Dan zag ik weer groene kerstklokken hangen en dacht, nou met kleine lichtjes erin zou dat best leuk voor het raam kunnen zijn. Je ziet omdat de klokken groen zijn er vanuit de kamer geen klap van, maar het geeft wel licht.

Iets wat licht zou moeten geven maar nog nooit gebrand heeft zijn mijn sneeuwballen. Ongeveer tien jaar geleden liep ik hartje zomer door de Sligro en daar stond een bak met aanbiedingen. Kaarsjes in de vorm van een sneeuwbal verpakt per vier stuks. Ik kon het niet laten en nam de laatste acht pakjes mee. Vol trots kwam ik thuis en zei, 25 graden en tralalala wat heb ik bij mij ? Haring zei mevrouw Glibber, nee oen sneeuwballen alsof het de normalste zaak van de wereld was. Ik heb ze nooit opgebrand en ze staan nog elk jaar op het dressoir. Wat voor weer het ook is, wij hebben altijd een witte kerst met sneeuwballen.

Voor mij is kerst ook een feest van tradities die je hoog moet houden. Ik vind het heel aardig alle kerstwensen die we via internet binnen krijgen. Maar wees nou eerlijk een echte kaart is toch veel leuker en gezelliger.

Ik stuur dan ook nog steeds elk jaar een hoop kerstkaarten en krijg er ook een hoop terug. Even voor de taaltechneuten, ik krijg natuurlijk niet mijn eigen kaart terug, nee mensen sturen een andere kaart terug. Wat het ook wel zo leuk maakt voor beide partijen.

De kerstboom schiet mij nu opeens te binnen is ook een verhaal apart. Altijd een traditionele boom met zilveren versieringen gehad. Een paar geleden wilde ik eens iets anders en een rode boom leek mij erg leuk. Tussen kerst en oud en nieuw naar een tuincentrum om alles lekker goedkoop te kopen. Gooi de kar vol met rode versiering en gelijk goedkope nieuwe lampjes. Staat een man naast ons en zegt tegen mevrouw Glibber en gaat hij nu straks ook nog de boom optuigen met dat rode spul. Dat had hij niet moeten zeggen, twee uur later was alle zilveren kerstversiering uit de boom en stond er vlak voor nieuwjaar opeens een rode boom.

Sommigen zullen ondertussen denken maar waar slaat nu die titel van deze blog op. Door de enorme partij lichtslangen die ik in de loop der jaren gekocht heb is ook de tuin verlicht. Je moet die dingen toch ergens kwijt he.

Ik laat die verlichting behoorlijk lang hangen en hoop op sneeuw want dan ziet het er zo gezellig uit. Mensen die al jaren bij mij lezen weten ook dat ik zo'n oen ben die in het weekend gerust de halve nacht opblijf als er sneeuw voorspelt wordt. En meestal tevergeefs want dan gaat het pas sneeuwen als ik naar bed ga. Of we krijgen een dik pak sneeuw nadat ik  de verlichting weer weggehaald heb.

Vorige week zei ik tegen mevrouw Glibber, geniet nog maar even van je lichtjes buiten want als we volgend jaar verhuisd zijn dan doe ik geen buitenverlichting meer.

 Tevreden met deze beslising liep ik naar boven en keek vanuit de badkamer naar ons in aanbouw zijnde appartementencomplex.

Nee he, op het moment dat ik beslis geen opzichtige verlichting in mijn nieuwe appartement te doen zetten ze hem volop in sfeerverlichting.

Dat heb ik weer. Zie nu de lichtjes van ons huidige huis met op de achtergrond de verlichting van ons nieuwe huis.

Dat is toch wel echt een gevoel van oud en nieuw dit jaar.

Ik ga boodschappen doen en weet één ding zeker, ik koop geen kerstverlichting meer het hangt er toch al.