De beloofde log over de bluesband Tortilla uit Torun komt later deze week, want de dag vandaag liep iets anders dan gepland.
(The log about the bluesband Tortilla from Torun is coming later this week)
Omdat onze vaste Russische groep op het laatste moment afbelde omdat ze geen vliegtickets konden krijgen, (dit schijnt door het WK te komen) dacht ik vanmiddag een beetje rust te hebben.
Ik hoefde alleen maar nog wat startbewijzen aan te passen en zorgen dat de pastamaaltijd om 6 werd opgehaald en bezorgd bij de Polen.
Maar toen ging de telefoon, hoi met Mac, ik heb een probleem, er staat een groepje Moldaviërs in de buurt van Utrecht met pech aan hun bus.
Kunnen jullie ze even ophalen, details krijg je zo, we zijn aan het uitzoeken waar ze precies staan.
Op zo'n moment beginnen bij mij alle alarmbellen te rinkelen.
Vanwege het feit dat we vanmiddag weinig te doen hadden waren mijn medewerkers en hun auto's niet ingepland.
Roy en Ferdy liepen ergens in de provincie op een stuk gras zich twee keer drie kwartier te vermaken en namen uiteraard hun mobiel niet op.
Wendy gaf les op de sportschool vanmiddag dus ook onbereikbaar.
De enige die ik kon bereiken was Marianne.
Gezien het feit dat we vandaag niet veel hoefden te doen, heeft ze gisteravond uitgebreid de overwinning van Oranje gevierd en kwam ik haar vannacht ook nog rondom drieen in de Tregter tegen bij de Poolse band.
Gelukkig was Marianne ondertussen aardig opgedroogd en wilde wel even samen met mij richting Utrecht.
Daar belde Mac weer met meer details over de plek waar ze moesten staan.
Het is ietsje verder dan Utrecht, eerlijk gezegd je wil het niet weten waar ze staan.
Plaatsen als Amersfoort en Ede etc flitsten door mijn hoofd, maar OLDENZAAL had ik niet echt verwacht dat is dus ongeveer 190 kilometer van Leiden.
Maar ja als je uit Moldavië komt rijden dan is alles in Nederland al snel in de buurt van Utrecht.
Dat werd dus een lekker eindje rijden met twee auto's, nog wel eerst even moeten regelen dat andere mensen de pastamaaltijd gingen ophalen en bezorgen bij de Polen.
Om kwart voor 7 waren we bij de kapotte bus van de Moldaviërs.
Best wel zielig voor die groep, zo'n eind rijden om bij ons de marathon te komen lopen en dan bij Oldenzaal stranden met een kapotte pomp.
Tenminste dat begreep ik, want uiteraard was er weer een taalprobleem, slechts eentje sprak heel gebrekkig Engels.
Er kon worden begonnen met het overladen van de een naar de andere auto's.
En er kwam behoorlijk wat uit het busje.
Uiteindelijk zat alles erin en konden we terug naar Leiden om ze af te zetten bij de camping waar ze naartoe moesten.
Nadat we ze op de camping hadden ingeschreven en afgesproken dat we ze morgenochtend ophalen om de inschrijving te regelen, zijn we nog even gaan kijken bij de opbouw van het start/finishgebied.
Onder andere de Korevaarstraat stond vol met hekken en dan moet dat allemaal nog neergezet worden.
Bij het finishgebied waren ze al een aardig eind op weg met de inrichting.
En was het tijd om even pauze te houden.
Die jongens klaren echt in een paar uur tijd een hele klus hoor.
Ik ben niet de enige hoor wiens telefoon constant gaat vandaag en vanavond, ook Shirley zat nog volop te bellen om de laatste dingen te regelen.
Maar vandaag is maar weer eens het bewijs geleverd dat de slogan van de Leiden Marathon
" waar de loper centraal staat " niet voor niets overal opstaat.
Zondagochtend om half 10 staan we klaar om de laatste dingetjes te regelen voor onze buitenlandse lopers.
Op het moment dat deze log erop gezet wordt is het nog precies 11 uur en 19 minuten voordat William Pelmelay het Wilhelmus zal zingen en de duizenden lopers precies om 12 uur van start gaan.
Reacties
Damn.. DAt is idd wel een eindje tuffen dan... *grinnik*