Ik kwam nog net op tijd om het laatste deel van Celine Cairo en haar band te zien. Jammer dat ik het laatste deel zag, had er wel meer van willen horen.

Op Summerjazz veel ruimte en aandacht voor andere culturele activiteiten. Leendert Beekman presenteerde het programma op het cultuurpodium.

In de buurt van het cultuurpodium genoeg banken om rustig te genieten van het vaak experimentele of vernieuwende theater.

Op het middenveld was ook plaats gemaakt voor een afvaardiging van de Leidsche Mondialen die met dit weer letterlijk en figuurlijk goed uit de verf kwamen.

Aan weerskanten van het veld waren de podia, daar tussenin ruimte genoeg voor al die andere activiteiten en eettafels want je kan lekker knoeien met je biofriet, pizza, pannenkoek of je broodje bijna niet te behappen maar wel gezond.

Op het binnenpodium lekker swingende muziek van de Gallowstreet Brass Band. Ondanks het mooie weer stond tijdens hun optreden de tent van voor tot achteren stampend vol.

Op diverse plekken op en rond het terrein spontane optredens van het Leids Dichtersgilde met Han Ruijgrok, Gideon Roggeveen, Jaap Montagne en Martin Aart de Jong.

Bovenin de foto zie ik nog net het spandoek hangen van Glibberbal 2014. De Leidse variant van "Te land ter zee en in de lucht". Van mede-organisator Mels Hartman begreep ik dat vanwege de vele aanmeldingen besloten is er nog een paar extra deelnemersplaatsen bij te doen. Wat er bijvoorbeeld nog vrijwel niet is zijn aanmeldingen van politieke partijen. Zou toch leuk zijn als de Leidse politiek zich in deze ludieke strijd gaat mengen.

Ook een hele mooie act, de Festivalpostbode Paul. Als je een kaartje aan hem vroeg en er iets op schreef bezorgde hij het bij iemand in het publiek die je aanwees of erg duidelijk omschreven had.

Weer zo'n geinige culturele act, nu van Moeremans & Sons. Wie betrokken is bij een ramp en het na kan vertellen is volgens de makers van dit stuk het middelpunt van elk feestje of borrel. Om iedereen de kans te geven eerdaags het middelpunt van een feestje te zijn speelden zij een ramp zonder noodlottige gevolgen.

In de oranje ook speelde zich een ramp af waar je als publiek bovenop zat en mooi thuis na kan vertellen. In het filmpje onderaan zie je hoe levensecht het overkomt.

En natuurlijk waren er festivalshirtjes te koop bij Leids Hart.

Ondanks ruim drieduizend bezoekers bleef het festival een huiskamersfeertje houden.

Even je muziekkennis testen bij de Coco Popshow.

Ik wil niet lullig zijn, maar sommige mensen snappen het niet helemaal of voelen zich een beetje te goed zoals de Malinese Rokia Traoré.

Het is steeds vaker gebruikelijk dat je bij de eerste twee of drie nummers fotografeert en dan klaar bent. Dat is niet alleen prettig voor de band maar ook voor het publiek. Alleen mevrouw Rokia hield er een iets andere mening op na. Na het eerste nummer vroeg ze of iedereen wilde stoppen met filmen en dat er bij twee nummers gefotografeerd mocht worden en dat zij wel aangaf bij welke twee nummers.

Je denkt toch niet dat we daar op gaan staan wachten, er is meer te fotograferen op het terrein. Ik las in de krant dat een fotograaf die nog wel tussendoor een foto maakte door haar begeleiders terecht gewezen is. Ik vind dat wat overdreven, fotografen proberen een artiest zo mooi mogelijk in beeld te brengen wat ook weer afstraalt op de artiest.

Het was ondertussen goed druk geworden op het festivalterrein.

Ik blijf er bij, het is toch klasse al die oude meubels her en der op het terrein.

Postbode Paul had het zo te zien behoorlijk druk.

Voor de echte jazzliefhebber was er toch nog genoeg originele jazz zoals hier bij Gogo Penguin.

Vermoeiend hoor een middagje muziek in de zon.

Als je maar genoeg eet en drinkt is het allemaal best uit te houden.

Grote drukte bij het culturele podium aan de zijkant van het veld.

Die drukte was niet vreemd natuurlijk, veel mensen wilden stand-up comedian Jan Jaap van de Wal zien optreden. Het was duidelijk te merken dat hij zich niet op zijn gemak voelde om op deze manier op te moeten treden. Volledig onterecht want het publiek genoot van zijn optreden en had wat mij betreft nog wel iets langer mogen duren. Heel knap hoe hij inspeelde op het publiek.

Schrik niet, ik gooi er niet opeens een actie voor zielige kinderen achter tralies in. Ik vond het zo'n mooi knulletje die vol verbazing stond te kijken hoe ik achter het hek aan het fotograferen was.

Op het grote podium ondertussen de swingende klanken van de Amerikaanse formatie Antibalas.

Met een waanzinnig mooie blazerssectie.

En een zanger die je niet over hoofd kon zien.

Ondertussen was het festivalterrein afgeladen vol, maar nog steeds beloopbaar.

En weer zie je dat de bankjes hun nut bewijzen.

Wij Nederlanders zijn toch eigenlijk ook wel een gewoontevolk. Nadat we allemaal her en der op het terrein iets gegeten hebben, gaan we in de rij staan voor koffie. Na het eten willen we duidelijk allemaal koffie.

Ach, het maakt allemaal niet uit zolang je haar maar goed zit.

Op het binnenpodium werd het laatste concert gegeven door Windkracht 7. En geloof me zo nu en dan overschreed de blazerssectie met gemak windkracht 7.

Toch wel handig die pop-up huiskamers, zeker als je geen mobieltje hebt.

Na zo'n dag moet je natuurlijk heel swingend eindigen en dan is Sven Hammond natuurlijk een geweldige band om mee af te sluiten.

Nog steeds stond het veld vol en het publiek had zin in een stevige afsluiter.

En die kregen ze, de band had er zin in en maakte er nog een extra mooi feestje van.

En het bleef maar druk bij de koffie, raar maar toch wel mooi volkje zijn we eigenlijk.

In het filmpje nog een aantal foto's en beelden van de sfeer en de optredens. Alle foto's zijn ook terug te vinden en of te downloaden op mijn speciale fotosite.