DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Een kerstinrichting, dat is niet een tehuis waar alle mensen die voor tijdens of na de kerst totaal hoteldebotel van alle kersttoestanden worden opgevangen worden.
Nee hoor, het slaat gewoon op de drukte die een hoop van ons elk jaar weer geheel vrijwillig over zichzelf afroepen om hun huis in kerstsfeer te brengen.
Glibber vindt het ook geweldig om veel sfeer (tegenstanders noemen het kitsch) te maken in de decembermaand.
Alleen als je die berg dozen eindelijk van zolder hebt en ziet staan in de kamer, denk je waar begin ik eigenlijk aan, het liefst breng ik het gelijk terug naar zolder.
Als je eenmaal bezig bent schiet het best wel snel op.
Na zoveel jaren wordt eigenlijk alles via een vast systeem en automatisme gedaan.
Zo zit mevrouw Glibber heel geïnteresseerd naar tv te kijken en doet alsof ze niets hoort of ziet, één verkeerde opmerking kan fataal zijn op dit soort momenten.
Ook Chico is opvallend rustig en waagt het echt niet om door de kamer te lopen en alle lampjes weer door elkaar te gooien die je net uit de knoop gehaald hebt.
Dat heeft hij maar een keer gedaan en het waarschijnlijk nooit meer vergeten.
Als eindelijk de lampjes erin zitten en ik er drie keer omheen gelopen ben, mevrouw Glibber drie keer heeft moeten zeggen ja hoor ze zitten mooi, kan ik beginnen met de ballen en andere glittertoestanden.
Na een hoop zuchten en steunen is het dan toch weer gelukt en is het eerste en rotste gedeelte achter de rug, de boom staat weer.
Het zat allemaal wat tegen dit jaar, nou ja welk jaar niet eigenlijk, maar zaterdagavond was dan toch alles klaar en kon Glibber rustig gaan zitten genieten.
Van mij mogen de komende vier weken heeeeeeeeeeel lang duren, de gedachte dat alles weer afgebroken moet worden en terug naar zolder maakt me nu al moe.
De gang en de trap zijn altijd het laatste wat moet gebeuren, maar dat is een makkie en zo gebeurd.
Nou ja laatste, volgend weekend nog een beetje lichtsnoeren in de tuin hangen en dan is het echt klaar.
Mede door onze sublieme en veilige werkverdeling, Glibber bouwt, Chico in de mand en mevrouw Glibber kijkt tv, is dit jaar de kerstboom weer opgezet zonder knetterende ruzies of echtscheidingen.
Het schijnt dat zelfs bij de meest goede relaties, het opzetten van de kerstboom een wankel punt is in de relatie en vaak gepaard gaat met de meest grote ruzies.
En voor hen die er tegenop zien om hun schoonmoeder weer met de kerst over de vloer te hebben, heb ik maar één goede tip.
Samen de kerstboom opbouwen, gegarandeerd heb je dan een grote kans op een eenzame kerst.
Een druk avondje 5 december.
Ondanks dat Glibber een van de grootste fans van Sinterklaas is, wordt er toch weinig aan gedaan in huize Glibber.
Nou ja, soms zijn we een soort doorvoerhaven voor pakjes die naar anderen gaan en ook worden er toch elk jaar weer wat pakjes hier bezorgd.
Van bijvoorbeeld de Parentenpieten en dit jaar ook zelfs een pakje van de Zwarte Pietenband.
Had niet gehoeven maar wel heel erg leuk en lekker.
Maar 5 december is ook een avond van tegenstellingen in huize Glibber.
Terwijl Sinterklaas nog op tv is met de Jostiband, staan de kerstdozen alweer klaar.
Niks willen missen, en toch ook die kerstboom op willen zetten en alvast een hoop andere kerstspullen regelen.
Een tweestrijd die elk jaar weer plaatsvindt in huize Glibber.
Sint nam afscheid bij de Jostiband, dat was voor Glibber het startsein.
Aanvallen op de dozen en starten met uitpakken en opzetten.
Chico vluchtte snel naar zijn mand en dacht hier heb ik even niks mee te maken.
Het wordt een avondje van heen en weer lopen tussen dozen en tv, want Sinterklaas komt ook nog bij Paul de Leeuw.
Kijk dat bedoel ik nou, terwijl ik er snel een log uit knal, is Sinterklaas alweer op tv.
En ja, dan roept het geloof weer en moet ik toch kijken.
Het wordt duidelijk een latertje vrijdagavond, maar dan ben ik er wel weer vanaf.
Het is weer even hectisch deze dagen in huize Glibber.
Nee, dat komt niet door de laatste surprises of Sinterklaasgedichten, het zijn de kerstkaarten.
Sinds een jaar of vijfentwintig maakt Glibber zelf de kerstkaarten.
Dat begon in het verleden met knippen, kopieren, plakken en weer kopieren, daarna dankzij de computer ging het een stuk makkelijker en kon ik ze zelf uitprinten.
Wat begon vijfentwintig jaar geleden met een stuk of dertig kaarten is een beetje uit de hand gelopen en zijn er nu over de tweehonderd.
Sinds ik met loggen begon heb ik een heel voordelig adres gevonden voor visitekaartjes, dit jaar zag ik dat ik ook redelijk voordelig kerstkaarten kon ontwerpen en laten drukken.
Vandaar dit jaar dus maar eens uitgeprobeerd.
Deze week kwam gelukkig net op tijd de doos met kaarten binnen.
(foto uiteraard even bewerkt zodat de tekst nog niet te lezen is)
Ik zie mensen denken, net op tijd Sinterklaas moet nog gevierd worden.
Klopt helemaal, alleen Glibber heeft in het verleden ooit eens bij toeval een paar jaar achter elkaar zijn kaarten op 5 december op de bus gedaan.
Op een gegeven moment waren mijn kaarten nog niet klaar en wilde ik ze een weekje later sturen.
In die week kwam ik er achter dat ik ze (zonder het echt door te hebben) al een aantal jaar op 5 december op de post gedaan had.
Wij werden in die week meerdere malen gebeld of aangesproken of alles wel goed ging omdat de kaart nog niet binnen was.
Sindsdien is het hier standaard dat op Sinterklaasavond de kaarten voor zessen op de post gaan, zodat vrijwel iedereen hem op 6 december in de bus heeft.
Vandaar dat het hier nu even een hectische tijd is.
Stickers printen, adressen nakijken, wie is er overleden, gescheiden, getrouwd, omgebouwd, verhuisd en ga zo maar door.
Als dat allemaal klaar is kunnen we beginnen met postzegels plakken en uitzoeken wat zonder postzegel door ons zelf in de buurt in de bus wordt gedaan.
Glibber zal Glibber niet zijn als er toch weer iets fout gaat.
Normaal hebben we kaarten die gevouwen zijn, dit jaar een langwerpige kaart met alleen tekst op de voorkant.
Tenminste,........................ dat dacht ik.
Glibber heeft de kaart in een spontane bui (en dat is meestal in het weekend en erg laat) ontworpen en was zo bezig met zijn voorkant dat hij helemaal over het hoofd gezien heeft dat je er een gratis achterkant bij kreeg.
Omdat ik daar niets mee gedaan heb, is er een voorbeeld tekst op gekomen.
En laat dat nou net de meest ON-GLIBBERACHTIGE tekst zijn die een mens bedenken kan.
En nu maar hopen dat niemand naar de achterkant kijkt, want anders kijken ze me het komend jaar meewarig aan met een blik van "ach die Glibber hij wordt eindelijk soft".
By the way, mevrouw Glibber heeft er dit jaar voor het eerst geen moeite mee, om toe te moeten geven dat ik altijd de kaarten bedenk en ontwerp.
Waarom weet ik niet, maar ik heb op de een of andere manier al mijn leven lang niets met stations.
Ik vind het iets triests hebben, het rare is met vliegvelden heb ik dat weer niet.
Gelukkig maak ik heel weinig gebruik van de trein, en de keren dat ik er gebruik van maak gaat er altijd wel iets verkeerd.
Een kaartje kopen is al de eerste ellende.
Ik weet dat de automaat goedkoper is dan het loket, dus wil een kaartje uit de automaat kopen.
Dat levert probleem nummer een op.
Uitgerekend op de dag dat Glibber eens geen giropas bij zich heeft omdat hij genoeg cash in zijn zak heeft, blijkt dat de automaten alleen werken op giropassen en muntgeld.
Dus toch naar het loket.
Nee niet om een kaartje te kopen, maar om geld te wisselen, wij Nederlanders blijven zuinig he.
Vervolgens koop je een kaartje en krijg je een partij mogelijkheden waar menig voorkeuze menu van betaalde telefoonlijnen jaloers op zou zijn.
Glibber heeft haast en vliegt door het menu en weet een kaartje Leiden cs - Den haag cs te kopen.
Kijk dat bedoel ik nou onder andere zo'n lang leeg perron, dat straalt toch niet bepaald het toppunt van gezelligheid uit.
En dan kunnen ze proberen de hal van het station op te vrolijken met twee Zwartepieten, sorry het maakt het er voor mijn niet vrolijker op.
En dat de NS niet inspringt op het Sinterklaasjournaal is ook al duidelijk, wie werkt er nu met gele ballonnen terwijl het Sinterklaasverhaal van dit jaar gaat om rode ballonnen.
Kleine moeite van de reclameafdeling om hier rekening mee te houden lijkt mij.
Zelfs een Zwartepieten orkest kan mij nog niet vrolijk maken in een station.
Iedereen heeft haast zijn trein te halen en dan houden die Pieten je op.
Hoeveel kinderen zullen niet huilend de trein ingesleept zijn door hun ouders terwijl ze zo graag Zwartepiet een handje wilden geven, maar ja de trein wacht niet.
Wat zou het een geweldige mededeling zijn als je opeens hoorde, "ding dong door de plotselinge komst van de Zwartepieten vertrekken alle treinen vijf minuten later, einde mededeling ding dong".
Kijk dan wordt het opeens menselijk en leuk op een station.
En ja hoor ik had het weer gepresteerd om bijna ellende in de trein te krijgen.
Op de terugweg kreeg ik controle en bleek een kaartje gekocht te hebben zonder datum.
Deze had ik voor vertrek ergens moeten stempelen en zat nu eigenlijk illegaal in de trein wat me een boete op kon leveren.
Ik legde haar uit dat ik nooit met de trein ga en er niet op gelet had.
Dan heeft u eigenlijk een boete verdiend, begon ze op strenge toon alsof ik een randgroeppeuter van zes was.
Ik keek haar aan met een blik die het midden hield tussen, ga ik nu heel hard lachen of ga ik hier een enorme partij stennis trappen.
Gelukkig (voor haar) zei ze dat ze me geloofde en stempelde mijn kaartje.
Scheelde weer een hoop problemen, maar natuurlijk had het ook een mooie log kunnen worden.
Maar ik ben er weer van overtuigd dat de liefde tussen Glibber en stations nooit iets zal worden.
De demonstratie van de kleine horeca tegen het rookbeleid van minister Klink was ronduit geslaagd.
Natuurlijk krijg je vandaag de dag geen tienduizenden mensen meer op de been, al zou het kabinet van elke Nederlander 200 euro per maand afpakken dan komt men nog zijn huis niet meer uit.
Vandaar dat de opkomst van ongeveer vijfduizend mensen een groot succes is, alhoewel dat op het giga grote Malieveld natuurlijk maar een klein clubje lijkt.
Ook op de weblogs is veel reclame gemaakt en het was dan ook leuk een aantal webloggers uit het land te ontmoeten.
Zoals o.a. Mo en Martin uit Veendam, Gerooide met een klein maar doeltreffend bord, Ish en Actiefront uit Amersfoort.
Helaas ben ik Geertje van Haags Allerlei en de Haagse Madbello niet tegen het lijf gelopen.
We wilden zaterdagmiddag duidelijk de grote trom slaan tegen het rookbeleid.
Het weer zat gelukkig mee en iedereen had ondanks zijn woede op Klink een goede bui.
Veel grote spandoeken, maar ook de kleinere bordjes lieten niets aan duidelijkheid te wensen over.
En dat de meesten geen hoge pet op hebben van deze regering is duidelijk.
Er zijn mensen die je alleen maar hoeft aan te kijken om te zien dat het ernst is.
Van de oudere generatie kan je niet verwachten dat ze de hele middag in de drukte gaan staan.
Vandaar petje af voor deze meneer die vanaf de zijkant in zijn stoeltje er toch de hele middag bij is geweest.
Ook Leiden was aanwezig, alhoewel sommigen incognito.
Leiden werd uiteraard aangevoerd door Marina Bosman.
Sinds haar optreden bij Pauw & Witteman is zij een van de boegbeelden van de kleine horeca.
De presentatie van de middag was in handen was Aldith Hunkar.
Die al gelijk aangaf dat ze zelf ook rookt.
De pers was massaal aanwezig, niet alleen fotografen maar ook de tv, zoals de NOS, RTL 4 en 5, SBS en nog een aantal regionale zenders.
De middag was een afwisseling van sprekers en artiesten. zoals hier de Apeldoornse zanger Rob Zorn.
De eigenaren en bezoekers van café de Sting uit Almere hadden het zo te zien in elk geval naar hun zin.
De aankomst van Rita Verdonk zorgde wel voor extra beveiliging voor en achter het podium.
Waar ook Glibber de dupe van dreigde te worden, maar ja een beetje Glibber, glibbert met zijn babbel gewoon overal doorheen.
Erg leuk, er was een buschauffeur die zijn accordeon mee had genomen en zijn passagiers in de bus een zelf geschreven protestlied had geleerd.
Terecht dat hij dit op het podium mocht komen laten horen.
Goede tekst had hij gemaakt en iedereen kon het met gemak meezingen.
En dan weer zo'n triest moment.
Deze mevrouw, eigenaresse van café de Hazewind uit Venlo kwam vertellen dat ook zij eerdaags haar café zal moeten sluiten als het rookverbod van kracht blijft.
Na zo'n trieste mededeling is het tijd voor een stukje gezellig meezingwerk.
Dit keer van Marijke en die Kale.
We kunnen zingen wat we willen, maar dat de kleine horeca in alarmfase één is beland is wel duidelijk als je naar deze meneer kijkt.
Bij roken denkt men in eerste instantie aan shag, sigaretten en sigaren, maar ook fervente pijprokers zijn de dupe van het verbod.
Dit zie je toch niet buiten in de regen staan te genieten.
Maar ook in de voetbalstadions is men niet blij met het rookverbod.
Maar ook de Zwartepieten zijn geschrokken van het rookverbod.
Ze begrijpen dat bij een deel van de kleine horeca volgend jaar de schoorsteen niet meer zal roken.
Alweer een mevrouw die de dupe wordt van het rookbeleid.
Ook Fleur Agema (PVV) hield ook een pleidooi om het rookverbod af te schaffen of aan te passen.
Een stevig rockprotestnummer van AC/Dixie, jonge jongens maar echt lekker stevige rockers, daar gaan we nog wel meer van horen in de toekomst.
Volgens mij wordt er bij de NOS stevig bezuinigd op materiaal en personeel.
Ze sturen een radio verslaggever met een mobieltje voor de tv opnamen.
En niet omdat ik nou toevallig Leidenaar ben, maar ze heeft echt tot twee keer toe indruk gemaakt deze week bij Pauw & Witteman.
Marina Bosman van het Leidse café "Ons Cafeetje" was een van de sprekers die even heel duidelijk maakte hoe groot de problemen van de kleine café's zijn.
Daarom dan ook extra grote persaandacht voor haar toespraak.
Een klein gedeelte uit haar betoog.
Ik heb een klein café en heb daarom verschillende petten op, ik ben moeder, café-eigenaar, barkeepster, schoonmaakster, boekhoudster en een enkele keer uitsmijter.
Genoeg petten voor een mens denk ik zo, maar moet ik dan ook nog een politiepet op om de mensen te verbieden te roken in mijn kroeg.
Nog een klein stukje betoog.
Als het zover is dat mijn zaak gesloten wordt, dan nodig ik de hele landelijke pers uit om te laten zien dat ik naar de soos moet om mijn hand op te houden.
Dan laat ik mij omscholen totdat ik geschikt ben om de politiek in te gaan en zal in de tweede kamer vertellen hoe ik erover denk.
Want,.......IK BEN ER KLAAR MEE,.........NEE WIJ ZIJN ER KLAAR MEE.
Onder luid applaus en het zingen van "zo'n goeie hebben wij nog nooit gehad" verliet zij het podium.
Presentatrice Aldith Hunkar kondigde haar af met de hoop haar ooit eens in de tweede kamer te zien, want Den haag kan dit soort duidelijke taal wel gebruiken.
Een stuk zwaarder had Henk van Gerven van de SP het.
De SP heeft ingestemd met het rookverbod, dan moet je niet hier zieltjes proberen te winnen met een vaag verhaal over compensatie etc.
Het was het enige moment van de middag dat het even spannend werd want hij werd uitgefloten en er werden bekertjes, lege pakjes sigaretten en aanstekers naar het podium gegooid.
Nadat hij tot tweemaal toe zijn toespraak moest onderbreken, kwam Marina Bosman het publiek vragen zich te gedragen en vroeg aan van Gerven of de SP nog iets leuks te melden had.
Nou niet echt eigenlijk, waarop ze hem vriendelijk vertelde dat hij beter het podium kon verlaten.
Onder luid gejoel verliet de SP-er Henk van Gerven het podium.
Sorry voor de Rita Verdonk aanhangers wegens plaatsgebrek zijn haar foto's verhuisd naar het fotofilmpje onder deze log.
En eerlijk gezegd vond ik het een goedkoop standaard praatje om te kunnen scoren.
Natuurlijk dat het publiek het met haar eens was, maar het was meer een peptalk zonder directe waarde.
Wie wel weer een eerlijke en duidelijke toespraak had was VVD Europarlementariër Toine Manders.
Hij gaf aan toch wel verwachtingen te hebben dat het Nederlandse rookbeleid wordt aangepast en dat hij zich in het Europrlement blijft hard maken tegen dit beleid.
Hij zag onder andere in Maastricht lege kroegen en dat hoort niet bij Maastricht en dat deed hem pijn.
Maar dat de kroegen in Maatricht leeg waren kan natuurlijk twee oorzaken hebben, allereerst het rookverbod, maar Maastricht was uiteraard ook vertegenwoordigd op het Malieveld.
Sorry, vergeet ik bijna te vermelden dat ook Breda aanwezig was.
Nou ja, uit bijna alle plaatsen uit Nederland was men aanwezig.
Uit het fotofilmpje onder de log blijkt dat ook wel, ik zag onder andere behalve de al genoemde plaatsen ook, Elburg, Almere, Amsterdam, Bergen op Zoom, Venlo, Alkmaar, Enschede, Groningen en ga zo maar door.
In elk geval hebben Marina en haar ludieke begeleiders er alle vertouwen in dat het goed gaat komen.
(hee, ik zie opeens een 3 oktober shawltje , klasse!!)
En dat het goed gaat komen, dat bleek gelijk al bij de Poffertjestent op het Malieveld.
Toen we om één uur iets gingen drinken mocht er nog totaal niet gerookt worden.
Na de demonstratie was het beleid duidelijk veranderd en stonden de asbakken weer op de tafeltjes.
Het was er dan ook stampend vol.
Ach, sommige problemen lossen we samen toch gewoon heel snel op, daar is Nederland groot mee geworden.
Het is alleen jammer dat met name CDA, Christen Unie en de PVDA ons klein willen maken.
Hieronder in het fotofilmpje nog veel meer sfeerfoto's van de demonstratie.
En op de tekst IK BEN ER KLAAR MEE, gilde het hele Malieveld, NEE...... WIJ ZIJN ER KLAAR MEE !!!
De uitspraak van de ondertussen na haar optreden bij Pauw en Witteman bekendste caféhoudster van Nederland, de Leidse Marina Bosman schalde regelmatig over het Malieveld vandaag.
Het lijkt wel of de hele landelijke pers na haar ongekend goede felle betoog bij Pauw en Witteman op haar gedoken is.
Het was druk op het Malieveld en iedereen was het er over eens, stop de betutteling en redt de kleine horeca.
Jong tot oud was aanwezig en van niet roker tot roker, van shag tot pijp een grote solidaire massa.
Morgenavond na 21:30 uur hier een uitgebreid verslag met veel foto's.
En waarom nu zo'n kort verslag, omdat Glibber na afloop nog even wat is gaan drinken, in café Ons Cafeetje van Marina Bosman.
Glibber dacht laat ik eens snel zijn en had eerst thuis even snel de foto's van de demonstratie op dvd gezet, niet wetende dat ze een dvd recorder in het café hebben.
Zodoende kon iedereen binnen anderhalf uur na de demonstratie al de foto's zien.
En hier is het gelukkig niet verboden te werken op de rookplek.
Zoals gezegd, morgenavond een groter verslag over de demonstratie in Den Haag.
Afgelopen weekend had Nederland zijn eerste sneeuw.
En ik moet zeggen, het viel echt goed getimed precies op zondag en op de meeste plaatsen was het maandag alweer van de wegen verdwenen.
In Leiden sneeuwde het wel de hele dag maar bleef helaas niet echt liggen, alleen maar een beetje op het gras en de daken.
Glibber vindt sneeuw geweldig, zolang het maar tussen vrijdag 19:00 uur en zondagvond 24:00 uur valt en op maandagmorgen weer weg is.
Uiteraard mogen ook de feestdagen wit zijn, maar ja dat lukt maar heel weinig.
Omdat wij vlak bij de kust zitten komen we vaak helaas niet veel verder dan dit soort plaatjes.
Maar ook een heel klein beetje sneeuw kan toch nog wel eens voor leuke foto's zorgen.
En ach vroeger leerde ik al, "wie het kleine niet eert, is een dik pak sneeuw niet weert"
Of zoiets dergelijks.
Chico staat naast me te piepen, ik krijg het vage vermoeden dat hij weer eens iets wil schrijven, nou ja dat zien we morgen dan wel weer.
Afgelopen maandag stond Glibber op een beurs, eerst een afspraak in Leiden ( dat scheelt opbouwen, slim he, alleen heb wel afgebroken minder slim he) en daarna zo snel mogelijk richting Utrecht.
En waar denk je nou onder andere aan bij Utrecht, de grachten, de Dom en natuurlijk ook het Spoorwegmuseum.
De beurs en seminairs werden gehouden in het Spoorwegmuseum.
Een erg mooie locatie voor een beurs en seminairs, tussendoor kan je even genieten van alle oude treinstellen.
Glibber kwam aan tijdens een van de seminairs in de vele zaaltjes.
Toen ik naderhand naar deze foto keek, moest ik op de een of andere manier gelijk denken aan een van de Nederlandse oorlogsfilms.
Onze stand stond op een mooie centrale plaats.
Voordeel met deze stand is dat hij een professionele uitstraling heeft, binnen twintig minuten op te bouwen en af te breken is, en in een personenwagen past.
Het was rustig in de hal omdat de bezoekers bij een van de vele seminairs van die dag zaten.
Maar tijdens de lunch kwamen de gesprekken met de standhouders weer op gang.
Het was dan ook geen beurs met drommen mensen langs je stand maar meer een netwerkbeurs en zien en gezien worden tussen de programma's door.
Tijdens het volgende programma-onderdeel viel het weer stil, en dan ben je gek als je niet even een rondje maakt door het museum.
Het was voor mij en vele beursbezoekers de eerste keer dat ze hier waren en echt mooi om te zien al die oude treinstellen.
Alhoewel oud ????
Aan de spelling te zien is het oud, maar het lijkt toch wel verdacht actueel.
De bibliotheek straalde ook de sfeer van lang vervlogen tijden uit.
Treinen gaan over de hele wereld en opeens stond ik op een perronnetje in de buurt van Casablanca.
En ook in Casablanca hebben ze intieme theatertjes, maar wel erg rood.
Maar toch leuk even in Casablanca rond gewandeld te hebben op een door de weekse maandagmiddag.
Geen lange reizen, je gaat de hoek om en staat gelijk weer op een oud Hollands perron.
Het kan aan mij liggen, Glibber gaat niet zoveel meer met de trein, maar de enkele keren dat ik trein pak mis ik deze elke keer.
Terug naar de beursvloer waarondertussen in afwachting van de mensen die het programma volgden een trio voor leuke achtergrondmuziek zorgde.
Het werd ook tijd voor de afsluitende borrel en buffet.
Het liep langzaam aan vol en de gesprekken kwamen weer op gang.
Je ziet eigenlijk niet zoveel vrouwelijke bassisten, maar hij is natuurlijk ook wel erg groot.
Zoals ik al eerder schreef, het was een echte netwerkbeurs.
Glibber kan heel wat over digitalisering vertellen , maar het is niet zijn specialisme.
Mijn twee aanwezige collega's die opgegroeid zijn binnen de digitalisering en in het verleden hoge ogen gegooid hebben bij andere gerenommeerde bedrijven kwamen dan ook veel oude bekenden tegen.
Voor het bedrijf met de beste presentatie die dag en innoverende plan was er een award.
Na het uitreiken van de award stond er voor bezoekers en standhouders een uitgebreid buffet klaar.
Onder het genot van een lekker stukje muziek, at en praatte men nog een uurtje verder.
De dag was omgevlogen, het enige wat niet vloog waren de duiven, maar ja die zochten of we iets te eten hadden laten vallen.
In januari staan we drie dagen op een beurs en als het goed is pakken we daar echt groots uit.
We zetten er zelfs onze nieuwste mobiele documentvernietigingswagen neer.
Alweer zo'n mooi scrabblewoord in de zin hierboven.
Er zijn wel eens lezers die reageren, goh zat je bij mij in de buurt had dan even langs gekomen.
Bespreek het even met je facilitair manager of directie en ik kom graag even langs om over je log, oh nee sorry over de archiefopslag, digitalisering of vertrouwelijke vernietiging voor de deur te praten.
Het was zo'n weekend dat er op zich best wel iets te doen was, maar je zelf eigenlijk nergens zin in hebt.
Zaterdagmiddag kreeg Glibber zo'n Gamma gevoel, ken je dat.
Dat is rustig op de bank zitten en opeens opspringen en zeggen, ik ga even wat spulletjes halen.
Dat kan bij Glibber in een minuut opkomen en zakt helaas niet meer weg.
Even later kwam hij terug met snoeren, stekkers en lampen.
Hij noemt dat winterklaar maken, begint gelijk met de terrastafel af te breken, stoelen in te klappen en oude planten weg te halen zodat er weer wat ruimte komt.
Snoeien hoor je altijd de meest ingewikkelde verhalen over, die Glibber maar weer snel vergeet.
Glibber snoeit op gevoel en zolang het elke jaar weer gaat bloeien zal hij het best wel goed doen.
Gelijk de lampjes er maar uit gehaald, door de bouw van het schuurtje was het snoer ergens onder de schuur verdwenen.
Ook waren een aantal kapjes op de een of andere manier spoorloos verdwenen, mooie tijd om te vervangen.
Ik was in het voorjaar de boel zo zat door alle ellende met het bouwen van het schuurtje dat ik er eigenlijk behalve vol te proppen niets meer mee gedaan heb.
Maar ja, het wordt nu donkerder dus electriciteit en een lamp in de schuur zouden toch wel makkelijk zijn.
Vorige week had ik al een echte grondkabel naar de schuur getrokken, ik zeg bewust echte omdat in het verleden Glibber dit oploste met een gewone kabel die hij dan weer verpakte in een flexpijpje.
Vandaag dus alles een beetje afgewerkt en een lamp opgehangen.
Elk normaal mens ruimt eerst zijn schuur op en maakt wat werkruimte, nee Glibber klust gewoon tussen alle troep in.
Gevolg als er iets valt loop je tijden te zoeken, je kan nergens goed bij en bent konstant van alles kwijt.
En ondanks dat ik het weet leer ik het nooit af.
Maar ondanks alles lukt het wel en brandt er nu licht in de schuur.
Nou eerdaags nog eens opruimen, kapotte beertender, verpakkingsmaterialen, lege dozen etc etc eens weggooien, en dan komen we al een stuk verder.
Ik moet altijd duidelijk resultaat zien als ik iets gedaan heb.
Aan de binnenverlichting zie je niets, vandaar nog maar snel even wat buitenverlichting aangesloten om toch vanavond resultaat te zien.
Zelfs Chico stond er van te kijken wat Glibber allemaal voor elkaar gekregen had in een paar uur tijd.
Volgende week even onkruid weghalen, laatste verlichting aansluiten en de schuur opruimen en dan kan ik stellen, dat we winterklaar zijn.
Meestal ben ik dat pas tegen het voorjaar.
Steeds meer bedrijven maken gebruik van flexplekken in plaats van vaste werkplekken.
Het personeel heeft dan flexibele werkplekken en zoeken vaak ergens in het gebouw of een vestiging van het bedrijf een tijdelijke werkruimte.
(foto Google)
Er zijn bedrijven die speciale trolley's hebben aangeschaft waar de medewerkers hun spullen in kwijt kunnen.
Ze rennnen dan met hun trolley's van hot naar her door het bedrijf om een plekje te bemachtigen.
(foto Google)
Glibber vliegt ook dagelijks van hot naar her en gebruikt daarom regelmatig een flexwerkplek op wieltjes.
Voornaamste is natuurlijk dat je goed en altijd bereikbaar bent.
Alle benodigdheden altijd binnen handbereik hebt.
Vaak is het uitzicht beter dan op een kantoorterrein.
Onderzoeken hebben uitgewezen dat collega's zich vaak storen aan elkaars eetgedrag.
Daar heeft Glibber totaal geen last van, er wordt rustig geluncht op de werkplek.
In de file je niet opwinden, maar gewoon genieten van het landschap om je heen.
Er zijn mensen die met je meeleven en zorgen dat je op het punt waar je elke avond weer stilstaat, zelfs de televisie niet hoeft te missen.
Maar wat me vanmorgen overkwam.
Mijn flexplek was bevroren.
Zou dat nou door de economische crisis komen of gewoon omdat het winter wordt.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl