DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Gisteren een verslag over de winnaars "Tartuffe", vandaag een verslag over de voorronde op het water van de Leidse grachten.
's Morgens werd er opgebouwd op de Beestenmarkt, moest allemaal in een rap tempo omdat de eerste artiesten om 12 uur verwacht werden.
In een snel tempo veranderde het kale plein in een gezellig aangekleed geheel.
Er zouden totaal 4 boten met artiesten gaan varen, en dan moet er heel wat installatie worden klaar gezet.
De eerste artiesten waren al ruim voor twaalven aanwezig en zaten lekker wat te tokkelen in het zonnetje.
Met een kleine vertraging kon de eerste boot (waar ik ook op zat) om iets voor half één gaan varen.
De artiesten aan boord waren Raymond, Tony Ottenhof en Gerrit Uittenberg.
We deden eerst een rondje stad om daarna richting jury te varen.
Wat klinkt het geluid trouwens hard als je door de tunnel onder het Gangetje vaart.
Op alle bruggen bleven de mensen even stil staan om te luisteren en te kijken naar de artiesten.
Hier Gerrit Ruittenberg uit Raamdonksveer op het Rapenburg.
Na een half uurtje varen kwamen we bij de Grote Beer aan.
Waar de jury bestaande uit Marjolein Hettinga (Leids Nieuwsblad), Chris Verplancke (o.a. Stadsparkeerplan) en Willem Kiewiet de Jonge (Rapenburgconcert) al klaar zat.
Iedere artiest mocht hier 3 nummers brengen.
Raymond had nog niet ingezongen, maar dat was niet te merken.
Ondertussen voer aan de overkant Marianne alweer langs met de volgende artiestenboot.
Nadat iedereen zijn drie nummers had gebracht konden we terug varen naar de Beestenmarkt.
Hier Tony Ottenhof ter hoogte van de Rembrandtbrug bij molen de Put.
Op de Beestenmarkt was het gezellig druk en maakten de wachtende artiesten van de gelegeheid gebruik om vast op het hoofdpodium spontaan wat nummers te brengen.
Ook de politie had het helemaal naar hun zin met de ontspannen sfeer en het mooie weer.
Maar we moesten snel weer verder met de tweede groep artiesten.
Peter Labruyere had het nog even knap druk met de ombouw van de verschillende installaties aan boord van de boten.
Bij de tweede tocht had ik Duo Dos, Tartuffe en Herman Hendriks aan boord.
Ingrid de vrouw van Anton (Duo Dos) verzorgde het geluid, het bleek dat er bij de wisseling van de boot wat stekkertjes niet aangesloten waren.
Maar na een beetje knutselen werkte alles en dat liet Frank (ook Duo Dos) duidelijk merken.
Dit keer gingen we rechtstreeks naar de jury, om daarna een rondje stad te gaan maken.
De jury had het knap druk want ondertussen kwam de volgende boot met o.a. Ranzig uit Spijkenisse al weer aanvaren.
Wij gingen snel verder voor een rondje stad, want anderhalf uur varen zit er zo op.
En met 4 muziekboten door het centrum kan je elkaar nog weleens tegenkomen.
En ook op de vele terrassen had iedereen het naar zijn zin, zoals hier bij "Annie's Verjaardag".
Maar ook voor de passagiers van passerende boten was het feest compleet.
De sfeer was gewoon overal op en langs het water heel gezellig.
Het was ondertussen behoorlijk druk geworden in de stad en de meeste terrassen en bruggen waren aardig vol.
Mede door het mooie weer, zo nu en dan beetje bewolkt maar gelukkig warm en droog, werd het festival op het water een grandioos succes.
Het laatste stukje op weg naar de Beestenmarkt waar de finale zou gaan plaatsvinden werd volgezongen door Herman Hendriks.
Zowel de schipper als ikzelf waren blij dat we iedereen weer heelhuids onder alle bruggen doorgeloodsd hadden.
En alle complimenten voor zijn stuurmanskunst, want het was echt druk op het water in het centrum.
Aangekomen op de Beestenmarkt stonden er natuurlijk gelijk weer bekenden op de kant.
Morgen een log over de sfeer voor, tijdens en na de finale op de Beestenmarkt.
De dames van Tartuffe zijn gistermiddag winnaar geworden van het Leids Festival van het Nederlandse Lied.
Uit handen van juryvoorzitter wethouder Paul Jonas ontvingen zijn hun prijs.
De act die de dames hebben neergezet was geweldig, maar het mooiste ondanks het warme weer, hebben zij hun act van begin tot eind volgehouden.
Vandaar vandaag even een aantal foto's die ik van de dames heb genomen gedurende de dag.
Morgen een verslag van het hele festival, maar nu even de dames van Tartuffe.
Het begon al toen ze zich melden om bij mij de boot op te gaan.
"Moeten we met u mee meheer en dan ech met die boot"
"Juh meihh, mot ik nou ech die boot op, dah durft ik nie hoor"
Ze hebben er ongeveer 5 minuten over gedaan voor ze aan boord waren, de sfeer was gelijk gezet.
De dames genoten zichtbaar van hun bootreisje door de Leidse grachten.
De jury verslikte zich zowat in hun eten, toen ze onze boot met de dames aan zagen komen.
Bij de jury mochten de artiesten aan boord 3 nummers zingen, en de dames vonden het allemaal prachtig.
Tijdens het optreden van Duo Dos kwam zelfs een zwaan even kijken naar deze rare dames.
"Juhh mehh, die engerd hij mot mij hebbe"
Toen de zwaan verbaasd door gezwommen was, mochten de dames hun kunsten vertonen aan de jury.
Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat het hele terras blauw van het lachen lag.
Volgens de dames hadden ze voor een glansrijke carriëre bij de majorette gemoeten.
Terug op de Beestenmarkt wilden ze best met de meneren van Duo Dos op de foto.
Maar ja, het blijven vreemde mannen dus moet je ze wel in de gaten houden.
"Ohhhh mehh wat doet ie intiem"
Zoals al een beetje te verwachten viel kwamen de dames in de finale, en mochten zij op het hoofdpodium nogmaals een paar nummers zingen.
Wat ook bij het publiek op de Beestenmarkt weer enorm insloeg.
Na hun optreden nog even met de presentator Leidse Harry op de foto.
En dan is het wachten wat de jury gaat beslissen.
En wat kan wachten tot iedereen geweest is toch lang duren he.
Uiteindelijk was het zover en werd Tartuffe uitgeroepen tot winnaar van het festival 2006.
Morgen een verslag van het hele festival, maar ik vond het wel leuk om even de foto's van de dames er vandaag apart uit te lichten.
Het is duidelijk dat de natuur zich steeds meer aanpast aan het warmere weer van de laatste jaren.
Je ziet dan ook steeds meer gekke insecten, die ik als kind nooit gezien heb.
Wij kwamen met biologie gelukkig niet verder dan de vlieg, wesp, mug, bij, hommel, lieveheersbeestje etc.
En gelukkig geen groene Mamba en meer van dat soort griezels.
Er komen ook steeds meer dieren uit warmere streken deze kant uit.
Ook daar kan ik nog wel inkomen, alleen wat ik van de week tegenkwam in een woonwijk in 's Hertogenbosch vond ik wel wat overdreven.
Het lijkt wel of ze denken in Nederland is water in overvloed, dus verhuizen jongens.
Maar ik vind het wel wat overdreven hoor, toch maar eens met Rita gaan praten, voor je het weet lopen de leeuwen en tijgers door de poort.
Ik heb de hele middag met een boot door de grachten gevaren en gelukkig hebben de haaien nog niet hun toevlucht gezocht tot de Leidse grachten.
Of zou het gelegen hebben aan de zangkwaliteit van de artiesten aan boord.
Nou ja, daar kunnen op de log van morgen over oordelen.
Jullie weten ondertussen wel dat ik het hier vaak erg zwaar heb als hond van de Glibbers.
Gelukkig ben ik nog niet echt betrokken in de grasloop en oranje-ellende hier in huis.
Tot nog toe kijken de baasjes wel, maar meer dan een een oranje shirt bij het baasje heb ik hier gelukkig nog niet gezien.
Ik hoorde het baasje praten over een hele Wuppie invasie in Nederland.
Hij had het er ook over dat die griezels gejat worden en dat ze er zelfs die doorzichtige plaatjes in de manden op wielen voor inslaan.
Ik was al blij dat het baasje niet in Wuppiewinkels koopt, ik moet die griezels niet in mijn huis.
Maar nee hoor, waar komt hij vandaag mee aan.
En omdat het baasje bang is dat hij gestolen wordt mag ik hem bewaken.
Ik word zo moe van die lui.
Die grasloopellende zal hier wel erger worden als ze die meneren in korte broekjes nog langer op die veldjes uitlaten.
Ik dacht misschien moet ik maar een tijdje erfhond worden ergens in de polder, daar zullen ze wel niet zo gek zijn.
Van ver af leek dit me wel iets.
Maar toen ik dichterbij kwam schrok ik me rot en rende luid blaffend weg.
Volgens mij zit het daar vol met die Wuppiegriezels.
Nou, ik zal maar op die ene griezel blijven passen en blaf keurig mee als die korte broekjes die bal in een netje trappen.
Maar het moet niet gekker worden.
Een voetbal 
van Lobbes.
van Lobbes.Oh ja, baasje is morgen bezig met het Leids Festival van het Nederlandse Lied .
Eerst moet hij meevaren in boten met artiesten.
Ook de dames van de groep Ranzig doen weer mee, en ook Duo Dos is er weer.
Kan gezellig worden op de boot.
Daarna moet het baasje de artiesten begeleiden bij het podium als ze de finale gaan blaffen.
Als Duo Dos de finale weer haalt kan het nog wel eens een latertje worden, zijn niet van het podium te slaan die twee.
Daarom morgen of heel laat een log en anders zondag pas weer.
Dinsdagavond was de afscheidsavond van onze Poolse vrienden.
Deze avond gaat altijd gepaard met veel (korte) toespraken over en weer en een hoop Pools gezang.
Maar eerst werd een bruidspaar in het zonnetje gezet.
De trip naar Leiden was een onderdeel van hun huwlijksreis.
In Polen is het gebruikelijk dat de bruid een krans op haar hoofd heeft en die tussen de vrije dames gooit, degene die hem vangt is de volgende die trouwt.
Bij ons zit dat op een andere plaats, ach ik weet niet wat leuker of spannender is.
Uiteraard werd er daarna geproost op het bruidspaar die voor iedereen speciale wijn uit Italië mee had genomen waar ze getrouwd waren na een marathon aldaar.
Daarna was het tijd voor de toespraken van Ryszard waarbij hij diverse mensen in het zonnetje zet. ( alles uiteraard getolkt door Rein)
Behalve een T-shirt en een speciale medaille die de vriendschapsbanden tussen Torun en Leiden benadrukt, kreeg ik ook nog een hele mooie fles wodka.
Dat is zo'n fles die je of niet leegdrinkt of na het leegdrinken vult met water omdat hij uiterlijk zo apart is.
Voor de dames die de Polen begeleiden alsof het hun eigen familie is had Ryszard ook weer heel aparte cadeuatjes bij zich.
Hierna bood Francien namens de dames een cadeutje aan Ryszard aan.
In het kader van het Rembrandtjaar was het een set Rembrandtmunten die momenteel in Leiden te koop zijn.
Daarnaast hadden ze voor alle Polen nog een leuke herinnering gekocht.
Daarna een korte pauze waarin de Polen gelijk weer begonnen met het zingen van hun favoriete liederen.
Ik maak dit nu al zoveel jaar mee, maar blijf het prachtig vinden, Ryszard zet in en gelijk doet jong en oud mee.
Daarna mocht ik namens de vrijwilligers en de marathonorganisatie mijn dankwoordje doen.
Uiteraard worden in deze speech altijd de al jarenlange warme banden benadrukt, maar dit jaar was het natuurlijk ook leuk ze te feliciteren met weer een winnares op de halve marathon.
In het verleden heeft één keer eerder een vrouw van hun club de hele marathon gewonnen en Lewandowski enkele jaren achtereen de hele marathon bij de heren.
Maar de laatste jaren was het wat stil in het Poolse kamp, daarom fijn dat ze weer een winnares in hun midden hadden.
Volgend jaar is de 25e marathon van Torun en omdat het alweer heel wat jaar geleden is dat ik naar Torun geweest ben, heb ik beloofd volgend jaar bij hun jubileum aanwezig te zijn.
Maar ik kom niet alleen, behalve een aantal vrijwillgers komen ook enkele leden van het beleidsteam van de Leiden Marathon mee en ook nog eens een aantal lopers.
Om te symboliseren dat we onderweg zijn naar Torun 2007 gaf ik Ryszard een beeldje van een hardloper onderweg naar Torun. (met dank aan Jim Scheffer)
Daarna kon het feest beginnen, maar ik wil nog even de " Poolse Mutsen" (deze naam hebben zij zichzelf gegeven hoor) in het zonnetje zetten.
Wat Wilma, Francien, Marianne en hun familie al jarenlang voor de Polen doen is ongelooflijk, en ik ben dan ook trots dat ik zolang op deze geweldige manier met hen heb mogen samenwerken. KLASSE MEIDEN!!!!
Ook in Polen is de Macarena duidelijk populair, dat bleek wel.
Toch wel lekker dat de jeugd tegenwoordig goed Engels spreekt maakt een hoop dingen een stuk makkelijker.
De winnares, Agnieszka Wisniewska op de halve marathon (snappen jullie waarom ik het constant over winnares heb en haar naam niet zoveel noem) kon ook heerlijk uit haar dak gaan.
En Polen staat nog steeds achter Oranje hoor.
Ook het bruidspaar had het volledig naar hun zin.
Gewoon iedereen had het naar zijn zin.
En let op, rechts de winnares, maar geloof me binnen enkele jaren staat het meisje met de bril ook op het erepodium.
En dit is de Poolse vorm van polonaise, eerlijk gezegd ben ik geen polonaisemens, maar deze vorm is als het moet uit te houden, tenminste niet dat gehang op je schouders.
Maar er werd uiteraard ook volop gewoon gedanst.
Wij zijn om ongeveer één uur weggegaan, maar ik hoorde dat de Polen nog tot half vier doorgegaan zijn met feesten.
Maar woensdagochtend was toch het onvermijdelijke (tijdelijke) afscheid en stond de bus klaar om te vertrekken.
Jammer dat het regende, alhoewel ik wel op de (vind ik) mooie afscheidszin kwam "Leiden huilt omdat jullie weggaan".
Het is altijd weer vooral voor de "mutsen"een beetje triest moment.
Nog een keer zwaaien en dan de bus in, tot mei 2007 in Torun en juni 2007 in Leiden.
Daar gaan ze, met een busreis van ongeveer 20 uur voor de boeg.
Zo, dat waren de laatste dagen een heleboel logs over de Leiden Maraton en alles er omheen we gaan weer over tot de orde van de dag.
De log over de Poolse band Tortilla in de Tregter komt er volgende week op. ( ben ik niet vergeten hoor)
Traditioneel staat er voor de vrijwillgers na afloop van de marathon eem uitgebreid koud buffet klaar.
Door het geweldige weer kon je lekker buiten eten aan de voet van de Burcht, wat natuurlijk een schitterende locatie is.
Overal waar maar kon zaten mensen lekker in het zonnetje te eten.
Ruim 400 vrijwillgers en uiteraard ook onze buitenlandse gasten genoten van het buffet.
Van Sasha kreeg ik een heerlijke fles wodka en hij kreeg het voor elkaar te zorgen dat we samen met mijn tolk Lolita op de foto werden genomen.
De bestuursleden van de Poolse club lieten het zich heerlijk smaken en genoten van het succes binnen hun club, zij hadden de winnares van de halve marathon geleverd en waren daar waanzinnig trots op.
Maar ook mijn eigen team vrijwilligers liet het zich heerlijk smaken.
En nog even een extra petje af voor de mensen van de opbouw en afbreekploeg die elk jaar als laatste moeten aanschuiven omdat ze eerst moeten afbreken.
En Ton je hoeft je tegenover mij niet te verontschuldigen hoor dat je hun speciaal patat komt brengen, kan me indenken dat deze jongens een hapje extra hebben verdiend.
Maar Ton, ook voor jou personeel en keukenbrigade petje af, het buffet was voortreffelijk.
Na het eten barstte het marthonfeest los in de Stadsgehoorzaal.
De NOT Band opende het feest met heerlijke oude hits.
Hierna was er een Salsa demonstratie waar veel publiek spontaan aan meedeed.
Helaas heb ik geen foto's van de demonstratie zelf omdat ik in een zaaltje achteraf een heel gesprek met Sasha Alexeev had over het feit of er volgend jaar nog Russen komen.
En zo ja op welke manier, hij wil de organisatie in Rusland op zich gaan nemen en uitsluitend met sterke lopers komen.
Daarna nog een heel gesprek met Svetlana (alles uiteraard getolkt door Lolita) van de gestrande Moldavieërs over hoe we het gaan aanpakken met de kapotte bus bij Oldenzaal en waar ze kunnen blijven slapen totdat de bus gerapareerd is.
Toen ik ruim een uur later de zaal weer inkwam was de Ramjam Band al op volle toeren.
Waarschijnlijk door het (te) warme weer was het niet overvol in de zaal, maar het aanwezige publiek genoot.
Zoals ook deze groep Polen.
En ook de jongste generatie Polen had het helemaal naar hun zin.
Om over de oudere generatie maar te zwijgen, sommige foto's spreken voor zichzelf.
Maar ook de Leidenaars hielden wel van een feestje. ( goh zijn jullie er alweer)
)
Ook in de gangen was het gezellig druk.
Iedereen had wel zijn of haar marathonverhaal te vertellen.
De Ramjam band bleef de sfeer er lekker inhouden.
En voor sommige mensen was die sfeer wel heel lekker, he Jansse.
Het hardlopen doen ze al heel goed, en dat zij in de toekomst een winnares op één van de afstanden gaat worden staat vrijwel vast, maar pianospelen gaat nog niet super.
Goh vier Scheffers in één keer op de foto, dat lukt alleen maar met de marathon.
En toen was er een Ramjam Band met een hele goede groep blazers en die blies deze marathondag uit.
Morgen nog een verslag over de afscheidsavond van de Polen en dan is (bijna) het hele marathonverhaal 2006 weer verteld.
Maar nu eerst een andere tak van sport.
Lekker met een biertje op de bank voetbal kijken.
Vandaag een aantal foto's die gemaakt zijn tijdens de marathon zelf.
Allereerst petje af voor al die lopers die ondanks de hitte toch gestart zijn en hun afstand hebben uitgelopen.
Om 12 uur startte de 10 km, en die gingen gelijk rap van start, wat dan ook resulteerde in een parcourrecord.
Knap hoor met deze hitte.
Een paar minuten later startte de 21 km en de hele marathon, en ook die gingen vol goede moed op weg.
Nadat alle afstanden gestart waren zijn we naar de Voorstraat in Voorschoten gereden.
Daar kon je toch al zien dat het een knap zware middag zou gaan worden.
Gelukkig hadden veel mensen langs de kant voor extra waterschermen gezorgd.
In Voorschoten stond de brandweer dan ook op de Voorstraat met een waterscherm ( geweldig jongens).
Ook kom ik elk jaar Carlo weer tegen in Voorschoten.
Alhoewel hij helaas niet meer meewerkt met de marathon, heeft hij nog wel een dusdanig marathonhart dat hij de hele Voorstraat in de gaten houdt en bijspringt of regelt waar nodig.
De waterposten hadden uiteraard drukte genoeg.
En zoals je ziet was er water en energiedrankjes genoeg, alleen ( terechte opmerking van Carlo) er hadden er meer aan de rechterkant moeten staan want de meeste lopers zijn rechts.
Al gauw was het parcours bezaaid met bekertjes.
En gelukkig kom je in alle drukte toch altijd weer bekenden tegen zoals hier Ton Holswilder van Koetshuis de Burcht.
Ton is een echte Leiden Marathonfanaat.
Ik sprak hem later op de dag op het terras van zijn restaurant, waar voor alle vrijwillgers een grandioos koud buffet klaar stond, daar komt morgen nog en log over.
Hij vertelde mij daar, dat hij eigenlijk nooit loopt, alleen de Singelloop en elk jaar bij ons de halve marathon, maar hij doet dat omdat hij het zo'n grandioos evenement vindt.
Sommige lopers namen even rustig de tijd om bij te komen en zich te verkoelen.
Nadat iedereen voorbij was kon de straat schoon gemaakt worden zodat de lopers van de hele marathon geen last zouden hebben van bekertjes en ander vuil.
Na anderhalf uur kwam de nummer 1 op de hele marathon voorbij.
Op dat moment had hij nog steeds een behoorlijk tempo, maar verderop gingen ook hem de temperaturen parten spelen.
De nummer twee, een Hongaar die vorig jaar nog verrrassend de marathon gewonnen had, kwam minuten later pas langs.
Ondertussen werd er door vrienden van peter Akerboom een erehaag opgebouwd omdat hij vandaag zijn honderdste marathon liep.
Na de Voorstraat zijn we naar de gezelligste marathonstraat van Leiden gegaan.
De Jacob Catslaan maakt er altijd een geweldig feest van.
Zij zitten op en punt waar de lopers net een lange tijd een stil gebied hebben gehad, en dan is zo'n feeststraat 2 kilometer voor de finish een echte oppepper.
En zoals elk jaar weer aan elkaar gepraat door Claas Griffioen, "bedankt dat u langs geweest bent wij hopen u volgend jaar weer in de Laan te mogen ontmoeten".
Je kon aan de lopers zien dat het nu toch echt wel zwaar werd.
Daarnaast zijn dit lopers die er iets langer over doen en dus al uren onderweg zijn in de hitte.
Eerlijk gezegd vind ik dit nog een grotere persoonlijke prestatie dan de snelle lopers.
En kijk wie hebben we daar en nog steeds fit.
Inderdaad Ton Holswilder op weg naar zijn laatste twee kilometer, ik was blij dat hij nog fit was, anders zag ik mijn eten die avond al de mist ingaan.
Ondanks alle lopers heb je ook nog weleens tijd voor elkaar nodig zo te zien, het is maar goed dat het onderdeurtje het vanuit haar wagen goed in de gaten hield.
En ondertussen speelde de Gespleten Klomp de sterren van de hemel om de lopers aan te moedigen.
Ook hier zie je weer hoe de lopers het enthousiasme in de Jacob Catslaan waarderen.
En het was warm, wat ook duidelijk zichtbaar was aan de lopers, zeker aan hen die om 4 uur nog op het parcours liepen.
De laatste loper was dit jaar erg laat en zou ook niet meer binnen de limiet van 5 uur eindigen.
Maar hij was wel verzekerd van een uitgebreide escorte door alle motoren en volgauto's.
Maar ook wij werden hartelijk onthaald door Ferdy en Wendy die vanwege het vervoer van uitvallers net te laat waren om achter de laatste loper aan te kunnen rijden.
Bij de finish kwam Tjeerd persoonlijk nog even bij alle auto's bedanken voor de inzet.
Teun de Reede had het weer gepresteerd om de hele dag aan elkaar te praten en kon opgelucht adem halen dat hij de klus weer geklaard had.
Ook bij Shirley, Mok, Wandy, Carola en noem er nog maar tig op viel duidelijk de spanning weg en konden bij sommigen de tranen de vrije loop krijgen.
Gelijk nadat we weg waren kon de afbreekploeg an de start.
Voor ons tijd voor een biertje.
Terras zat goed vol en uiteraard kom je altijd weer bekenden tegen.
Maar er bleken meer bekenden te zitten, maar ook die hadden het wel verdiend.
Ik neem aan dat René Froger ook best wel aan zijn drankje toe was na zijn geslaagde halve marathon.
In elk geval smaakte het biertje ons perfect.
Morgen nog een log over het koud buffet voor de vrijwilligers en het grote marathonfeest.
Vanavond zijn we naar de afscheidsavond van de Polen, wat weer met heel wat speeches gepaard zal gaan, maar wel gezellig altijd.
Even een snelle log, de komende week over alle onderwerpen aparte logs.
Maar de marathon was vandaag (zondag ) een succes, alleen ik ben tot dit moment bezig geweest, vandaar even alleen een vooruitblik.
De komende dagen maak ik logs over bijvoorbeeld de sfeer voor de marathon.
De sportieve zenuwen voor de start.
De start met de levende startlijn door American Football Players.
Het eten voor de medewerkers bij het Koetshuis, wat door Ton Holswilder en zijn medew erkers perfect verzorgd was.
En daana het geweldige slotfeest met o.a. The Ram jam Band.
Hierover de komende dagen de logs, dinsdagavond heb ik de afscheidsavond met de Polen en ook dat komt er nog op van de week.
Maar nu,..........................................EVEN UITGETELD.
(alhoewel morgen om 1 uur naar Amsterdam Arena)
De beloofde log over de bluesband Tortilla uit Torun komt later deze week, want de dag vandaag liep iets anders dan gepland.
(The log about the bluesband Tortilla from Torun is coming later this week)
Omdat onze vaste Russische groep op het laatste moment afbelde omdat ze geen vliegtickets konden krijgen, (dit schijnt door het WK te komen) dacht ik vanmiddag een beetje rust te hebben.
Ik hoefde alleen maar nog wat startbewijzen aan te passen en zorgen dat de pastamaaltijd om 6 werd opgehaald en bezorgd bij de Polen.
Maar toen ging de telefoon, hoi met Mac, ik heb een probleem, er staat een groepje Moldaviërs in de buurt van Utrecht met pech aan hun bus.
Kunnen jullie ze even ophalen, details krijg je zo, we zijn aan het uitzoeken waar ze precies staan.
Op zo'n moment beginnen bij mij alle alarmbellen te rinkelen.
Vanwege het feit dat we vanmiddag weinig te doen hadden waren mijn medewerkers en hun auto's niet ingepland.
Roy en Ferdy liepen ergens in de provincie op een stuk gras zich twee keer drie kwartier te vermaken en namen uiteraard hun mobiel niet op.
Wendy gaf les op de sportschool vanmiddag dus ook onbereikbaar.
De enige die ik kon bereiken was Marianne.
Gezien het feit dat we vandaag niet veel hoefden te doen, heeft ze gisteravond uitgebreid de overwinning van Oranje gevierd en kwam ik haar vannacht ook nog rondom drieen in de Tregter tegen bij de Poolse band.
Gelukkig was Marianne ondertussen aardig opgedroogd en wilde wel even samen met mij richting Utrecht.
Daar belde Mac weer met meer details over de plek waar ze moesten staan.
Het is ietsje verder dan Utrecht, eerlijk gezegd je wil het niet weten waar ze staan.
Plaatsen als Amersfoort en Ede etc flitsten door mijn hoofd, maar OLDENZAAL had ik niet echt verwacht dat is dus ongeveer 190 kilometer van Leiden.
Maar ja als je uit Moldavië komt rijden dan is alles in Nederland al snel in de buurt van Utrecht.
Dat werd dus een lekker eindje rijden met twee auto's, nog wel eerst even moeten regelen dat andere mensen de pastamaaltijd gingen ophalen en bezorgen bij de Polen.
Om kwart voor 7 waren we bij de kapotte bus van de Moldaviërs.
Best wel zielig voor die groep, zo'n eind rijden om bij ons de marathon te komen lopen en dan bij Oldenzaal stranden met een kapotte pomp.
Tenminste dat begreep ik, want uiteraard was er weer een taalprobleem, slechts eentje sprak heel gebrekkig Engels.
Er kon worden begonnen met het overladen van de een naar de andere auto's.
En er kwam behoorlijk wat uit het busje.
Uiteindelijk zat alles erin en konden we terug naar Leiden om ze af te zetten bij de camping waar ze naartoe moesten.
Nadat we ze op de camping hadden ingeschreven en afgesproken dat we ze morgenochtend ophalen om de inschrijving te regelen, zijn we nog even gaan kijken bij de opbouw van het start/finishgebied.
Onder andere de Korevaarstraat stond vol met hekken en dan moet dat allemaal nog neergezet worden.
Bij het finishgebied waren ze al een aardig eind op weg met de inrichting.
En was het tijd om even pauze te houden.
Die jongens klaren echt in een paar uur tijd een hele klus hoor.
Ik ben niet de enige hoor wiens telefoon constant gaat vandaag en vanavond, ook Shirley zat nog volop te bellen om de laatste dingen te regelen.
Maar vandaag is maar weer eens het bewijs geleverd dat de slogan van de Leiden Marathon
" waar de loper centraal staat " niet voor niets overal opstaat.
Zondagochtend om half 10 staan we klaar om de laatste dingetjes te regelen voor onze buitenlandse lopers.
Op het moment dat deze log erop gezet wordt is het nog precies 11 uur en 19 minuten voordat William Pelmelay het Wilhelmus zal zingen en de duizenden lopers precies om 12 uur van start gaan.
Vandaag drukke dag geweest, eerst gewerkt daarna ontvangst van de Polen op het Stadhuis.
Toen even voetbal gekeken thuis en nu weer door naar de Polen om diverse zaken te regelen, startnummers, onkostenvergoeding, zakgeld etc.
Wethouder sportzaken Raymond Keur en Carel van Ingen van de Stedenband Leiden -Torun stonden hun gasten al op te wachten.
Nadat iedereen zich in de hal had verzameld,
hield Raymond Keur een toespraak.
Wat door iedereen duidelijk gewaardeerd werd, uiteraard was ook de schrijvende Poolse pers was aanwezig.
Ryszard Kowalski bood namens de Torunse loopclub nog enkele cedeaus aan, aan het de gemeente Leiden., waaronder de officiële troffee van hun marathon en een handbeschilderd ei.
Hierna bracht wethouder Keur een toast uit op de jarenlange vriendschapsbanden tussen Torun en Leiden.
Gezien het feit dat Polen uitgeschakeld is voor de volgende ronde van het WK, sloten zij zich spontaan aan het Nederlandse legioen.
Je zag dan ook overal in het Stadhuis Polen in de meest mooie oranje outfits rondlopen, tot en met op de stoel van de Burgemeester.
En het is natuurlijk altijd leuk om even allemaal op de stoelen van de raad te gaan zitten.
Kortom een geweldige ontvangst vanmiddag en alle complimenten voor Carel van Ingen van de gemeente Leiden die dit geregeld heeft.
Ik ben na het regelen van diverse zaken naar een optreden van een Poolse bluesband hier in de stad, dat zien jullie morgen wel.
En nu moet ik hollen doeiiiiiii.
UPDATE: IK HOOP DAT IEDEREEN BEGRIJPT DAT IK DE KOMENDE DAGEN EVEN GEEN REACTIES BEANTWOORD, OMDAT IK NU 24 UUR PER DAG MET DE MARATHON BEZIG BEN.
LOGS PROBEER IK ER WEL OP TE ZETTEN.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl