Het eerste uur was het natuurlijk een ge-ohh en ge-ahh, jij bent niets veranderd, woon je nog in Leiden, joh ik had je bijna niet herkend, ja vroeger had je lang blond haar en nu kort, wat doe jij nu dan, sinds wanneer ben je gepensioneerd, ja wij zijn altijd bij elkaar gebleven, oh die zie ik nog wel eens, ja zonde he dat hij veel te vroeg is overleden, goh jij speelde ook mee in de film, je was altijd gek op mijn gedichten, ja die is al jaren verhuisd naar, dat meen je niet zie je die echt elke week. Dit soort kreten hoorde je afgelopen zaterdag tijdens de Troef reünie overal om je heen. De meeste reünies worden na een jaar vijftien gehouden, een reünie na veertig jaar is uniek en komt eigenlijk meer voor op een begraafplaats dan in een muziekcentrum. Ik noem in deze blog vrijwel alleen voornamen omdat veel mensen door trouwen en scheiden andere achternamen hebben dan ik anders neer zou zetten. Daarnaast is het ook makkelijker en misschien is dat wel de hoofdreden. Nadat iedereen elkaar had begroet leek het gewoon alsof Troef voor een keertje weer open was.

De bedoeling van het oude Troef was eigenlijk, met elkaar, voor elkaar en geloof in je eigen kunnen. Gelukkig hadden diverse muzikale oud deelnemers dat destijds al heel goed begrepen en nog steeds goed onder de knie. Want ga maar eens na nooit of veertig jaar geleden samen gespeeld te hebben opeens spontaan een podium op.

Het was de tweede editie van de Leidse Olympus, maar na deze tweede editie niet meer weg te denken als een van de hoogtepunten tijdens de Signatures Cultuurweken. Helaas een kort verslag want ik ren mij rot dit weekend van hot naar her. Vanmiddag gevaren met Wouter Kiers en vanavond de grote Troef Reünie. Ook dit keer had Onno Blom weer een aantal aansprekende schrijvers weten te strikken. Het was drukker dan vorig jaar aan de voet van de Burcht.

Een van de trekpleisters was uiteraard de Belg Herman Brusselmans, die genoot van het terras en de publieke belangstelling.

Wie het ooit bedacht heeft verdient een muzikaal lintje. HutsPop is zo'n leuk, maar gelijk ook simpel muziekevenement wat bij iedereen aanslaat. Ik leg het nog een keer uit. Er geven zich een aantal muzikanten op die mee willen doen. Die muzikanten verdwijnen in een hoge hoed, nou ja de namen natuurlijk, en dan worden er door loting bepaald wie met wie gaat spelen. Om het nog wat moeilijker te maken krijgen de eenmalige bandjes ook nog een aantal nummers mee die zij verplicht moeten spelen. Elke band krijgt een eigen bandcoach die van de losse muzikanten een  hechte band moet gaan vormen en coachen tot een superband. De coaches hebben natuurlijk stuk voor stuk hun sporen in de muziek al verdiend. Om dat te bewijzen begint Hutspop met een gelegenheidsband van de coaches.

HutsPop heeft ook twee goede doelen. Er is de Hutspop muziekfoundation die kinderen de kans geeft muziekonderwijs te volgen en daarnaast wordt elk jaar nog een ander doel gekozen. Dit jaar werd gekozen voor de stichting Kinderen van de voedselbank. Deze stichting trekt zich het lot aan van kinderen die vrijwel niets hebben en wiens ouders afhankelijk zijn van giften en de voedselbank. Presentatrice Christine Carrington showde gelijk het bordje met de naam van de stichting.

Het even geduurd, maar zaterdag is het eindelijk echt zo ver en is de eerste, enige en laatste Troef reünie een feit. Eind zestiger jaren begin zeventig was op de Hogewoerd in Leiden het VJV centrum Troef gevestigd. Directrice Elly Kerckhoffs heeft geschiedenis geschreven met Troef. In die jaren had je door heel Nederland Vormingscentra Jong Volwassenen waar de jeugd terecht kon om diverse cursussen of activiteiten te volgen. Behalve creatieve cursussen zoals fotografie, film, toneel en handvaardigheid, kon je er ook terecht voor bijvoorbeeld yoga. Ruw genomen kwamen er twee soorten jongeren. Een gedeelte wat keurig aan het werk was en in de avonduren cursussen wilde volgen, maar ook een groep die eigenlijk met zijn ziel onder zijn arm liep en dacht kansloos te zijn, of geen vertrouwen had in de maatschappij. Elly richtte zich al snel voornamelijk op de groep "kansarme" jongeren en kreeg het voor elkaar ze in beweging te krijgen. Wat nu klagen dat je geen kamer kan vinden, dan richten we een groep op om te zorgen dat je wel een kamer kan krijgen in Leiden. Binnen een week was de werkgroep Huisvesting Werkende Jongeren opgericht en een jaar later werd begonnen met de bouw van het Veerhuis, de eerste flat voor werkende jongeren. Wat nu Leiden heeft helemaal geen popfestival en Geleen wel, dan vorm je een groep en organiseer je het. Enkele maanden later was op tweede Pinksterdag de eerste Pink Inn met o.a. groepen als Kayak en de Hobo Stringband, Hans Otjes voor het culturele gedeelte en Sjef van Oekel als presentator een feit. In latere jaren trad zelfs MUD op voor die tijd een topper. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Kwam nooit bij Elly aan met klachten, want dan wist je dat je een dag later in een werkgroep zat. Elly heeft op die manier een hoop jongeren een doel gegeven en laten zien dat bijna alles mogelijk is maar dat je het wel zelf moet doen. Na haar Troeftijd is Elly nog een tijd actief geweest voor de ANBO en was zij enige jaren raadslid  voor de PVDA in Leiden. Zij werd benoemd tot ereburger en na haar overlijden is er een kade naar haar vernoemd, stuk voor stuk heel verdiend.

Het mag duidelijk zijn dat veel jongeren uit die tijd met plezier terugdenken aan de Troeftijd op de Hogewoerd. Ik vergeet nooit dat we in 1997 na het overlijden van Elly zeiden, we moeten eigenlijk eens een reünie organiseren. Het kwam er nooit van maar de geluiden om toch eens iets te organiseren werden wel steeds luider. Zaterdagavond is het eindelijk zover en hopen we zoveel mogelijk Troevers te zien op de reünie in de Qbus.

Zondagmiddag tussen alle drukte in het centrum door, ook nog even langs gegaan bij korfbalvereniging Trigon. Sinds vorig jaar ben ik door de inzet van Miniglibber sponsor van Trigon 6. Zondagmiddag werden zij officieel veldkampioen seizoen 2013 -2014. Daar moest ik natuurlijk wel even bij zijn. Ze waren net begonnen met spelen toen ik het sportpark op liep. Op het terras kwam ik stom toevallig René van den Hoed tegen, die even zat uit te rusten van zijn trainingsrit.

Leuk dat ik hem nog net even sprak voordat hij eind van de week richting Frankrijk vertrekt. Ik kwam in principe voor de kampioenen, maar die zet ik even in de wacht en begin met René zijn aanstaande super prestatie.

Zoals ik gisteren al schreef dit weekend liep echt over van de activiteiten, ook vandaag was het weer niet bij te benen. Maar laat ik eerst even teruggaan naar gisteravond, waar ik meevoer met de tweede avond van Schemerstad Leiden. In twee avonden hebben ongeveer duizend bezoekers meegevaren op deze theatervaart door Leiden. Ook gisteravond lag de Apothekersdijk vol met boten van diverse rederijen om de bezoekers langs de theaterstukken te varen.

Het was zo druk dat de boten drie rijen dik naast elkaar lagen en bezoekers moesten overstappen van boot naar boot.

Zondag genieten van wat je zaterdag gemist hebt, het klinkt raar maar het kan wel. Dat is het voordeel van het Verrassend Winkel Weekend dan is er zowel zaterdag als zondag van alles te beleven in het centrum. Het was zaterdag in elk geval druk, erg gezellig en toch nog ruimte genoeg om te genieten van de historische binnenstad.

