Tenorbattle Ruud de Vries, Olaf Hoeks en Wouter Kiers waanzinnig mooi

Sommige muziek kan je niet uitleggen of beschrijven, maar moet je gewoon zien, horen en voelen. Dat is ook het geval bij de jaarlijkse Leidse Blues & Jazzweek Tenorbattle met tenorsaxofonisten Olaf Hoeks, Wouter Kiers en Ruud de Vries in de Fat Pelican. Een drie uur durende explosie van blaaskracht.

Ik zal eerst maar even de hoofdrolspelers voorstellen. Allereerst de drie tenorsaxofonisten in willekeurige volgorde als eerste Olaf Hoeks.

Ruud de Vries.

Wouter Kiers.

Walther de Graaf liet ook vandaag weer zien wat een geweldig sologitarist hij is.

Altijd rustig (onterecht) op de achtergrond zit bassist Hans Ruigrok die lekker zijn partijtje meespeelt en regelmatig verrast met geweldige basloopjes.

Last but zeker niet least, drummer Maarten Kruijswijk die weer een paar geweldige drumsolo’s gaf.

Ik weet dat het altijd enorm druk wordt, dus was op tijd voor een plekje aan de bar van waaruit ik kon fotograferen en filmen zonder constant voor het andere publiek te staan.

Wat betreft fotograferen en filmen heb  ik nog wel één minpuntje. De band staat voor het raam waar achter de hele middag de zon de zaak in schijnt. Voor het publiek vaak heel vervelend omdat ze eigenlijk niets zien door het felle zonlicht en om te fotograferen ook erg moeilijk met constant tegenlicht. Misschien een idee om de band volgend jaar aan de andere kant van de zaak te zetten.

Verder was het een klasse concert.

Maarten Kruijswijk kon zich ook weer helemaal uitleven.  Keurig begeleiden en dan regelmatig even laten horen dat je een allround topdrummer bent.

Dat gold ook voor Walther de Graaf die de hele middag met prachtige en vaak ingetogen gitaarsolo’s de aandacht opeiste.

Ik kan er over blijven schrijven, maar dat heeft geen nut. Dit moet je gewoon zien en horen. Voor de plaatjeskijkers, onderaan een hoop sfeerfoto’s en voor de echte saxofoon en muziek liefhebbers een gedeelte van het concert in de film. Geen flitsen maar gewoon hele nummers.

Nog wel leuk om te vertellen, de finale (zie filmpje) met het nummer ‘I will survive’ was een mooie en feestelijke afsluiting waarbij de saxofonisten een rondje zaak liepen. Precies langs het punt waar ik ze graag zou zien staan volgend jaar, grapje….maar wel gemeend 🙂 Bij de laatste tonen legde drummer Maarten Kruijswijk zijn stokken neer en dacht waarschijnlijk ‘zo ik heb de battle weer overleefd’.

Het filmpje is inderdaad lang, maar voor de echte saxofoonliefhebber kan het niet lang genoeg zijn natuurlijk.

Klik op de foto’s om te vergroten.