DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Het is duidelijk dat voor elke muzikant zijn instrument zijn grote liefde is of tenminste een van zijn grote liefdes.
Vaste lezers weten ondertussen wel (en worden er misschien wel doodziek van) dat ik regelmatig concerten bezoek waar saxofinisten in meespelen.
Behalve bij concerten van o.a. Hans Dulfer, Rinus Groenevelt en Boris van der Lek, ben ik ook heel vaak te vinden bij concerten van Wouter Kiers.
(Jazzweek 2006)
Als ik logverslagen maak over deze concerten dan zit er steevast een foto bij van de truc met de saxofoon.
Ik heb er maar eens een paar op een rijtje gezet.
De Waag in Leiden, tijdens Leiden Swingt.
Met Swingin Five in Oegsgeest.
Café van Diggelen in Schiedam.
Er zijn natuurlijk altijd artiesten die het na willen doen, maar ja het mist dan toch iets.
Het ziet er net ietsje anders uit, zoals hier bij meneer Smit uit Volendam.
Scheltema complex In Leiden.
30 April 2006 Beestenmarkt in Leiden.
Jazz at the Burcht, Leiden voorproefje van de 3 Octoberfeesten 2007.
Tenorbattle in de Twee Spieghels.
CD presentatie in Red Kees Café Rijpwetering.
Theehuis de Leidse Hout Leiden.
Om nou te zeggen dat Wouter Kiers hoog van de toren blaast, nee hoor.
Alhoewel,......................................
De Burcht is best hoog hoor.
Ach, ik blijf het gewoon mooi vinden.
Denk je dat er ook eens naartoe wilt klik even op de agenda, met een van de vele bands waar hij in speelt zal hij best weleens in de buurt zijn.
Wat hebben Scheveningen en Volendam gemeen.
Het eerste waar je aan denkt is vis natuurlijk.
Maar er is meer, Scheveningen ligt tegen Den Haag aan (zeg nooit dat het Den Haag is, dan heb je echt problemen) en uit Den Haag komen de meeste Nederlandse Rock en Bluesgroepen.
Zowel in het verleden als in het heden om maar wat te noemen Shocking Blue, The Motions, Super Sister en uiteraard de Golden Earring en tegenwoordig Anouk , Di-Rect etc etc.
Volendam is altijd al de tegenhanger geweest met de Palingsound, zoals bijvoorbeeld de Cats, BZN en nu Jan Smit, Nick & Simon, de drie J's etc etc .
Maar volgens mij hebben ze ook allebei iets met vlaggetjes of wat dan ook, als het maar kan wapperen.
Zo viel het me op hoeveel wappertoestanden er bij Jan Smit in de zaal waren.
Het eerste spandoek wat me opviel was deze, en zoals ik gisteren al schreef ben benieuwd wat er mee bedoeld werd.
Een paar minuten om je heen kijken leverde de volgende resultaten op.
Kleine kinderen hebben kleine shawltjes.
Ben je iets groter dan wordt het shawltje ook al iets groter.
Ja, en hele grote kinderen, ook wel volwassenen genoemd want kind blijven we allemaal een beetje (hoop ik) hebben een vlag.
En als je geluk hebt, past het shawltje ook nog bij de kleuren van je shirt.
Of zou er over nagedacht zijn, ook wel knap op zich.
Er zijn mensen die hebben al dat uiterlijk vertoon niet nodig en kunnen volstaan met een simpel strak bordje.
Gewoon duidelijke informatie zonder poespas en pas omhoog als het nummer komt.
Sommige mensen kijken zo geconcentreerd naar het concert dat ze zich niet laten afleiden door shawltjes.
Even tussendoor, halverwege het concert vertelde Jan Smit dat mensen eigenlijk veel aardiger voor elkaar moeten zijn.
Hij vroeg dan ook, pak nu gewoon je buurman of buurvrouw eens beet en wees aardig voor hem of haar.
Het viel mij op hoeveel mensen dit spontaan deden.
Voordat iemand vraagt en jij Glibber wat deed jij?
Ik kan je verzekeren, het steigerdeel van de tribune waar ik op dat moment tegenaan leunde vergeet deze avond nooit meer.
Maar terug naar de shawltjes.
