Zon gemist, maar wel zeemist gekregen

Niet te geloven het was zondag prachtig weer om even een stukje over het strand te wandelen. We reden naar de Wassenaarse Slag daar was ik al jaren niet meer geweest. We besloten een stuk door de duinen te lopen en dan via het strand terug en dan eventueel nog wat drinken in een van de strandtenten.

Het was heerlijk weer en een mooi uitzicht.

Ook Happy had het helemaal naar haar zin.

Denk nou niet dat Brigitte ruim voorop loopt en ik er achteraan sjok. Nee we waren een zendermicrofoontje aan het uitproberen die ik sinds zaterdag heb.

Over sjokken gesproken, ik ken dit duinpad erg goed. Toen Nikos een jaar of drie was nam hij op het strand altijd de benen en was je hem constant kwijt. Daarom pakten we bij Wassenaarse Slag dit pad en gingen dan een stuk verderop naar het strand. Daar zat vrijwel niemand en kon je hem honderden meters in de gaten houden. Ik besefte mij gisteren wat ik als man geleden heb destijds. Een kind in de kinderwagen en daarbij een koelbox, parasol, windscherm en een tas met spullen. Ik weet niet meer hoe vaak ik dat gedaan heb, sterker nog ik wil het niet meer weten.

Zijn we nu nog nog niet bij die afslag of ben je de weg kwijt. Ik begon me nog sterker te beseffen wat ik destijds geleden heb, want het is inderdaad wel erg ver.

Gelukkig we zijn er.

Alleen nog even naar boven 🙂

Hoe heb ik dat vroeger ooit gedaan, het is een bijna onmenselijke klim.

Zelfs Happy nam rustig de tijd om even uit  te rusten.

Yesssss bijna bij de top.

Neeeeeee he, ik zag opeens zeevlam over de duintoppen komen. Nee er stond niks in de fik, zo noemen ze de plotseling opkomende mist vanuit zee.

Kijk daar lag ruim 40 jaar geleden het strand, alleen was daar zondag niets van te zien.

Je zag op het strand echt niets meer. Snap ook niet waarom ze het zeevlam noemen, vlam verwacht je wat meer kleur dan alleen maar grijs.

Zo nu en dan doemde er mensen uit het niets op, maar verder was het een soort alleen op de wereld, nou wereld er was geen wereld te zien.

We begonnen gezellig een verhaal over de film The Fog, wie die film gezien heeft begrijpt precies wat we voelden. Om er nog een schepje bovenop te doen, schrokken we anderen af door big foot ook te laten opdraven.

Happy is nergens bang voor, hooguit dat zijn koekjes de mist in gaan.

Zoek big foot. Nou ik dacht het niet, dat kost toch minimaal vier koekjes.

We kwamen langzaamaan weer in de bewoonde wereld.

Even iets drinken op het terras, had ik mij iets anders voorgesteld dus liepen we maar door naar de warme auto.

Op de strandopgang deden de kraampjes ook geen wereldzaken. Nou ja Brigitte hielp ze met een ijsje aan nog een beetje omzet.

Waarom ben ik zo dom mijn camera op een bankje te leggen als ik even van de natuur ga genieten.

Het is fijn dat de ‘vuurtoren’ van Wassenaar een baken was om de parkeerplaats weer te vinden.

Hieronder eerst een paar foto’s en daarna een filmpje van zonnige duinen en een mistig strand.