Zondag zijn er ook weer diverse markten, zoals de Japanmarkt op het Rapenburg, de allereerste Bakfietssale van Nederland op de Vismarkt en uiteraard op het Pieterskerkplein Rrrollend Leiden. Kortom het wordt weer een heel gezellige zondag voor jong en oud.

Ik weet  niet wat het is, nou ja eigenlijk wel, maar het lijkt wel of er elke weekend meer te doen is dan een mens kan meemaken. Vorig weekend moest ik de opening van Signatures Cultuurweken Leiden en de Museumnacht al missen vanwege de Leiden Marathon. Dit weekend moet ik alweer keuzes maken. Vanavond ben ik uit eten met een aantal ex-collega's en wil natuurlijk alle ins en outs van het bedrijf weten. Alhoewel, naar ik begrepen heb is het bedrijf na mijn vertrek in stukken verkocht of nu in de verkoop, was waarschijnlijk net op tijd weg. Dit weekend is er ook het Verrassend Winkel Weekend en zijn er totaal zeven verschillende markten in het centrum. Vanavond is de eerste avond van Schemerstad  een onderdeel van Signatures Cultuurweken Leiden. Een rondvaart door Leiden met tal van theater-act's langs de kant.

Gelukkig is er morgenavond nogmaals een Schemerstad Leiden en kan ik alsnog meevaren. Ik heb begrepen dat er nog enkele vrije plekken zijn op diverse rondvaartboten, dus wil je mee geef je dan even op.

Dit jaar viert Minerva, de oudste studenten vereniging van Nederland, haar tweehonderdjarig bestaan. Het veertigste lustrum zal zeker niet onopgemerkt aan de rest van de stad voorbij gaan. Van 27 juni tot 11 juli zijn er talloze feesten waarbij ook de Leidse bevolking niet vergeten wordt. Elk groot feest werpt zijn schaduw vooruit . In de oude UB (universiteits bibliotheek) werd gisteren de lustrum tentoonstelling ( Paradox, Leiden en Minerva, 200 jaar verenigd )  geopend. Zowel voor studenten als niet studenten is het een leuke tentoonstelling en zeker de moeite waard om even binnen te lopen in de oude UB aan het Rapenburg.

De opening werd verricht door burgemeester Henri Lenferink en Stadsdichter Jaap Montagne. Ik hoop en neem aan dat de Minervanen genoeg humor hebben om de door Jaap Montagne uitgedeelde steekjes te kunnen waarderen. Het hele gedicht is terug te zien in het filmpje onderaan dit artikel.

Leiden heeft er sinds vorige week alweer een landskampioen bij. De dames van ZVL ( Zwemsport Vereniging Leiden ) werden voor het eerst in de geschiedenis landskampioen waterpolo. Bij zo'n landskampioenschap hoort natuurlijk een huldiging. Op zich verdelen we het eigenlijk best wel mooi in Leiden. Vorig stonden de basketballers van Zorg en Zekerheid tijdens de Leiden Marathon voor hun huldiging op het bordes. Dit jaar werd Z&Z geen landskampioen, maar zorgden de dames van ZVL er voor dat er toch tijdens de Leiden Marathon een huldiging kon zijn voor Leidse Landskampioenen. Per boot kwamen de dames bij het Stadhuisplein aan en de feestroes zat er bij de dames nog steeds goed in, voor de eerste keer landskampioen is dan ook niet mis.

Het had niet veel gescheeld of de huldiging had er misschien heel anders uitgezien of in het ergste geval afgelast zijn door een ernstig ongeval. Terwijl de boot met feestende meiden al onder de brug bij de Hoogstraat door is, legt een boot van onredelijkerij Rembrandt zijn boot er dwars voor. Wederom een levensgevaarlijke, belachelijke en onnodige actie. Je ziet op de foto de coach van ZVL nog proberen  de boot af te houden. Een logische  maar levensgevaarlijke reactie want je houdt zo'n boot niet tegen en zeker niet als de schipper ook nog eens zijn boegschroef aanzet. Ook zie je de schrik en verbazing op de boot die langs de kant ligt en bijna geplet wordt.