Het ergste is als je bekenden tegenkomt, je wilt ze best op de foto nemen en zij willen ook graag op de foto.
Alleen het kost zoveel tijd.
Oh wacht even, ik heb ook een shawltje bedenk ik mij opeens.
Momentje even uitvouwen.
Vijf minuten en drie foto's later heb je dan eindelijk de foto van het shawltje.
De komende weken gaat mevr. Glibber maar naar de Sligro, ik vertoon mij er even niet meer.
Dinsdagavond trad in de QBus de Amerikaanse band Diego's Umbrella op.
Vorige week schreef ik een voorbeschouwing en was behoorlijk enthousiast geworden door de filmpjes op You Tube.
Vandaar dat ik met hooggespannen verwachtingen de deur uitging.
Er waren duidelijk meer mensen die dachten een geweldig muzikaal feestje mee te gaan maken.
De zaal was bijna uitverkocht en iedereen wachtte in spanning af op het feestje wat moest gaan komen.
Ze begonnen rustig met zo nu en dan een flitsende uitschieter.
Met name de violist deed zijn best de sfeer erin te krijgen met zo nu en dan schiterende opzwepende solo's.
Elke band bouwt een optreden op naar een hoogtepunt tegen het eind, en dat verwachtte ik ook bij Diego's Umbrella, alleen de klok liep door en ze kwamen maar niet verder.
Kwalitatief en muzikaal gezien was het een mooi concert, maar het bleef te lief.
Het vuur dat ik op de filmpjes zoals deze had gezien was er niet.
Zo nu en dan sprongen ze even uit de band, alleen het zette niet door.
Bij aanvang van het concert hadden ze het publiek nog beloofd dat ze zouden, lachen, huilen, schreeuwen, springen, stampen en dansen, maar veel verder dan dit kwam het publiek niet.
Ik heb tenminste weinig tot geen mensen zien dansen.
Ook hier waren de eerste gevolgen van het rookverbod merkbaar.
Op een gegeven moment was de bar volkomen leeg en buiten stonden de hele avond groepen publiek even te roken.
Het was op zich een leuke band maar nogmaals ik mistte het vuur.
Nou heb ik mij laten vertellen dat de boys, de coffeshops in Amsterdam ontdekt hadden.
Het kan dus goed zijn dat ze zo relaxed waren dat ze hun hele programma gewoon een 20% relaxter speelden.
De nummers en de bewegingen waren er, maar de vonk sloeg niet over.
Het was een leuk concert, maar ik zou er over bijvoorbeeld een maandje niet nog een keer naartoe hoeven, terwijl ik dat bij andere groepen en artiesten in de QBus wel vaak heb.
Met deze tegenvallende zomer hebben we wel behoefte aan wat zomerse feesten.
En als het dan niet buiten kan, dan doen we het gewoon binnen.
Op zeven plaatsen in Nederland is het deze week even echt zomer.
Amsterdam, Breda, Domburg, Vlissingen, Renesse, Groningen en uiteraard Leiden krijgen de komende week een stukje zomerse sferen.
Hoe dat kan?????
De band Diego's Umbrella uit San Francisco brengt in het kader van hun Europese tournee een bezoek aan deze steden.
Zelf beschrijven ze hun muziek als, Mexi-Cali Gypsy Pirate Polka.
Kortom komt het er op neer, het is swingend, meeslepend, gezellig en geeft vooral zomerse sferen.
En dat laatste zijn we echt wel aan toe.
Hans van Polanen die altijd op zoek is om leuke en vernieuwende bands naar Leiden te halen, heeft het voor elkaar gekregen dat ze hier op dinsdag 19 augustus in de Q-Bus staan.
(in het tourschema staat dinsdag en woensdag, maar het is alleen op dinsdag)
Hij stuurde mij een mailtje met onder andere de volgende tekst.
Music
Maestro
Emile
Hope you spread the word on your weblog!!!! Vanzelfsprekend van harte welkom.,
Uit je bol gaan met deze jonge veelbelovende Amerikaanse band: Manu Chao meets Gogol Bordello!!!
Voor mij redenen genoeg om eens op hun My Space te kijken en te luisteren.
Hier vind je foto's, muziek, filmpjes en het tourschema van de band.
Ik heb ook even bij de reacties van concertbezoekers gekeken, en die waren laaiend enthousiast.
Daarom als je in de buurt van Leiden zit, is dit dinsdag de 19e echt een aanrader, zit je in de buurt van een van de andere bovengenoemde plaatsen, kijk even in de agenda en zorg dat je erbij bent.
Komt de zomer niet vanzelf dan halen we hem gewoon via de muziek binnen.
Q-Bus is te vinden op de Uiterstegracht 142 in Leiden en de toegang is slechts 10 euro.
En voor wie het echt leuk vind hier nog een langer filmpje.
Zondag heeft Glibber even de stad verlaten om naar Parkpop in Den Haag te gaan.
Elk jaar ga ik even langs, meestal redelijk weer en een goede sfeer.
Ik was niet de enige die gekomen was, er waren er nog ruim 300.000 op afgekomen.
Het leuke met Parkpop is dat het een festival voor de hele familie is.
Overal kom je dan ook gezinnetjes tegen die lekker ergens in het gras liggen te luieren.
Altijd handig je eigen stoeltjes meenenem.
Ook makkelijk als je je eigen broodjes bij je hebt, scheelt een hoop wachten bij de eetkraampjes.
En als je geen stoeltje bij je hebt kan je er ook gekleurd op staan of zitten in dit geval.
De eerste band die ik zag was Matt Bianco, klonk lekker maar dat wist ik van te voren al.
Sommige mensen zijn toch nog steeds in de ban van het voetbal.
Zoals ik al zei ruim 300.000 bezoekers en Den Haag zorgt dat het aantal op peil blijft.
Deze mevrouw heeft alvast twee kinderen in de kinderwagens en volgens mij is er nog eentje op komst.
Zouden deze mensen ook op zoek zijn naar medelogster Copie.
We hebben een aantal telefoontjes en sms-jes verstuurd maar het was in de drukte vrijwel onmogelijk elkaar door de telefoon te verstaan of te vinden.
Ondanks dat er van alles verkocht werd, was er ook nog wel iets gratis te vinden.
Voor de EHBO was er gelukkig weinig te doen, en daarom stonden ze eigenlijk op een houtje te bijten.
Tussen de hoofdpodia door zag ik een klein podium van Dommelsch.
De band Airbag speelde op het moment dat ik langs kwam.
Nu zal ik wel de hele organisatie en half muziekminnend Nederland over me heen krijgen, maar ik vond Airbag eigenlijk het mooiste wat ik de hele dag gehoord heb.
De bassiste speelde zoals ze eruit ziet, dus helemaal klasse.
En ook de solo/slaggitarist wist hoe je een goed stuk muziek neerzet.
Terecht dat ze een groot applaus kregen en jammer dat ze niet nog even door mochten gaan.
Ondertussen was het me nog niet gelukt Copie te vinden, en dat is me ook niet meer gelukt ook die dag.
Echt vreemd is dat natuurlijk niet.
Ik heb ook nog even stil gestaan bij The Proclaimers, gezellige Schotse band met een aantal oude rotten in het vak die al 25 jaar samen spelen.
Gewoon gezellige swingende festivalmuziek.
Iemand waar ik best wel hoge verwachtingen van had was het optreden van Monte Montgomery.
Wat die gozer bereikt met zijn akoustische gitaar is echt klasse.
Ik heb van dat concert dan ook genoten.
Er zijn wel eens foto's waarvan je denkt, die zou je moeten inlijsten.
En als je hetzelf niet denkt dan maakt het onderwerp het zelf wel duidelijk.
Het was weer een heerlijk middagje Parkpop en iedereen deed dat wat je met Parkpop hoort te doen, lekker luieren en goede muziek luisteren.
Nadat ik door deze meute heen was overgestoken mocht ik als beloning nog even vijftien minuten bij de toilettten staan wachten, maar ach ook dat hoort bij ParkPop.
Hieronder een fotofilmpje met een stuk of zeventig sfeerfoto's van publiek en bands.
Vorig jaar overleed op 81 jarige leeftijd de Amerikaanse saxofonist Boots Randolph.
Randolph was en is het grote voorbeeld voor vele saxofonisten over de hele wereld.
Hij speelde met alle grote artiesten ter wereld.
Bij het grote publiek werd hij het meest bekend door zijn nummer "Yakety sax" waar miljoenen exemplaren van verkocht zijn en tevens als herkenningstune bij de Benny Hill shows werd gebruikt.
Boots Randolph 1927 - 2007.
Ook voor Wouter Kiers was hij het grote voorbeeld.
Op het repertoire van Kiers staan dan ook verschillende nummers en bewerkingen van hem.
Om een jaar na het overlijden van Boots hem postuum te eren, leek het Wouter mooi om een eenmalig tribute concert te maken met uitsluitend nummers van Boots Randolph.
Voor het concert had hij speciale musici om zich heen verzameld, die allemaal graag het werk van Boots spelen.
Afgelopen donderdag was in jazzcafe The Duke het optreden en iedereen was vol verwachting van dit eenmalige concert.
Het hele concert is opgenomen en verschijnt eerdaags op DVD.
Op meerdere plekken stonden camera's die het hele concert registreerden.
Ze stonden echter zo opgesteld dat het publiek er geen last van had.
Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik wel eens van Boots Randolph gehoord had maar hem verder eigenlijk niet tot nauwelijks kende, laat staan zijn nummers.
Al snel tijdens het concert bleek dat ik vrijwel elk nummer feilloos kende alleen nooit geweten heb dat het allemaal van deze man afkomstig was.
Zo nu en dan moest Wouter echt alles uit de kast halen om de perfectie te bereiken, wat hem overigens goed lukte.
Het leek of zijn saxofoon letterlijk en figuurlijk in vuur en vlam stond.
Maar ook de handen van de gitaristen hadden topdrukte te verwerken.
Maarten Kruijswijk ging zoals gewoonlijk helemaal in zijn spel op en drumde weer als vanouds.
Cajan Witmer vervulde op piano ook een erg grote rol tijdens dit concert.
In de pauze bleek wel hoe zwaar en vermoeiend zo'n concert kan zijn, er is een gezegde "het zweet stond op mijn rug" als je hard gewerkt hebt.
Nou zo te zien is het duidelijk dat hier hard gewerkt is als je naar de rug van Wouter kijkt.
Ik had het eerder over het in vuur en vlam staan van de saxofoon van Wouter Kiers.
Deze sax heeft hij pas sinds enkele maanden in bezit en is door een van de beste airbrush-kunstenaars van Europa bewerkt.
In de pauze sprak ik de airbrush-kunstenaar Johan de Champs, hij vertelde me wat een enorm werk het geweest was.
De hele saxofoon moest uit elkaar gehaald worden, maar hij heeft wel eer van zijn werk.
Over enkele weken vertrekt hij definitief naar Spanje om van daaruit zijn werk voort te zetten en cursussen en workshops te gaan geven.
Vandaar extra leuk om hem nog even samen met Wouter Kiers op de foto te hebben.
De volgende set van het concert begon en het publiek had het duidelijk naar hun zin.
Misschien stom, maar de kleuren en het licht op deze foto geven mij nou zo'n echt lekker jazzclub gevoel.
Stilstaan bij deze muziek werd steeds moeilijker en al gauw begon men te swingen.
Wat natuurlijk ook voor de DVD opname niet verkeerd was.
Het was een klasse concert, wat mij betreft mag het zeker nog weleens herhaald worden.
En mocht het echt eenmalig geweest zijn, dan hebben we in elk geval de DVD eerdaags van dit unieke concert.
Zoals beloofd vandaag een uitgebreid verslag over de boottocht en het optreden van de Amerikaanse zangeres Jenni Alpert in Leiden.
Voordat we weggingen met de boot zat ze nog wat te repeteren en dat gaf al aan dat het een mooi concert zou worden later die avond.
Het idee van een van de gemeentevoorlichters Fons Delemarre om een stukje met haar te gaan varen om iets van Leiden te laten zien, bleek een groot succes.
Tijdens haar optreden kwam ze meerdere malen terug op de boottocht.
Maar de uitleg over Leiden van Fons was dan ook echt geweldig leuk.
Ook verslaggever van het Leidsch Dagblad Ad van Kaam keek zijn ogen uit, hij vertelde zelf geen boot te hebben en het daarom helemaal geweldig te vinden.
Later deze week schrijft hij een column over Jenni, ik ben benieuwd hoe die er uit gaat zien.
Je wordt natuurlijk als artiest elke dag weer overal en telkens gefotografeerd , dan is het heerlijk om ook zelf eens ongestoord foto's te kunnen nemen.
Maar ja, Leiden is natuurlijk ook mooi om foto's te nemen, waar je ook vaart.
Afwisselend gaven zowel Ad als Fons uitleg over wat er allemaal aan historische en eigentijdse zaken langs de kant te zien waren.
Ondertussen zag je programmeur Hans van Polanen van de Q-Bus denken, wat heb ik een mazzel dat ik haar nog als definitieve afsluiter van het seizoen heb kunnen krijgen.
We hebben in Leiden binnen de Singels 88 bruggen, die zijn zowel hoog als erg laag daarom moet je regelmatig even je hoofd naar beneden doen.
In Amerika is alles groot dus even een rare maar wel leuke ervaring, al dat gebuk.
Maar ja de tunnel tussen de Botermarkt en de Steenschuur is natuurlijk helemaal spannend zo in het donker.
Dit zijn natuurlijk voor thuis in Los Angeles de mooiste plaatjes, in de boot langs de woonboten in de Singels.
En inderdaad het was haar ook al opgevallen dat we eerdaags aan het EK voetbal gaan beginnen.
Ze verbaasde zich over al het oranje wat ze in korte tijd had gezien , maar vond het wel erg mooi dat het zo leeft in Nederland..
Het valt mij op dat elke buitenlander helemaal gek is van zwanen, die heb je toch over de hele wereld dacht ik.
Maar goed, elke zwaan moest op de foto.
In deze tijd van het jaar kunnen zwanen vanwege hun jongen best wel agressief zijn.
Om zeker te zijn dat het concert door zou gaan hebben we haar toch maar even gewaarschuwd voor de zwanen.
Toch nog maar even een fotootje maken.
Fons het was een geweldig leuk uurtje varen.
In het Nederlands lukt het me aardig om een interessante rondvaart met mijn gasten te hebben, maar heb ik weer eens buitenlanders op visite dan weet ik nu wie ik moet vragen.
En dan kan je leuk gevaren hebben met zijn vijven, even later sta je wel helemaal alleen op het podium.
Wij staan alleen maar keurig met een drankje in onze handen af te wachten en kunnen niets meer voor je doen, hoe gezellig het ook was eerder vanavond.
Het was voor het publiek even wennen.
Normaal zijn er in de Q-Bus over het algemeen swingende concerten.
Nu moest de knop even om, dit werd een echt luisterconcert.
Vol overgave stond Jenni Alpert op het podium met haar meestal fragiele maar geweldig mooie stem.
Maar ze kon ook zo nu en dan geweldig uithalen.
Afwisselend speelde ze op haar keyboard of gitaar.
Tijdens haar optreden kwam ze een aantal maal terug op haar rondvaart door Leiden, duidelijk dat ze er van genoten heeft.
Na een uur nam ze afscheid van het publiek met de belofte zeker nog eens terug te komen naar Leiden.
Uiteraard en gelukkig kwam ze terug voor een toegift.
Ze had er duidelijk lol in en genoot zelf ook van het concert.
Zelf had ik het idee van, wie geniet hier nu het meest, het publiek of Jenni zelf.
Zo te zien allebei.
Ik praat bij concerten niet snel over lief en aardig, maar het enthousiasme en de uitstraling van Jenni Alpert vallen toch wel onder de categorie een lieve en aardige meid die staat voor haar muziek.
Op deze link is een filmpje van haar te zien gemaakt tijdens haar optreden in Baltimore in maart, als je het ziet begrijp je wat ik bedoel met fragiel en bedeesd.
Het zit er dik in dat ze eerdaags door het grote publiek ontdekt gaat worden.
Ik hoop, maar neem ook aan dat ze dan zichzelf weet te blijven, dan kunnen we nog jaren genieten van deze geweldige stem.
Aan het eind zei ze hoe ze zelf genoten had en hoe aardig en geïnteresseerd het publiek was.
En het publiek was inderdaad erg netjes, tijdens haar optreden was het doodstil in de zaal en zelfs de drankjes aan de bar werden fluisterend besteld.
Met een beetje verlegen bedankt en tot ziens, misschien tot in september verliet ze het podium.
Ik had de foto's van de boottocht pijlsnel thuis op cd gezet, toen ik na het concert haar kant uitging was het gelijk heee hallo.
Ze vond het te gek voor woorden dat ik in die korte tijd de cd had gemaakt en kreeg gelijk haar nieuwste cd, waar ze nog even iets persoonlijks opschreef.
Stel dat ze eerdaags doorbreekt dan is dit altijd leuk om te hebben als collectors-item.
Daarna nog even snel een fotootje gemaakt met Hans en Fons.
Het werd tijd om naar huis te gaan.
Met een glimlach, drie kussen en een bye bye see you, and I send you the pictures, namen we afscheid.
Dat we op muzikaal gebied in de toekomst nog van haar gaan horen, weet ik bijna zeker.
Maar zou ik nu nog ooit die foto's krijgen die ze van mij gemaakt heeft???
Terwijl jullie misschien zaten te eten zat Glibber in de boot.
Hij was uitgenodigd voor een speciaal boottochtje door Leiden, met iemand waar we in de toekomst misschien nog wel eens veel van kunnen gaan horen.
Het was een echt "toeristisch" tochtje door de Leidse singels en grachten.
De vrouwelijke gaste aan boord genoot en was vol interesse over wat ze allemaal over onze stad te horen kreeg.
Maar persvoorlichter van de gemeente Fons Delemarre weet dan ook heel gezellig veel informatie over Leiden te geven.
Behalve Glibber en Fons, zaten ook Ad van Kaam van het Leidsch Dagblad en Hans van Polanen de programmeur van de Q-bus in de boot.
Maar jullie vragen je uiteraard af, vertel nou eens wie is het dan en waarom dat boottochtje.
Het is Jenni Alpert, een Amerikaanse zangeres die vanavond in de Q-Bus optreedt.
Fons heeft al met meerdere buitenlandse artiesten een rondvaartje door Leiden gemaakt en ook Jenni vond het leuk om vlak voor haar optreden op deze manier de stad even te zien.
Veel van de landen waar ze geweest is, de laatste dagen heeft ze niets van gezien, vandaar dat dit boottochtje mooi uitkwam.
Overmorgen zit ze in Frankrijk en half juni begint haar uitgebreide Amerikaanse toernee.
Ik heb haar voor we vertrokken alvast wat horen spelen en weet zeker dat het een mooi concert gaat worden vanavond.
Op de voorgrond van de foto het leukste, Hans had al nieuwe haring op de kop kunnen tikken en dat vond ze heerlijk.
Donderdag een volledig verslag van de boottocht en het optreden.
Zondagmorgen was men al druk bezig om alles voor te bereiden voor het eenmalige optreden van de Belgische Boogie Boy in Leiden.
(foto Leo de Vogel)
Four Reasons werd vol gestouwd met apparatuur om Boogie Boy volledig tot zijn recht te laten komen.
(foto Leo de Vogel)
Om half vijf kon Trudy Kwik vol trots aankondigen dat Jazz on Sunday haar winterseizoen afsloot met deze zeer aparte Belg.
De wildste verhalen over Boogie Boy waren al rondgegaan van stagediving tot het constant betrekken van het publiek tijdens zijn show.
Toen ik hem zo zag zitten dacht ik niet gelijk aan stagediving en mocht het wel gebeuren dan had ik alvast medelijden met het publiek vooraan wat hem dan zou moeten opvangen.
Bij het eerste nummer bleek al dat dit een kippevelmiddag zou worden, wat een geweldige stem en met de Woogies had hij een ijzersterke band naast zich staan.
En inderdaad stilzitten kon hij niet, bij het derde nummer was zijn jasje al uit en swingde hij heen en weer over het podium.
De toon was gezet en ik moest gelijk denken aan wat Martin Rohde mij een twee maanden geleden vertelde, "deze man zet in 5 minuten de zaal op stelten".
Martin had helemaal gelijk bleek al snel.
Het werd geen stagediving deze middag maar toch was je als publiek niet veilig met hem.
Er is over hem geschreven dat de zaal zijn podium is, en dat bleek deze middag duidelijk.
Niet alleen Boogie Boy was meer in de zaal dan op het podium te vinden ook zijn muzikanten haalde hij diverse malen de zaal in.
Trudy genoot overduidelijk en ook Fons die toch heel wat acts gezien heeft was onder de indruk van deze man en zijn band.
Tijd vliegt als je het naar je zin hebt en voordat we het wisten was hij al drie kwartier bezig en werd het tijd voor een pauze.
Na de pauze had Boogie Boy weer keurig plaats genomen achter zijn piano.
Erg interessant zo'n snerpende gitaarsolo zie je hem denken.
Maar twee nummers op je kruk blijven zitten is voor Boogie Boy alweer veel te lang , daarom dat hij maar weer met wat blazers de zaal introk.
Terwijl de blazers een stevige solo gaven had Boogie Boy even tijd voor een dansje.
Het publiek vond het allemaal geweldig en genoot.
Het mooiste is dat ondanks al het zaalwerk van hem het contact met de band feilloos was.
Ook kregen alle bandleden ruim de gelegenheid om zich via indrukwekkende solo's in de kijker te spelen.
En ach, als de blazers de zaal in gaan, dan moet de sologitarist toch ook de zaal in kunnen.
Ook nu vloog de tijd weer om en voor we het wisten was de show over.
Het publiek was uitzinnig en ik heb deze middag mensen gezien waarvan ik weet dat ze enthouisiast kunnen zijn over muziek, maar zich nooit helemaal laten gaan.
Deze middag gingen zelfs zij uit hun dak.
Na twee uitgebreide toegiften dacht men nu is het helaas wel echt voorbij.
Zodoende nam Trudy afscheid van de band en bedankte het publiek.
Maar Boogie Boy had er duidelijk zin in, hij nam het applaus in ontvangst en ging weer rustig verder.
Onvermoeibaar zijn deze man en zijn band.
Hij ging de hele zaal rond en wist iedereen nog gekker dan gek te maken.
Wel handig dat de meeste mensen ondertussen stonden, dan was er gelukkig een stoel voor Boogie Boy en zijn blazers.
En dan is het echt voorbij en neemt de band voor de laatste keer afscheid.
Het publiek kon er nog steeds geen genoeg van krijgen, en begon op een grote gezellige familie te lijken.
En let op dat oortje.
Inderdaad we gaan gewoon nog even door.
Maar aan alles komt een eind dus ook aan dit geweldige optreden.
Zwaaiend nam Boogie Boy afscheid van het publiek.
En toen bleek de magie van Boogie Boy.
Ik heb in alle jaren dat ik concerten bezoek mensen zien klappen, gillen, stampen, juichen en noem maar op.
Maar ik heb nog nooit een volwasen publiek gezien die heel lief terug zwaait naar een artiest.
Terwijl Boogie Boy de zaal inging om iedereen ook nog eens persoonlijk te bedanken bleef het publiek maar doorzwaaien en klappen.
Zoiets noem ik uniek en de magie van deze man.
Ik heb begrepen dat er vage plannen zijn hem terug te halen naar Leiden.
Ik denk dat iedereen die zondagmiddag geweest is dat helemaal te gek zou vinden.
We moesten even bijkomen van dit optreden, daarom nog maar even snel een afzakkertje in Sus Antigoon gehaald.
We hebben niet meer gewacht tot Men in Blues gingen spelen, ik had wel weer genoeg voor de zondag.
Maar vanaf volgende week vertelde Karen , gaan ze elke zondagavond al om acht uur beginnen met spelen.
Hieronder een fotofilmpje met meer foto's van het optreden van Boogie Boy and his Woogies.
Helaas ging er iets fout met het opladen en staan de foto's wat door elkaar en staat niet alles wat ik erop wilde hebben erop.
365 dagen open per jaar en zelfs dit jaar 366 omdat het een schrikkeljaar is, dat is wat Theehuis De Leidse Hout garandeerd.
De Leidse Hout is een heerlijk park om even met je partner of je hond te wandelen en dan is het mooi om er zeker van te zijn dat het Theehuis altijd open is.
Maar eigenaar Bernhard Stöxe heeft natuurlijk zijn roots in de muziek zitten en daarom zijn er bijna wekelijks wel leuke optredens.
Tweede paasdag had hij weer goed uitgepakt met een gelegenheidsband van een aantal klasse muzikanten.
De band bestond uit Chris Koenen en Andrew Spieker.
En daarnaast Lenny Bouwman en Wouter Kiers.
Kortom zeker weten dat het een middag genieten zou worden.
Dat Glibber van muziek houdt is voor de vaste lezers wel duidelijk, maar muziek en muziek zijn twee heel verschillende dingen.
Bij de meeste grote concerten wordt tegenwoordig de vooraf geplande show afgedraaid, bij dit soort concerten wordt duidelijk zichtbaar met plezier gewerkt.
Zo kan er heel spontaan maar ook heel serieus en ingetogen gespeeld worden.
Ook Jan ten Hoopen zat achter zijn zonnebril met open mond te luisteren.
Wie is Jan ten Hoopen vragen een aantal mensen zich nu af, hij zat destijds in de finale van het programma showmasters en iedereen zag hem als de nieuwe Willem Ruis.
Maar Jan ging lekker zijn eigen weg en dat bevalt hem goed, ik zal er eerdaags eens een log over maken.
Het leuke bij dit soort optredens is dat er ruimte is voor spontane gastartiesten.
Joop van de Leino's, een band die voornamelijk bruiloften en partijen doet kon zich perfect aanpassen met de rock versie van het nummer Bueno Sera.
Bernhard Stöxe zag het helemaal zitten dit soort spontane optredens en zag dat de stampvolle tent het helemaal naar zijn zin had.
Waarom moet ik bij onderstaande foto aan het nummer "Father and son"denken van Cat Stevens.
Niet zo moeilijk hoor, vader zit buiten en de zoon achter de drums.
Maar er was nog veel meer ruimte voor gastoptredens.
Evelijn die in meerdere bands heeft gezongen was aanwezig en wilde (na enige aandrang) ook wel even meezingen.
Ik blijf erbij Eef, je moet gewoon weer een band gaan zoeken want het klinkt nog steeds perfect.
Hoe dan ook het was weer even genieten van je gastoptreden.
Het kon niet uitblijven natuurlijk want men verwacht het, tegen het einde van de middag de truc met de saxofoon.
Dit is trouwens alweer de zoveelste nieuwe saxofoon van Wouter en heb ik mij laten vertellen eerdaags komt er echt een heel sensationele nieuwe saxofoon.
Ik weet hoe hij eruit gaan zien maar mag het nog niet vertellen.
Wouter ik weet dat je dit leest, dus ik claim gelijk maar even de primeur om de nieuwe sax als een van de eerste op de foto te zetten.
Ik hoor wel waar de primeur is.
Ook Chris kon natuurlijk niet achterblijven en liet zien dat je best een hele goede solo met je gitaar op de rug kan spelen.
Dit is dus wat ik bedoel met werken en lol hebben als muzikant.
Je ziet hoe ze zelf genieten terwijl ze er alles uithalen om het publiek een geweldige middag te geven.
En daarna gelijk weer in een keihard muzikaal gevecht met elkaar te gaan.
Voor Glibber zijn dit wereldconcerten omdat de spontaniteit er vanaf straalt.
Daar is muziek voor bedoeld volgens mij.
Ook mevrouw Glibber zat (bijna) ademloos te genieten.
Wij zaten achter de band en echt lachen, bijna een half uur lang hoorden we ze onderling zeggen, dit is de laatste hoor en gingen vervolgens gewoon weer verder.
Maar nadat Wouter een rondje zaal had gemaakt kwam er echt een einde aan het bijna 3 uur durend optreden.
En dat iedereen enthousiast was over dit optreden hoef ik natuurlijk niet meer te zeggen.
Vanaf april zijn er bijna wekelijks op de zondagmiddagen optredens in de Leidse Hout, zowel op het waterpodium als bij het Theehuis.
En dat varieërt van blues tot jazz, tot fanfare tot bigband.
Maar gewoon even lekker van het zonnetje genieten op het terras is natuurlijk helemaal geweldig en dat 365 dagen per jaar.
Als jullie voor de zon zorgen dan zorgt het Theehuis wel voor de muziek.
Op het fotofilmpje hieronder nog veel meer sfeer en concertfoto's van tweede paasdag.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl