Vlaggetjesdag of shawltjesdag.
Wat hebben Scheveningen en Volendam gemeen.
Het eerste waar je aan denkt is vis natuurlijk.
Maar er is meer, Scheveningen ligt tegen Den Haag aan (zeg nooit dat het Den Haag is, dan heb je echt problemen) en uit Den Haag komen de meeste Nederlandse Rock en Bluesgroepen.
Zowel in het verleden als in het heden om maar wat te noemen Shocking Blue, The Motions, Super Sister en uiteraard de Golden Earring en tegenwoordig Anouk , Di-Rect etc etc.
Volendam is altijd al de tegenhanger geweest met de Palingsound, zoals bijvoorbeeld de Cats, BZN en nu Jan Smit, Nick & Simon, de drie J's etc etc .
Maar volgens mij hebben ze ook allebei iets met vlaggetjes of wat dan ook, als het maar kan wapperen.
Zo viel het me op hoeveel wappertoestanden er bij Jan Smit in de zaal waren.
Het eerste spandoek wat me opviel was deze, en zoals ik gisteren al schreef ben benieuwd wat er mee bedoeld werd.
Een paar minuten om je heen kijken leverde de volgende resultaten op.
Kleine kinderen hebben kleine shawltjes.
Ben je iets groter dan wordt het shawltje ook al iets groter.
Ja, en hele grote kinderen, ook wel volwassenen genoemd want kind blijven we allemaal een beetje (hoop ik) hebben een vlag.
En als je geluk hebt, past het shawltje ook nog bij de kleuren van je shirt.
Of zou er over nagedacht zijn, ook wel knap op zich.
Er zijn mensen die hebben al dat uiterlijk vertoon niet nodig en kunnen volstaan met een simpel strak bordje.
Gewoon duidelijke informatie zonder poespas en pas omhoog als het nummer komt.
Sommige mensen kijken zo geconcentreerd naar het concert dat ze zich niet laten afleiden door shawltjes.
Even tussendoor, halverwege het concert vertelde Jan Smit dat mensen eigenlijk veel aardiger voor elkaar moeten zijn.
Hij vroeg dan ook, pak nu gewoon je buurman of buurvrouw eens beet en wees aardig voor hem of haar.
Het viel mij op hoeveel mensen dit spontaan deden.
Voordat iemand vraagt en jij Glibber wat deed jij?
Ik kan je verzekeren, het steigerdeel van de tribune waar ik op dat moment tegenaan leunde vergeet deze avond nooit meer.
Maar terug naar de shawltjes.
Het ergste is als je bekenden tegenkomt, je wilt ze best op de foto nemen en zij willen ook graag op de foto.
Alleen het kost zoveel tijd.
Oh wacht even, ik heb ook een shawltje bedenk ik mij opeens.
Momentje even uitvouwen.
Vijf minuten en drie foto's later heb je dan eindelijk de foto van het shawltje.
De komende weken gaat mevr. Glibber maar naar de Sligro, ik vertoon mij er even niet meer.
Reacties