Vandaag na alle drukte van het afgelopen weekend en Koninginnedag maar even een korte rustige blog. Tijd om even terug te keren naar het dagelijks leven en je wat dingen af te vragen. Ik dacht dat we in Leiden en omgeving genoeg hotels hebben. Zit ik fout of willen we minder uitgeven.

De natuur liep een maand achter. Het is dat ik het zelf gezien heb dat er vorige week nog niets te zien was, maar anders zou je toch niet geloven wat drie dagen zon kan doen.

Elke fotograaf zal het herkennen, het is schijnbaar moeilijk voor mensen om goed in de camera te kijken. Of ze kijken er net langs of er te strak in. Het komt maar weinig voor dat iemand meteen bij de eerste foto's goed je lens in kijkt. Vandaag vond ik zo'n natuurtalentje. Tim heet hij en het zal mij niet verbazen als we hem nog weleens vaker gaan zien.

Eerlijk is eerlijk, hij vertrouwde het eerst niet en keek met een schuin oog richting mijn camera. Zo van wat doet die gek met dat zwarte ding voor zijn gezicht.

Ik ben geen zeurder, maar zo nu en dan vallen mij dingen op waarvan ik denk, jammer had dit niet beter gekund. We worden dagelijks gek gemaakt met akties en kortingen. Wat ik vandaag koop ligt morgen opeens voor de halve prijs in de winkel en ga zo maar door. Ik ben opgevoed met "wie het kleine niet eert, is het grote niet weert"en houd dat ook aardig in stand. Vandaar als ik een artikel zie wat ik ook echt nodig heb en er zit een kortingsaktie op dan kijk ik toch even naar die aktie. Elke euro is er eentje.

Ik kom thuis en denk even een eurootje scoren. Alleen dan beginnen de problemen als je het stickertje eraf haalt. Zijn wel erg kleine lettertjes. Ondanks dat ik een goede bril heb er maar even een loupe bijgepakt.

Glibber is nogal een lichtjesmens in de maand december. Ik vind het gewoon gezellig al die lampjes en versieringen en je kamer is zo lekker ruim als het allemaal weer weg is begin januari. De laatste jaren weet ik mij in te houden, maar tot een paar jaar geleden kwam ik elke keer weer thuis met nieuwe kerstspullen. Lichtslangen kopen was jarenlang een favoriete aankoop. De eerste lichtslang die ik kocht was best prijzig, in de jaren erna werden ze steeds goedkoper. Elke keer dacht ik, zo dat is niet duur ik zal er maar eentje meenemen is nooit weg. Ondertussen heb ik ongeveer vijftien lichtslangen en zou niet weten waar ik ze moet hangen, maar moet ze wel elk jaar van zolder sjouwen. En als je het dan echt niet meer weet blijken ze in de gang ook best leuk te staan.

Zo'n kerstman moet toch ook een beetje licht hebben als hij naar beneden glijdt dacht ik.

Een betere titel is er niet en ik ben er zo waanzinnig trots op.

Er zijn momenten in je leven dat je opeens weer kind bent en je ook zo voelt. Eigenlijk mag ik niet klagen, welk kind heeft ouders van 94 jaar die nog helemaal bij de tijd zijn en midden in het leven staan. Om mij heen zie ik heel veel mensen overlijden, vrijwel alle oude vrienden en bekenden van mijn ouders zijn al jaren overleden waardoor elke keer een stukje van je jeugd afbrokkelt. Je houdt er jarenlang rekening mee dat je ouders zoals zij het zelf zeggen in de reservetijd leven. Alleen je wilt het tegen beter weten in niet weten. Dit overkomt anderen en niet jou. En dan opeens slaat de werkelijk keihard toe. Binnen twee weken verlies je je vader. De diagnose was keihard en duidelijk en zijn pijnen ondragelijk. Een maand geleden stond hij nog op de tennisbaan want tennissen was zijn lust en zijn leven. En dan opeens word je geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid en is het game set en match en is de wedstrijd van het leven over.

Ik kan gaan noemen wat hij allemaal gedaan heeft, alleen zelf vond hij het allemaal niet zo bijzonder. Je naast je werk inzetten voor anderen was zijn credo en dat hoorde bij je verantwoordelijkheid vond hij. Als kind heb ik heel wat aanvaringen met hem gehad, maar dat hoort bij het groter groeien en heb daar veel van geleerd. Toch zag ik al snel tegen hem op, hij was wel de voorzitter van Roomburg en heel stiekem was ik als "langharig tuig" trots als ik hem op 3 Oktober in de koets zag zitten.

Ja het ziet er in vergelijking met gisteren of met de afgelopen jaren hier opeens heel anders uit.

De afgelopen weken zijn vrijwel alle Punt NL blogs verhuisd naar Mijn Domein.

Ik had de verhuizing gelukkig kunnen uitstellen tot na  alle 3 Oktoberdrukte, maar gisteren was het dan zover.

Met een druk op de knop gaf ik toestemming om mijn site verhuizen, niet wetende wat ik precies zou aantreffen.

Ik drukte op de knop toestaan en toen ging het circus in gang.