Weblogs zijn over het algemeen leuk of interessant.
Ook kunnen weblogs een uitlaadklep zijn voor mensen om iets van zich af te schrijven.
Maar soms kunnen heel verstrooiende weblogs die je met plezier leest opeens door een persoonlijke gebeurtenis in iemands leven een heel andere wending nemen.
Vlak voor de kerst schrok ik toen ik op haar log kwam, ze schreef dat haar zoon Pieter verdwenen was.
Omdat op dat moment totaal niet duidelijk was wat er aan de hand kon zijn heb ik direct een oproep boven aan mijn logs geplaatst.
Je weet maar nooit of iemand die het las misschien een bruikbare tip kon hebben.
We zijn nu ruim zes weken verder en helaas is Pieter nog steeds niet terecht.
Helaas is Pieter nog steeds zoek.
Pieter had (vrijwel zeker) geen problemen waar hij voor zou vluchten, er is niet meer gepind en zijn mobiel is na de bewuste nacht niet meer gebruikt.
Bij het kanaal waar het laatste signaal van zijn mobiel gelokaliseerd is, hebben duikers al meerdere malen gezocht, helaas zonder resultaat.
Het is ongelooflijk en soms bijna bizar hoe Josephine het van zich afschrijft en iedereen op de hoogte houdt.
Ondanks de onzekerheid van zoveel weken, weet zij regelmatig door alle ellende heen haar gezonde humor er tussendoor te gooien.
Een willekeurig voorbeeld hiervan, zo schreef ze onlangs "de middag voor zijn verdwijning was hij nog bij de kapper geweest.
Ze eindigt het verhaal met de opmerking: hoe dan ook als hij voor de hemelpoort mocht staan heeft hij in elk geval een keurig geknipt koppie".
Daarnaast omschrijft ze ook heel duidelijk haar twijfels, angsten en onrustgevoelens.
Het is dat we het hier over de harde waarheid en realiteit hebben, maar anders zou je denken in een spannend boek terecht gekomen te zijn doorspekt met persoonlijk leed, humor en cynisme.
Wekenlang heeft er boven mijn logs de foto gestaan met de oproep te helpen zoeken naar Pieter.
Maar zelfs een rasoptimist als Glibber weet dat er nu vrijwel zeker geen nieuwe relevante tips meer binnen gaan komen.
Zodoende heeft Pieter een nieuw plekje gekregen aan de rechterkant onder een nieuw eigen item "Oproep".
Het was best een emotionele beslissing de oproep bovenaan weg te halen, ik voelde het eerst als een soort verraad of opgeven van hoop.
Na dagen twijfel ben ik er uit en besef eigenlijk dat Pieter misschien de basis heeft gelegd om anderen te helpen.
Het item "Oproep" blijft een vast onderdeel op mijn log en in echt schrijnende gevallen kunnen daar oproepen aan toegevoegd worden.
Het zou mooi zijn als elke weblogger in Nederland zo'n rubriekje bij zijn menu zet.
Alles bij elkaar worden de weblogs miljoenen keren per dag bekeken en in een aantal gevallen heb je dan de kans dat net die ene bruikbare tip op deze manier wordt gekregen.
Het is te hopen dat Pieter snel gevonden wordt, onzekerheid is de grootste pijn die een mens kan lijden.
Reacties
_