Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Pageviews
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Statistieken
|
|
Glibber en het ziekenhuis.
Op de een of andere manier heb ik altijd pech met kleine ingrepen die bij het ziekenhuis moeten gebeuren.
Het komt altijd wel goed, maar mij overkomen altijd de raarste dingen.
Afgelopen week was het weer zover, maar voor ik daar over begin eerst een voorbeeldje uit het verleden.
Dat er in het LUMC co-assistenten bij staan boeit me niets, iedereen moet het leren he.
Alleen als je met een doek over je gezicht ligt en ze hebben net allerlei gekke dingen in je mond uitgehaald, dan moeten ze wel op hun woorden passen.
Ik vergeet nooit meer dat ik achter mij hoorde, dokter Jansen (verzonnen naam) mag ik hechten, ik heb het nog nooit gedaan.
Goh meneer u was even flauw gevallen, waarom nou.
Ik vond het niet vreemd na zo'n opmerking.
Van de week had ik weer geluk, er werd een heel klein wratje op mijn ooglid verwijderd.
Dat ding irriteerde mij al tijden en ik had het gevoel als ik met mensen sprak dat ze alleen maar naar het wratje keken, het Toon Hermans effect, "was net of het vlekkie groter werd".
Ik kom met mijn afspraakkkaart bij de wachtkamer en geef mijn kaart aan de mevrouw achter de balie.
Ze pakt de kaart aan en houdt hem een stukje van haar gezicht, en nog een stukje en nog een stukje totdat haar armen te kort waren.
Waarop ik heel vriendelijk zei, u zit hier wel op uw plek he bij oogheelkunde.
Ja meneer ik zie werkelijk niets meer, ik vertelde maar even waar ik voor kwam en zij pakte haar bril en controleerde mij nog even.
Meneer u kunt plaats nemen in de wachtkamer.
Twee minuten later komt er een "dokter" binnen, mevrouw Glibber komt u maar mee.
Ehhh mag het misschien ook meneer Glibber wezen, oh sorry wat dom antwoordde de "dokter".
In de behandelkamer stond een jongen en werd voorgesteld als (ik zeg maar even) meneer Piet.
Meneer Piet assisteert mij vanmiddag bij de behandeling.
Nou Piet ik zal je eerst even uitleggen hoe je rubberen handschoenen aantrekt vervolgde zij.
Het kon natuurlijk aan mij liggen, maar mijn vertrouwen in Piet begon aardig te slinken.
De "dokter" vroeg wat gaan we doen vanmiddag, waarop ik antwoordde zullen we maar eerst beginnen met het wratje weg te halen.
Het werd een gezellige boel in de behandelkamer want ook de blinde van de balie kwam erbij.
Terwijl Piet en de "dokter" bezig waren hun handschoenen aan te trekken, legde de blinde een doek over mijn gezicht met een groot rond gat voor het te behandelende oog waardoor ik toch nog de boel aardig kon volgen.
Ik ga eerst even uw oog druppelen vervolgde de blinde, ik dacht mond dicht want dat gaat natuurlijk overal overheen.
Het viel mij mee, mijn kleren waren nog droog en mijn oog nat.
Dan krijgt u nu een injectie en die kan even pijnlijk zijn vervolgde de blinde.
Hoopvol keek ik met mijn ene oog richting de "dokter" alleen ze stond omgedraaid naar mij toe Piet nog steeds uit te leggen hoe de handschoenen werkten.
Ik zag de blinde met de naald op mij afkomen en zag in een flits weer hoe ze mijn afspraak kaart bekeken had.
Dat zijn de momenten waarop je denkt, hoe kom ik hier nog op tijd weg, maar helaas ik voelde de naald al in mijn ooglid verdwijnen.
Opgelucht dacht ik, ze zit in elk aardig in de buurt.
De handschoenen waren aangetrokken en Piet mocht een doekje voor het bloeden klaar houden van de "dokter".
Voelt u dit vroeg zij terwijl ze aan mijn ooglid zat, nee ik voel helemaal niets meer.
Logisch ik was de schok van de naald nog niet te boven en dacht erger kan het toch niet worden.
Ohh wat een mooi wratje heeft u, even dacht ik als ik dat eerder geweten had dan lag ik hier nu niet.
Er kwam een andere vrouw de kamer binnen, ohh goedemiddag dokter Clapton (ik verzin maar even een naam).
Kijk meneer Glibber dit is dokter Clapton.
Kijk zegt ze dan, maar hoe kijk je met één oog waaraan ze zitten te prutsen.
Wat bent u aan het doen, ik verwijder even een wratje bij meneer Glibber.
Hmmm dat doe je mooi, dank u dokter Clapton als u dat zegt is dat een hele eer.
Ik begon mij te beseffen dat iedereen om mij heen nog niet afgestudeerd was en dat is een aardig risico voor een mens met maar twee ogen.
Triomfantelijk hield de "dokter" iets voor het gat, kijk hier is hij, mooi he.
Ik wilde eerst nog zeggen ik zie het niet zonder bril, maar dacht Glibber houd je mond en zeg maar gewoon ja.
Nadat Piet verwoedde pogingen gedaan had het pleistertje erop te krijgen mocht ik de behandelkamer verlaten.
Opgelucht liep ik naar buiten, was een wratje kwijt maar mijn ogen zaten gelukkig niet in mijn zak als aandenken van een missertje.
Nee, of het nu om mijn mond of ogen gaat echt happy voel ik mij niet in ziekenhuizen.
Na twee dagen mocht de pleister eraf, en het is niet te geloven het ziet er geweldig uit. en dat zag ik zelfs zonder brilletje.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl
Reacties