DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Toch dit weekend nog even een heel korte log er tussendoor, maar er is dan ook heel leuk nieuws.
Cafe Victoria uit Breda heeft als eerste café het proces tegen het rookverbod gewonnen.
De rechter besliste dat in een café zonder personeel gerookt moet kunnen worden.
Het hele rookverbod in de horeca komt door deze uitspraak van de rechter in een nieuwe fase.
Ik denk dat met deze uitspraak er een nieuwe toekomst ligt voor een groot deel van de horeca.
De grote horecagelegenheden hebben allemaal enorme rookruimtes, de kleinere kunnen dat niet waarmaken.
Maar ik denk dat het aantal (betaalde) vrijwilligers als barkeeper binnen de kleine horeca opeens enorm zal stijgen.
Zonder dollen, het rookbeleid wankelt en terecht.
Al vaker heb ik het Leidse café Ons cafeetje in mijn logs beschreven, dit café is ook een van de café's die zich blijft verzetten tegen het rookbeleid..
Ik begin nu uit te zien naar de rechtzaak van café "Ons Cafeetje", op 3 oktober kreeg eigenaresse Marina Bosman een controle en werd de overtreding gesignaleerd.
Dat Marina de rechtbank gek zou maken als ze voor moet komen stond al vast, maar met de uitspraak van vandaag wordt het helemaal een feest als zij voor moet komen.
Ik kon het niet laten even deze log te plaatsen terwijl ik mij had voorgenomen in de zomermaanden geen logs in het weekend neer te zetten.
Glibber ziet het rookverbod wankelen en geniet daarvan met volle teugen, zowel aan zijn sigaret als biertje.
Lees ook even dit artikel over de uitspraak van de rechter, zouden we dan toch weer de goede kant op gaan in Nederland en er eindelijk een halt worden toegeroepen aan al die onzinnige bettuteling.
Ik kreeg slecht nieuws het afgelopen weekend.
Jannie een van de schoonmaaksters van rookcafé "Ons Cafeeetje" heeft last van Restressie.
Sinds een paar maanden laten de schoonmaaksters Annie & Jannie ons via videofilmpjes meegenieten van het wel en wee van hun werkgeefster "Zij van boven" en hebben daar zo hun eigen plat Leidse commentaar op.
Zij van boven is Marina Bosman eigenaresse van Ons Cafeetje.
Hohohoho, niet schrikken of gelijk juichen, de titelzin was nog niet helemaal af.
Er had moeten staan, "Geen logs meer in het weekend".
Komend weekend gaat de zomertijd in en gaan we ons op maken voor hopelijk een mooie lange zomer.
Komende week of uiterlijk de week erna gaat de boot ook weer het water in en mag voor mij de temperatuur behoorlijk stijgen.
Ben ik er te oud voor of ben ik gewoon een gemaksmens.
Je hoort regelmatig verhalen dat ouderen moeite hebben met alle nieuwe maar voor ons totaal ingeburgerde vormen van betalen en pinnen.
Geld uit de muur, we weten bijna niet beter en we zijn al bijna vergeten dat je het vroeger eerst in je loonzakje kreeg, daarna werd bijgeschreven op je rekening en het via een cheque bij het postkantoor kon innen.
Toch twijfelde Glibber van de week even of hij nu ook tot de generatie gaat behoren die het niet meer snapt, of dat sommige aankopen door alle snufjes te gek voor woorden worden.
Mevrouw Glibber belde of ik even een pakje sigaretten mee wilde nemen ze was bijna leeg.
Ik was toevallig in de buurt van een Appie en ging naar binnen om even snel een pakje sigaretten te kopen.
Soms weet je wat de afloop van iets zal zijn, maar als de afloop dan bekend wordt overvalt het je toch.
Sinds 21 december werd de Bosschenaar Pieter Bronsgeest vermist.
En laten we eerlijk zijn, het werd steeds duidelijker dat hij door een noodlottig ongeval waarschijnlijk verdronken was.
Alleen de vraag bleef, hoe en waar en wanneer wordt hij gevonden.
Zijn moeder heeft via haar log elke dag iedereen op de hoogte gehouden van haar angsten, haar twijfels en haar hoop.
Zondagmiddag hebben vissers het stoffelijk overschot van Pieter gevonden in de Ertveldplas in Den Bosch.
Gelukkig is er een eind gekomen aan alle onzekerheden waar Joos en haar familie mee zaten.
Vandaag bij mij uit respect voor Pieter en voor Joos en haar familie geen eigen log.
Hieronder de inhoud van haar log van gisteravond.
Aan de foto en de muziek is gewoon niets toe te voegen.
Vanaf hier sterkte voor Joos en haar familie.
Op de een of andere manier heb ik altijd pech met kleine ingrepen die bij het ziekenhuis moeten gebeuren.
Het komt altijd wel goed, maar mij overkomen altijd de raarste dingen.
Afgelopen week was het weer zover, maar voor ik daar over begin eerst een voorbeeldje uit het verleden.
Dat er in het LUMC co-assistenten bij staan boeit me niets, iedereen moet het leren he.
Alleen als je met een doek over je gezicht ligt en ze hebben net allerlei gekke dingen in je mond uitgehaald, dan moeten ze wel op hun woorden passen.
Ik vergeet nooit meer dat ik achter mij hoorde, dokter Jansen (verzonnen naam) mag ik hechten, ik heb het nog nooit gedaan.
Goh meneer u was even flauw gevallen, waarom nou.
Ik vond het niet vreemd na zo'n opmerking.
Van de week had ik weer geluk, er werd een heel klein wratje op mijn ooglid verwijderd.
Dat ding irriteerde mij al tijden en ik had het gevoel als ik met mensen sprak dat ze alleen maar naar het wratje keken, het Toon Hermans effect, "was net of het vlekkie groter werd".
Ik kom met mijn afspraakkkaart bij de wachtkamer en geef mijn kaart aan de mevrouw achter de balie.
Ze pakt de kaart aan en houdt hem een stukje van haar gezicht, en nog een stukje en nog een stukje totdat haar armen te kort waren.
Waarop ik heel vriendelijk zei, u zit hier wel op uw plek he bij oogheelkunde.
Ja meneer ik zie werkelijk niets meer, ik vertelde maar even waar ik voor kwam en zij pakte haar bril en controleerde mij nog even.
Meneer u kunt plaats nemen in de wachtkamer.
Twee minuten later komt er een "dokter" binnen, mevrouw Glibber komt u maar mee.
Ehhh mag het misschien ook meneer Glibber wezen, oh sorry wat dom antwoordde de "dokter".
In de behandelkamer stond een jongen en werd voorgesteld als (ik zeg maar even) meneer Piet.
Meneer Piet assisteert mij vanmiddag bij de behandeling.
Nou Piet ik zal je eerst even uitleggen hoe je rubberen handschoenen aantrekt vervolgde zij.
Het kon natuurlijk aan mij liggen, maar mijn vertrouwen in Piet begon aardig te slinken.
De "dokter" vroeg wat gaan we doen vanmiddag, waarop ik antwoordde zullen we maar eerst beginnen met het wratje weg te halen.
Het werd een gezellige boel in de behandelkamer want ook de blinde van de balie kwam erbij.
Terwijl Piet en de "dokter" bezig waren hun handschoenen aan te trekken, legde de blinde een doek over mijn gezicht met een groot rond gat voor het te behandelende oog waardoor ik toch nog de boel aardig kon volgen.
Ik ga eerst even uw oog druppelen vervolgde de blinde, ik dacht mond dicht want dat gaat natuurlijk overal overheen.
Het viel mij mee, mijn kleren waren nog droog en mijn oog nat.
Dan krijgt u nu een injectie en die kan even pijnlijk zijn vervolgde de blinde.
Hoopvol keek ik met mijn ene oog richting de "dokter" alleen ze stond omgedraaid naar mij toe Piet nog steeds uit te leggen hoe de handschoenen werkten.
Ik zag de blinde met de naald op mij afkomen en zag in een flits weer hoe ze mijn afspraak kaart bekeken had.
Dat zijn de momenten waarop je denkt, hoe kom ik hier nog op tijd weg, maar helaas ik voelde de naald al in mijn ooglid verdwijnen.
Opgelucht dacht ik, ze zit in elk aardig in de buurt.
De handschoenen waren aangetrokken en Piet mocht een doekje voor het bloeden klaar houden van de "dokter".
Voelt u dit vroeg zij terwijl ze aan mijn ooglid zat, nee ik voel helemaal niets meer.
Logisch ik was de schok van de naald nog niet te boven en dacht erger kan het toch niet worden.
Ohh wat een mooi wratje heeft u, even dacht ik als ik dat eerder geweten had dan lag ik hier nu niet.
Er kwam een andere vrouw de kamer binnen, ohh goedemiddag dokter Clapton (ik verzin maar even een naam).
Kijk meneer Glibber dit is dokter Clapton.
Kijk zegt ze dan, maar hoe kijk je met één oog waaraan ze zitten te prutsen.
Wat bent u aan het doen, ik verwijder even een wratje bij meneer Glibber.
Hmmm dat doe je mooi, dank u dokter Clapton als u dat zegt is dat een hele eer.
Ik begon mij te beseffen dat iedereen om mij heen nog niet afgestudeerd was en dat is een aardig risico voor een mens met maar twee ogen.
Triomfantelijk hield de "dokter" iets voor het gat, kijk hier is hij, mooi he.
Ik wilde eerst nog zeggen ik zie het niet zonder bril, maar dacht Glibber houd je mond en zeg maar gewoon ja.
Nadat Piet verwoedde pogingen gedaan had het pleistertje erop te krijgen mocht ik de behandelkamer verlaten.
Opgelucht liep ik naar buiten, was een wratje kwijt maar mijn ogen zaten gelukkig niet in mijn zak als aandenken van een missertje.
Nee, of het nu om mijn mond of ogen gaat echt happy voel ik mij niet in ziekenhuizen.
Na twee dagen mocht de pleister eraf, en het is niet te geloven het ziet er geweldig uit. en dat zag ik zelfs zonder brilletje.
Glibber heeft helemaal niets met Valentijn.
Je merkt dat het de laatste tien jaar steeds meer wordt gepromoot, maar mij krijgen ze toch niet zover.
Je kan geen internetpagina opslaan of je wordt met je neus op de Valentijn gedrukt.
De bloemenveilingen hebben weer overuren gemaakt en ladingen bossen rozen vinden hun weg naar alle Valentijnlovers.
Maar wie denkt er aan de schaduwkanten van Valentijnsdag.
Stel ik krijg een Valentijnswens van iemand waar ik echt helemaal niets van wil hebben.
Hoeveel jaar gevangenisstraf staat er dan op als ik terugschiet.
Ook in de bejaardentehuizen is ondertussen Valentijnsdag doorgedrongen, met de meest rampzalige gevolgen vandien.
Vandaag bezweek ik bijna even om toch ook maar aan Valentijnsdag te gaan doen.
Mevrouw Glibber gaf me met een grote smile een kaart voor Valentijnsdag.
Ach wat lief dacht ik, tot ik de achterkant las.
Nee, voor Glibber geen Valentijnsdag, gewoon een lekkere vrije zaterdag en om vijf uur een biertje in de kroeg.
Hoef ik eerdaags ook geen rozenblaadjes op te vegen.
Nou vooruit voor iedereen die er wel aan doet, en ook zo lief is om het op te brengen om hier elke dag te komen lezen, één roosje dan.
En om het helemaal goed te maken, nog een gedichtje van Pink uit haar bundel Pinksels.
LIEFDE
Liefde is
een
korte weg
een
lange weg
een
rare weg
een zware weg
Liefde is
nooit weg
Liefde is
een
korte weg
een
lange weg
een
rare weg
een zware weg
Liefde is
nooit weg
Happy Valentine, maar morgen wil ik er niets meer over horen hoor.
Zondagavond was op Radio West de finale van de regionale Top 500.
Vanaf vrijdagavond werden de vijfhonderd nummers gedraaid die het publiek had gekozen voor een notering in de Top 500.
Dit zijn van die momenten waarop je beseft dat er toch heel wat bekende groepen en artiesten uit de regio komen.
Een kleine greep, Golden Earring, Shocking Blue, Within Temtation, Kane, Di-Rect, Anouk, George Baker, Kayak, Lee Towers, en ga zo maar door.
Ook uit de regio komt Ed Citroen.
Twee jaar geleden zorgden we (mede via deze site) voor een stunt door Ed hoog te laten eindigen in de Top 500.
Dit jaar wilden we proberen de stunt te herhalen, daarom riep ik een paar weken geleden mijn lezers op, eens naar het nummer te luisteren en op Ed Citroen te stemmen.
Op welke plaats hij geëindigd is vertel ik straks, maar het feit dat ook Glibber uitgenodigd werd om naar de studio te komen voor de finale, gaf aan dat het weer hoog zou zijn.
Glibber dacht dat de finale om zes uur begon en stond dus keurig om half zes in de studio's van Radio West.
Pech hebben de uitzending begon om zeven uur, dus was men nog hard aan het opbouwen.
Op zich wel leuk want kon gelijk even kennismaken met een paar mensen en was bij de soundcheck van de Regâhs die later die avond zouden optreden.
Glibber vermaakte zich best en ontdekte dat verslaggevers toch echt een neus voor nieuws hebben.
De bar was nog maar net open of verslaggeefster Mariët Overdiep kwam direct met een biertje voor me aan.
Debbie Roukens die een deel van de presentatie op zich zou nemen nam nog de laatste puntjes door.
Tegen zevenen liep de zaal vol met onder andere luisteraars die door hun motivatie op een bepaald nummer te stemmen uitgenodigd waren.
Ook Ed Citroen kwam binnen en verbaasde zich erover dat hij weer gigantisch hoog geëindigd was tussen alle bekende artiesten.
De finale met de laatste vijftien nummers werd gepresenteerd door Debbie Roukes en Hans Rouw.
Debbie nam regelmatig korte interviews af met bezoekers om te vragen waarom ze op een groep of artiest gestemd hadden.
Nummer veertien "Lost" van Anouk.
We kwamem bij nummer dertien, en ja hoor Ed Citroen had het gepresteerd om op een dertiende plek te eindigen.
Een geweldige prestatie als je naar alle grote artiesten en groepen kijkt die uit de regio komen.
Twee jaar geleden bij de eerste Radio West Top 500 hadden 600 mensen de moeite genomen om een lijstje met vijf artiesten in te vullen.
Dit jaar hadden ruim 3200 mensen een lijstje met artiesten ingevuld.
Ed had dus veel meer stemmen nodig dan twee jaar geleden om zo hoog te eindigen.
Dat Edwin Rekers van Kayak nog steeds dezelfde aparte stem als vroeger heeft, bewees hij door even een kort stukje te zingen.
Kayak eindigde met Ruthless Queen op een twaalfde plaats.
Een heel nieuw en jong talent uit de regio is Jordi van Loon die met zijn nummer Verliefdheid op een elfde plaats uitkwam.
Jordi is ontdekt bij Radio West maar na zijn optreden bij Paul de Leeuw ging het opeens heel snel.
In de zaal zaten meerdere fans die op hem gestemd hadden, en even kennismaken en een handtekening uitdelen vond hij dan ook prachtig.
Deze mevrouw had als motivatie om op Ed te stemmen doorgegeven, "ik heb drie zoons, maar als ik een dochter had gehad, dan had ze Julia geheten".
Debbie interviewde de VeeJee die van alle finalisten beeldmateriaal had verzameld.
Ik ben altijd een beetje bang als presentatoren spontaan aan knopjes willen zitten.
Debbie mocht het volgende nummer starten en pfffffff gelukkig, licht en geluid bleven aan en alles werkte nog.
Radio West had groots uitgepakt voor haar gasten, behalve drankjes ging de catering continue met grote schalen de zaal door.
En ondertussen was ook de bar goed bevolkt.
Ach, het was eigenlijk overal gezellig in de kantine van Radio West waar de uitzending vandaan kwam.
Voor grote spil achter de Top 500, presentator Rob van Hoogenhuizen van het programma "Ik hou van Holland" zat de geweldige klus van weken werken er bijna op.
De Regâhs begonnen een beetje bang te worden dat ze misschien toch niet in de Top 500 zouden staan.
Aangekomen bij nummer vier mocht Johan Frauenfelder bij de presentatiedesk komen zitten, en werd gefeliciteerd dat de Regâhs van niets op nummer vier terecht waren gekomen.
Een geweldige prestatie voor deze (redelijk) nieuwe Haagse band.
Live brachten zij hun nummer Agios Amigo, Spaanse flamenco in plat Haags.
Zelf luister ik regelmatig naar Radio West en geniet elke keer weer van de oude joekel van Leen Huismans.
Ik kon mij er alleen geen plaatje bij bedenken hoe Leen eruit ziet.
Nu dus wel.
Rob van Hoogenhuizen nam er ondertussen zijn gemak van.
Aan de Top 500 zat ook een prijs verbonden, de luisteraar met de origineelste motivatie voor een bepaald nummer mocht vijfhonderd uur in een splinternieuwe Fiat Panda rijden.
Leo Uitvliet had de Regâhs als ringtone en als hij zo nu en dan zijn vrouw roept klinkt het toch verdacht veel naar een tekst van de Regâhs.
Hij mocht dan ook met zijn vrouw plaatsnemen en vijfhonderd uur rondrijden in deze auto.
Met de vijfhonderd uren worden de pure rij-uren bedoelt, dus niet de uren dat hij stilstaat.
Tenminste dat ik eruit begrepen, en dan kan je er natuurlijk leuke dingen mee doen zoals bijvoorbeeld op vakantie gaan of zoiets.
Ondertussen was de man van wijlen Mariska Verens, de zangers van Shocking Blue aan tafel komen zitten.
Voor de fans was het overlijden van Mariska natuurlijk een hele klap, maar voor hem natuurlijk nog veel groter.
In een bewogen verhaal vertelde hij hoe hij er nog mee bezig is en er ook een biografie over haar gaat komen.
Zowel voor hem als de fans dan ook extra mooi dat Shocking Blue met nummer Venus op de derde plaats is geëindigd.
We kwamen aan op het punt van de nummer één.
In een interview met de programmadirecteur van Radio West wilde Debbie dolgraag weten of er volgend jaar weer een Top 500 komt.
Een overduidelijk ja, kwam er niet echt uit, maar na een beetje aandringen dacht Debbie toch een ja te herkennen.
Bij sport zeggen ze altijd even de beelden terugdraaien om te kijken hoe het zat.
Op de log pakken we de foto erbij, en vind ik persoonlijk dat hier toch wel een duidelijk ja te zien is.
Ik denk dat de luisteraars van Radio West het helemaal met me eens zijn.
De champagne kwam eraan en iedereen maakte zich op voor de nummer één in de Top 500.
Het zat erin natuurlijk dat de grootste Haagse trots op nummer één zou staan.
De Golden Earring met Radar Love stond wederom op één.
In een telefoongesprek met Cesar Zuiderwijk werd gevraagd of ze eventueel volgend jaar zelf hun prijs in ontvangst komen nemen als ze weer op één staan.
Ook hier weer geen overduidelijk antwoord, maar laten we daar maar gewoon vanuit gaan dat ze volgend jaar aanwezig zijn in de studio.
Ed vroeg nog even aan Rob van Hoogenhuizen hoe het kon dat hij zo hoog geëindigd was.
Rob kon maar twee redenen bedenken, allereerst dat het nummer Julia echt heel mooi is en Ed zichzelf onderschat, daarnaast wees hij mijn kant uit en zei Leidse Glibber heeft ook dankzij zijn lezers voor een hoop stemmen gezorgd.
Wil je het nummer Julia horen en zien klik dan hier.
Helaas is het een oud filmpje en loopt het geluid niet helemaal synchroon, maar het geeft wel een indruk.
Ed Citroen mailde mij vanavond dat hij als dank, alle fans (die op hem gestemd hebben) twee mp3 tjes stuurt van het nummer Julia en het nummer La Le leiden.
Ga daarom even naar zijn website en zorg dat je deze twee nummers te pakken krijgt.
De Radio West Top 500 was weer een enorm succes en ik blijf erbij, volgens mij zei de programma-directeur toch echt heel stilletjes ja, op de vraag of er volgend jaar weer een Top 500 komt.
Zaterdagavond was in Four Reasons de CD presentatie van John van Tongeren.
Dat het gezellig zou gaan worden wist ik van te voren al, maar dat het zo'n superavond ging worden had ik niet verwacht.
Ik had John al een tijdje niet meer horen zingen, maar wat is zijn stem veranderd.
Ik heb 's nachts de cd nog even gedraaid en hij heeft een volle warme stem gekregen die naar mijn idee het midden houdt tussen André Hazes en Frans Bauer.
John en zijn familie mogen dan ook terecht trots zijn op zijn eerste CD.
Ook mevrouw Glibber had het helemaal naar haar zin.
Naast de vele goede optredens van John en een aantal gastartiesten, was het ook een feest van herkenning.
John is ooit vroeger in onder andere ons buurthuis begonnen en daarom kwamen we vele oud buurthuis bezoekers tegen.
Four Reasons was behoorlijk vol met fans, vrienden, collega's en familieleden van John.
Naast John traden ook Danny Plezier, John Zoet, Mark Rijs, Marco en Peter van Hemert op.
Zijn collega-artiesten hadden het druk, optreden, snel inpakken en op weg naar het volgende optreden.
Toch erg leuk dat ze even tijd vrij gemaakt hadden om bij de CD presentatie van John te zijn.
Het repertoire van John kent niet alleen heel mooie luisternummers, maar natuurlijk ook echte onvervalste meedeiners.
Een polonaise kon daarom dan ook niet uitblijven.
Ik kan hier nog een heleboel neerzetten, maar op zich spreken de beelden voor zich, vandaar onder deze log een uitgebreide sfeerreportage.
John, gefeliciteerd met deze eerste CD, als je zo blijft zingen zal dit zeker niet de laatste zijn.
Het was een geweldige avond met een hoog (ex) buurthuis gehalte.
Het blijkt maar weer als je de juiste artiesten in huis hebt, bestaat die ouderwetse gezelligheid nog steeds.
Over gezelligheid gesproken, Glibber was vanavond aanwezig bij de finale van de Top 500 van Radio West.
Daarover morgen een uitgebreid verslag.
Weblogs zijn over het algemeen leuk of interessant.
Ook kunnen weblogs een uitlaadklep zijn voor mensen om iets van zich af te schrijven.
Maar soms kunnen heel verstrooiende weblogs die je met plezier leest opeens door een persoonlijke gebeurtenis in iemands leven een heel andere wending nemen.
Ik lees al een aantal jaar bij Josephine, voorheen Sisterdew, geweldige leuke, vaak interessante logs, vol met humor en gezond cynisme.
Vlak voor de kerst schrok ik toen ik op haar log kwam, ze schreef dat haar zoon Pieter verdwenen was.
Omdat op dat moment totaal niet duidelijk was wat er aan de hand kon zijn heb ik direct een oproep boven aan mijn logs geplaatst.
Je weet maar nooit of iemand die het las misschien een bruikbare tip kon hebben.
We zijn nu ruim zes weken verder en helaas is Pieter nog steeds niet terecht.
Elke dag lees ik op de log van Josephine of er al nieuws is.
Helaas is Pieter nog steeds zoek.
Pieter had (vrijwel zeker) geen problemen waar hij voor zou vluchten, er is niet meer gepind en zijn mobiel is na de bewuste nacht niet meer gebruikt.
Bij het kanaal waar het laatste signaal van zijn mobiel gelokaliseerd is, hebben duikers al meerdere malen gezocht, helaas zonder resultaat.
Ook het tv programma Editie NL heeft aandacht aan Pieter besteed en Josephine geïnterviewd.
Het is ongelooflijk en soms bijna bizar hoe Josephine het van zich afschrijft en iedereen op de hoogte houdt.
Ondanks de onzekerheid van zoveel weken, weet zij regelmatig door alle ellende heen haar gezonde humor er tussendoor te gooien.
Een willekeurig voorbeeld hiervan, zo schreef ze onlangs "de middag voor zijn verdwijning was hij nog bij de kapper geweest.
Ze eindigt het verhaal met de opmerking: hoe dan ook als hij voor de hemelpoort mocht staan heeft hij in elk geval een keurig geknipt koppie".
Daarnaast omschrijft ze ook heel duidelijk haar twijfels, angsten en onrustgevoelens.
Het is dat we het hier over de harde waarheid en realiteit hebben, maar anders zou je denken in een spannend boek terecht gekomen te zijn doorspekt met persoonlijk leed, humor en cynisme.
Wekenlang heeft er boven mijn logs de foto gestaan met de oproep te helpen zoeken naar Pieter.
Maar zelfs een rasoptimist als Glibber weet dat er nu vrijwel zeker geen nieuwe relevante tips meer binnen gaan komen.
Zodoende heeft Pieter een nieuw plekje gekregen aan de rechterkant onder een nieuw eigen item "Oproep".
Het was best een emotionele beslissing de oproep bovenaan weg te halen, ik voelde het eerst als een soort verraad of opgeven van hoop.
Na dagen twijfel ben ik er uit en besef eigenlijk dat Pieter misschien de basis heeft gelegd om anderen te helpen.
Het item "Oproep" blijft een vast onderdeel op mijn log en in echt schrijnende gevallen kunnen daar oproepen aan toegevoegd worden.
Het zou mooi zijn als elke weblogger in Nederland zo'n rubriekje bij zijn menu zet.
Alles bij elkaar worden de weblogs miljoenen keren per dag bekeken en in een aantal gevallen heb je dan de kans dat net die ene bruikbare tip op deze manier wordt gekregen.
Het is te hopen dat Pieter snel gevonden wordt, onzekerheid is de grootste pijn die een mens kan lijden.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl