluchtbioscoop op het Pieterskerkplein.

Naast drie avonden film is er ook op muzikaal gebied van alles te zien dit weekend. Zaterdag, zondag en maandag kan iedereen van diverse muziekstijlen genieten in even zovele historische omgevingen.

Veel van mijn blogs zijn natuurlijk afhankelijk van wat ik tegenkom met mijn camera. Gistermiddag liep ik op de dag van de passie over het Stationsplein in Leiden en dacht opeens dat wordt morgen een lullige blog.

Die "lul" liep daar natuurlijk niet zomaar. Het was in het kader van de dag van de passie. Het jongereninformatiepunt Leiden en de GGD hadden het Passion for Pleasure evenement georganiseerd om jongeren bewust te maken van alle facetten van sensualiteit en seksualiteit.

Er zijn een aantal dingen die ik mooi vind zoals bijvoorbeeld uiteraard Leiden, varen door de Leidse grachten, zonnig weer en saxofoonmuziek. Zaterdagmiddag kwam dit alles bij elkaar en kon je ons niet alleen zien maar ook horen varen door Leiden.

Liefhebbers van Leiden, zon en muziek snappen dat dit natuurlijk een van de mooiste dingen is die je kan overkomen. Relaxter kan je zaterdagmiddag bijna niet zijn.

De derde editie van Summerjazz was muzikaal misschien iets van het jazzpad afgeweken, maar had wel een ijzersterke programmering met diverse muziekstijlen. De beschrijving van de bands laat ik liever over aan Peter Visser op zijn site Muziekgezien, hij doet dat veel beter dan ik. Zelf probeer ik iets van de sfeer over te brengen. Het was echt een heerlijk relaxed feestje met ruim drieduizend genieters in het Leidse Hout.

Wat het heel sfeervol maakte waren de huiskamers die her en der op het middenterrein en aan de zijkanten waren neergezet. Vorig jaar was al gebleken dat het publiek dit heerlijk vindt, even wegzakken tussen alle drukte.

Het eerste uur was het natuurlijk een ge-ohh en ge-ahh, jij bent niets veranderd, woon je nog in Leiden, joh ik had je bijna niet herkend, ja vroeger had je lang blond haar en nu kort, wat doe jij nu dan, sinds wanneer ben je gepensioneerd, ja wij zijn altijd bij elkaar gebleven, oh die zie ik nog wel eens, ja zonde he dat hij veel te vroeg is overleden, goh jij speelde ook mee in de film, je was altijd gek op mijn gedichten, ja die is al jaren verhuisd naar, dat meen je niet zie je die echt elke week. Dit soort kreten hoorde je afgelopen zaterdag tijdens de Troef reünie overal om je heen. De meeste reünies worden na een jaar vijftien gehouden, een reünie na veertig jaar is uniek en komt eigenlijk meer voor op een begraafplaats dan in een muziekcentrum. Ik noem in deze blog vrijwel alleen voornamen omdat veel mensen door trouwen en scheiden andere achternamen hebben dan ik anders neer zou zetten. Daarnaast is het ook makkelijker en misschien is dat wel de hoofdreden. Nadat iedereen elkaar had begroet leek het gewoon alsof Troef voor een keertje weer open was.

De bedoeling van het oude Troef was eigenlijk, met elkaar, voor elkaar en geloof in je eigen kunnen. Gelukkig hadden diverse muzikale oud deelnemers dat destijds al heel goed begrepen en nog steeds goed onder de knie. Want ga maar eens na nooit of veertig jaar geleden samen gespeeld te hebben opeens spontaan een podium op.

Het was de tweede editie van de Leidse Olympus, maar na deze tweede editie niet meer weg te denken als een van de hoogtepunten tijdens de Signatures Cultuurweken. Helaas een kort verslag want ik ren mij rot dit weekend van hot naar her. Vanmiddag gevaren met Wouter Kiers en vanavond de grote Troef Reünie. Ook dit keer had Onno Blom weer een aantal aansprekende schrijvers weten te strikken. Het was drukker dan vorig jaar aan de voet van de Burcht.

Een van de trekpleisters was uiteraard de Belg Herman Brusselmans, die genoot van het terras en de publieke belangstelling.

Wie het ooit bedacht heeft verdient een muzikaal lintje. HutsPop is zo'n leuk, maar gelijk ook simpel muziekevenement wat bij iedereen aanslaat. Ik leg het nog een keer uit. Er geven zich een aantal muzikanten op die mee willen doen. Die muzikanten verdwijnen in een hoge hoed, nou ja de namen natuurlijk, en dan worden er door loting bepaald wie met wie gaat spelen. Om het nog wat moeilijker te maken krijgen de eenmalige bandjes ook nog een aantal nummers mee die zij verplicht moeten spelen. Elke band krijgt een eigen bandcoach die van de losse muzikanten een  hechte band moet gaan vormen en coachen tot een superband. De coaches hebben natuurlijk stuk voor stuk hun sporen in de muziek al verdiend. Om dat te bewijzen begint Hutspop met een gelegenheidsband van de coaches.

HutsPop heeft ook twee goede doelen. Er is de Hutspop muziekfoundation die kinderen de kans geeft muziekonderwijs te volgen en daarnaast wordt elk jaar nog een ander doel gekozen. Dit jaar werd gekozen voor de stichting Kinderen van de voedselbank. Deze stichting trekt zich het lot aan van kinderen die vrijwel niets hebben en wiens ouders afhankelijk zijn van giften en de voedselbank. Presentatrice Christine Carrington showde gelijk het bordje met de naam van de stichting.

Vandaag begon het weekend en gaat nog drie dagen door. Ondanks of eigenlijk juist door het lange weekend bruist Leiden ook dit weekend weer. Geen idee wat ik wel en niet op de site kan zetten wat betreft tijd. Op het moment dat deze blog er op komt sta ik waarschijnlijk nog te genieten op de Beestenmarkt bij de bandjes op Hutspop. Ik hoop morgen foto's en filmpjes op mijn site te zetten.

Dat moet ik dan wel 's morgens allemaal verwerken en schrijven, want ook vrijdag is er een hoop te doen. 's Avonds voor de tweede keer de Leidse Olympus aan de voet van de Burcht.

Zo nu en dan krijg je uitnodigingen die dan wel niet in Leiden zijn, maar te leuk om te laten schieten. Een goede vriend en medefotograaf werkt bij verpleeghuis de Wilbert in Katwijk. Samen met een collega heeft hij zich ingezet een "beweegtuin" aan te leggen in het park van het huis. Zoiets krijg je natuurlijk niet zomaar voor elkaar dus benaderde hij de Edwin van der Sar Foundation, die gelijk enthousiast voor het plan was. Zodoende kwam de beweegtuin en werd gistermiddag geopend door Burgemeester Jos Wienen, Annemarie en Edwin van der Sar en Jules de Vries.

Denk nu niet dat ze er vanaf kwamen met deze paar ballonnetjes, nee Patrick had nog veel meer ballonnen opgeblazen :-)

Het even geduurd, maar zaterdag is het eindelijk echt zo ver en is de eerste, enige en laatste Troef reünie een feit. Eind zestiger jaren begin zeventig was op de Hogewoerd in Leiden het VJV centrum Troef gevestigd. Directrice Elly Kerckhoffs heeft geschiedenis geschreven met Troef. In die jaren had je door heel Nederland Vormingscentra Jong Volwassenen waar de jeugd terecht kon om diverse cursussen of activiteiten te volgen. Behalve creatieve cursussen zoals fotografie, film, toneel en handvaardigheid, kon je er ook terecht voor bijvoorbeeld yoga. Ruw genomen kwamen er twee soorten jongeren. Een gedeelte wat keurig aan het werk was en in de avonduren cursussen wilde volgen, maar ook een groep die eigenlijk met zijn ziel onder zijn arm liep en dacht kansloos te zijn, of geen vertrouwen had in de maatschappij. Elly richtte zich al snel voornamelijk op de groep "kansarme" jongeren en kreeg het voor elkaar ze in beweging te krijgen. Wat nu klagen dat je geen kamer kan vinden, dan richten we een groep op om te zorgen dat je wel een kamer kan krijgen in Leiden. Binnen een week was de werkgroep Huisvesting Werkende Jongeren opgericht en een jaar later werd begonnen met de bouw van het Veerhuis, de eerste flat voor werkende jongeren. Wat nu Leiden heeft helemaal geen popfestival en Geleen wel, dan vorm je een groep en organiseer je het. Enkele maanden later was op tweede Pinksterdag de eerste Pink Inn met o.a. groepen als Kayak en de Hobo Stringband, Hans Otjes voor het culturele gedeelte en Sjef van Oekel als presentator een feit. In latere jaren trad zelfs MUD op voor die tijd een topper. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Kwam nooit bij Elly aan met klachten, want dan wist je dat je een dag later in een werkgroep zat. Elly heeft op die manier een hoop jongeren een doel gegeven en laten zien dat bijna alles mogelijk is maar dat je het wel zelf moet doen. Na haar Troeftijd is Elly nog een tijd actief geweest voor de ANBO en was zij enige jaren raadslid  voor de PVDA in Leiden. Zij werd benoemd tot ereburger en na haar overlijden is er een kade naar haar vernoemd, stuk voor stuk heel verdiend.

Het mag duidelijk zijn dat veel jongeren uit die tijd met plezier terugdenken aan de Troeftijd op de Hogewoerd. Ik vergeet nooit dat we in 1997 na het overlijden van Elly zeiden, we moeten eigenlijk eens een reünie organiseren. Het kwam er nooit van maar de geluiden om toch eens iets te organiseren werden wel steeds luider. Zaterdagavond is het eindelijk zover en hopen we zoveel mogelijk Troevers te zien op de reünie in de Qbus.