DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Afgelopen weekend was het nationaal museumweekend.
Ik las in de krant dat we weer massaal diverse musea ingedoken zijn.
Glibber kan natuurlijk niet achterblijven en dook ook een museum binnen in het kader van het museumweekend.
Alleen denk ik dat er maar weinig mensen zijn die dit museum kennen.
Ik was zondag een rondje bollenvelden (waarover morgen een log) aan het doen in de omgeving toen ik in Noordwijkerhout dit museum tegenkwam.
Het Melklokaal laat de geschiedenis van de melk in onder andere de omgeving zien.
Ik heb het zelf nooit meegemaakt maar weet dat vroeger de melk vers aan huis gebracht werd op dit soort karren.
Binnen stond een keur aan oude melkverpakkingen, flessen en noem maar op.
Je kon er zowel nieuwe als oude verpakkingen vinden.
Erg leuk de eigenaar begreep dat ik uit Leiden kwam en nam mij gelijk mee naar een andere kamer.
In Leiden stond vroeger de melkfabriek van de Landbouw, daarom liet hij me de oude flessen van de Landbouw zien.
Het stond ook in die kamer weer vol met allerlei oude flessen die vroeger gebruikt werden voor de melk en andere zuivelproducten.
Ook de naam Menken, van de vroegere Menkenmelk is geen onbekende naam in Leiden.
Behalve vitrines vol melkwagens stonden er op de grond diverse soorten oude melkbussen.
Het leuke met dit soort (privé ) musea is dat men nog zo gedreven is en je graag alles uitlegt over de collectie en de geschiedenis van het product.
Vooral in het zonnetje kwam de melkkar met zijn koperen bussen mooi tot zijn recht.
Als je in de buurt bent van Noordwijkerhout is het zeker aan te raden eens te kijken of ze open zijn en even binnen te lopen.
Het museum ligt aan de Kerkstraat 22 en is open als de melkbakfiets voor de deur staat.
We gaan weer verder met het schuurtje, en de kans dat ik hem ga aanmelden voor het programma Kassa wordt steeds groter.
Ik heb van de week de uitgebreide mail gestuurd aan de fabrikant maar nog geen reactie ontvangen.
Zelfs geen ontvangstbevestiging kon er van af.
Dat is niet slim van ze want Glibber klaagt niet snel, alleen als hij klaagt dan gaat hij wel net zolang door tot zijn klacht gegrond is verklaard, en of de veroorzaker uitgebreid in de publiciteit is geweest.
Maar goed, we gingen zaterdag vrolijk verder om nog iets van de bouwval te maken.
Dat de bijgeleverde dakbedekking ook niet veel soeps was hadden we vorige week al gemerkt, daarom heb ik maar besloten golfplaten te kopen en die erop te leggen.
Het werkt lekker snel en je weet tenminste zeker dat je geen lekkages kunt krijgen.
We hadden echt mazzel met het weer, 's morgens stortte het en toen we begonnen was en bleef het droog.
Om de binnenvloer een beetje te beschermen maar een couponnetje gekocht die we er ook gelijk maar even ingelegd hebben.
En nog keurig afgewerkt ook met afdeklatjes, ach je moet er met een beetje improvisatie toch zelf iets van maken he.
Het begint langzamerhand toch een beetje op een schuurtje te lijken.
Gelukkig is het enige wat aan het schuurtje klopt de ruimte die ik gehoopt had te krijgen.
Het totaal niet kloppen van alle maten heeft ook zijn voordelen.
Mevrouw Glibber merkte heel voorzichtig op dat er een opening zat aan de binnenkant.
In koor riepen we, "daar is over nagedacht, daar komt volgende week de stroom doorheen".
Oh wat handig van jullie riep mevrouw Glibber enthousiast.
Ach ja soms moet je van de nood een deugd maken.
Nu weet ik het zeker, mijn baasje is echt gek.
Laat hij me uit gisteravond, zijn we nog maar net op de hoek van de straat keert hij om en loopt weer naar huis.
Snapte er helemaal niets van had nog geeneens mijn poot opgetild.
Pakt hij zijn plaatjesapparaat en we gaan weer opnieuw de deur uit.
En weet je waarom, om dit hoopje nephond.
Het is maar goed dat hij hem nog wat dichterbij bekeek die liliputterhond, een tekkel of een dwerg chiwawa is er een reus bij.
Ik heb er even aan gesnuffeld maar er zat geen lol in, het kwispelde of blafte niet en in spelen had die afgekeurde hond ook al geen zin.
Ik was er snel op uitgekeken, maar dat stomme baasje blijft er gewoon een tijdje bijstaan.
Maar ik sta wel te wachten of ik nu eens mijn poot kan optillen.
Ik keek die stomme Glibber maar eens aan met een blik van wat dacht je ervan, gaan we nog lopen of moet ik op plat op mijn buik om hier mijn poot tegen op te tillen.
Gelukkig liepen we door en kwam die afgekeurde hond ook weer in beweging en waggelde rustig weg, zodat we hem op de terugweg niet meer tegenkwamen.
Fijn hoor zo'n pad op je pad.
Voor mij hoeft die pad mijn pad niet meer te kruisen, een 
van Chico.
van Chico.Regelmatig kom ik langs de weg vreemde bedrijfsnamen tegen en probeer die dan ook even op de foto te zetten.
Zo heb ik Houthandel Steen al gehad en groente en fruit van Jan Spek.
Van de week zag ik weer een opvallende naam langs de weg.
De Fakkel, niets bijzonders zou je in eerste instantie denken.
Het vlammetje in het logo benadrukte nog eens dat het echt iets met vuur te maken had.
Ondanks dat het bedrijf een product verkocht wat ik op dat moment goed kon gebruiken, ben ik toch maar door gereden.
De prijs was aantrekkelijk, maar toch zag ik het niet zitten.
Soms moet je het noodlot niet tarten denk ik altijd maar.
Ben benieuwd of hij het ook wel echt druk heeft met zo'n naam.
Nu maar hopen dat hier echt de vlam niet in de pan slaat.
De twee dagen Limburg waren druk, hectisch en verkouden.
Redelijk grieperig vertrok ik woensdag richting het zuiden omdat er een aantal toch wel belangrijke gesprekken met potentiële klanten bij zaten.
Per kilometer steeg ook de hoofdpijn, zodat ik besloot de gezellige ontmoeting met Annemarie die voor 's avonds gepland stond maar alvast af te zeggen.
Vanuit de auto belde ik dat ik het echt niet zag zitten om 's avonds samen te gaan eten in Roermond.
Even later zag ik op mijn Tom Tom dat ik dankzij de nieuwe Swalmentunnel een half uur eerder in Maastricht zou zijn dan gepland.
Annemarie loopt stage in Maastricht en ik dacht wie weet kom ik langs of in de buurt van haar stage-adres.
Ik belde haar op en vroeg, werk jij toevallig in de buurt van die en die straat.
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een harde lach, nee ik werk niet in de buurt van die straat, ik werk in die straat.
Het bleek dat ik twee deuren verder moest wezen.
Honderden bedrijven in Maastricht en stom toevallig zitten deze twee naast elkaar.
Zodoende dat we elkaar buiten op straat nog even gedag hebben kunnen zeggen, voordat ik bij mijn klant naar binnen ging en Annemarie naar haar volgende afspraak.
In het hotel aangekomen verging ik ondertussen van de hoofdpijn, maar had wel een lekker gevoel bij de goede gesprekken met eventuele nieuwe klanten.
Lekker eerst maar even mijn bed ingedoken en dacht niet meer van Roermond te zien dan het uitzicht vanuit het hotel.
Maar een paar uurtjes rust, een goed diner en een paracetemolletje kunnen wonderen doen.
Tegen half elf was ik weer redelijk opgeknapt en dacht ik wil toch nog iets meer dan alleen dit uitzicht.
Nou wil het leuke toeval dat het een theater-hotel is en woensdagavond Rowen Heze optrad.
Ik liep een rondje door het hotel en zag dat er op de eerste verdieping ook een ingang naar het theater zat.
Zoals bekend is Glibber redelijk nieuwsgierig en (soms) brutaal, daarom wandelde ik rustig naar binnen en zag ik dat langs de bovendeuren van de zaal liep.
Omdat ik er vanuit ga dat voor Glibber geen deur gesloten blijft, probeerde ik maar eens een willekeurige deur.
En alweer toeval, ik stond opeens bovenin de zaal.
Met mijn telefoontje maar even een mislukte foto gemaakt, maar ik vond het wel kicken dat ik het laaste half uur van het concert heb meegemaakt.
Later hoorde ik dat het laaste half uur ook het beste half uur was geweest.
Toeval bestaat dus toch bleek wel afgelopen woensdag.
Helaas vanavond ben ik er even niet.
Ik heb dusdanig veel afspraken in Limburg dat ik maar weer een nachtje overblijf.
Vandaag was ik in Venray, Venlo en Maastricht.
Morgenochtend begin ik in Roermond dus blijf daar dan ook maar slapen.
Helaas zal ik waarschijnlijk niet even van de stad kunnen genieten want kom naar alle waarschijnlijkheid pas laat in mijn hotel aan.
Maar als het lukt wil ik toch nog even een kijkje in het centrum nemen.
Donderdag afspraken in Roermond, alweer Venlo en Hegelsom.
En nu maar hopen dat de file's op de terugweg meevallen, anders wordt het weer een latertje.
Vorig jaar schreef ik ook al eens een log over de Knopenwinkel van Thea de Boer in Amsterdam.
Behalve dat Thea gewoon een heel aardig mens is, presteert ze het ook om elke keer weer haar winkel een andere uitstraling te geven.
Vandaar dat ik regelmatig bij haar binnenstap voor een kijkje, praatje en een kop koffie.
De winkel blijft natuurlijk een genot om even rond te snuffelen.
Uiteraard hangt er ook nog veel werk van onze Russische vriendin Anna Pavlova.
Vooral buitenlanders zijn gek op haar werk.
Toevallig toen ik er was werd er weer serieus gekeken welk schilderij men als aandenken aan Amsterdam wilde kopen.
Ondanks dat Anna op het moment veel tijd aan haar dochtertje wil besteden komt er toch nog regelmatig nieuw werk van haar in de winkel te hangen.
Zo zag ik dit schilderij ook voor het eerst.
Beneden in de galerieruimte was er ook weer van alles veranderd.
Er was nu plek gemaakt voor meubels en gebruiksvoorwerpen.
Ik vond het wel weer erg apart en een lekkere warme sfeer geven.
De hele rechterkant van de galerie is momenteel ingeruimd voor exclusieve franse stoffen.
Een kennis van Thea importeerd deze exclusieve stoffen en zocht een plek om ze te showen en verkopen.
Ze worden onder andere gebruikt voor overtrekken en kussens.
Maar ook als poef kunnen ze erg kleurijk in de kamer staan.
De hoofdzaak van de zaak blijven natuurlijk de duizenden verschillende knopen in alle soorten en maten die ze verkoopt.
De kasten aan de zijkanten puilen uit van de knopen.
Ik moest wel enorm lachen om de lamp die Thea zelf gemaakt heeft.
Ze heeft in de kap meer dan duizend knopen verwerkt en zou hem graag in het midden van de winkel hangen.
Door het gewicht die de kap door alle knopen gekregen heeft moet ze nu een aparte constructie maken omdat hij niet gewoon even opgehangen kan worden.
Ach op deze vaas staat hij ook wel apart, tot ze een constructie bedacht heeft.
Ik blijf het gewoon een heerlijke winkel vinden om zo nu en dan eens rond te snuffelen.
Knopen, shawls, kunst, sieraden, meubelen, kleding, ach het is een soort creatieve Winkel van Sinkel.
Je kan de Knopenwinkel vinden op de Herengracht 389 in Amsterdam.
De winkel heeft één nadeel, parkeren is enorm moeilijk, maar ja dat is overal in het centrum van Amsterdam.
En een wandeling over de grachten is natuurlijk veel mooier dan je ergeren in de auto, dus parkeer je auto in een van de parkeergarages in de omgeving als je er een keer langs wilt gaan.
Thea, gelukkig had jij het druk en ik helaas te weinig tijd om langer te blijven, maar het was weer even gezellig en de koffie smaakte heerlijk.
Je ziet me van de zomer wel weer eens binnenwippen.
Zondagmorgen was men al druk bezig om alles voor te bereiden voor het eenmalige optreden van de Belgische Boogie Boy in Leiden.
(foto Leo de Vogel)
Four Reasons werd vol gestouwd met apparatuur om Boogie Boy volledig tot zijn recht te laten komen.
(foto Leo de Vogel)
Om half vijf kon Trudy Kwik vol trots aankondigen dat Jazz on Sunday haar winterseizoen afsloot met deze zeer aparte Belg.
De wildste verhalen over Boogie Boy waren al rondgegaan van stagediving tot het constant betrekken van het publiek tijdens zijn show.
Toen ik hem zo zag zitten dacht ik niet gelijk aan stagediving en mocht het wel gebeuren dan had ik alvast medelijden met het publiek vooraan wat hem dan zou moeten opvangen.
Bij het eerste nummer bleek al dat dit een kippevelmiddag zou worden, wat een geweldige stem en met de Woogies had hij een ijzersterke band naast zich staan.
En inderdaad stilzitten kon hij niet, bij het derde nummer was zijn jasje al uit en swingde hij heen en weer over het podium.
De toon was gezet en ik moest gelijk denken aan wat Martin Rohde mij een twee maanden geleden vertelde, "deze man zet in 5 minuten de zaal op stelten".
Martin had helemaal gelijk bleek al snel.
Het werd geen stagediving deze middag maar toch was je als publiek niet veilig met hem.
Er is over hem geschreven dat de zaal zijn podium is, en dat bleek deze middag duidelijk.
Niet alleen Boogie Boy was meer in de zaal dan op het podium te vinden ook zijn muzikanten haalde hij diverse malen de zaal in.
Trudy genoot overduidelijk en ook Fons die toch heel wat acts gezien heeft was onder de indruk van deze man en zijn band.
Tijd vliegt als je het naar je zin hebt en voordat we het wisten was hij al drie kwartier bezig en werd het tijd voor een pauze.
Na de pauze had Boogie Boy weer keurig plaats genomen achter zijn piano.
Erg interessant zo'n snerpende gitaarsolo zie je hem denken.
Maar twee nummers op je kruk blijven zitten is voor Boogie Boy alweer veel te lang , daarom dat hij maar weer met wat blazers de zaal introk.
Terwijl de blazers een stevige solo gaven had Boogie Boy even tijd voor een dansje.
Het publiek vond het allemaal geweldig en genoot.
Het mooiste is dat ondanks al het zaalwerk van hem het contact met de band feilloos was.
Ook kregen alle bandleden ruim de gelegenheid om zich via indrukwekkende solo's in de kijker te spelen.
En ach, als de blazers de zaal in gaan, dan moet de sologitarist toch ook de zaal in kunnen.
Ook nu vloog de tijd weer om en voor we het wisten was de show over.
Het publiek was uitzinnig en ik heb deze middag mensen gezien waarvan ik weet dat ze enthouisiast kunnen zijn over muziek, maar zich nooit helemaal laten gaan.
Deze middag gingen zelfs zij uit hun dak.
Na twee uitgebreide toegiften dacht men nu is het helaas wel echt voorbij.
Zodoende nam Trudy afscheid van de band en bedankte het publiek.
Maar Boogie Boy had er duidelijk zin in, hij nam het applaus in ontvangst en ging weer rustig verder.
Onvermoeibaar zijn deze man en zijn band.
Hij ging de hele zaal rond en wist iedereen nog gekker dan gek te maken.
Wel handig dat de meeste mensen ondertussen stonden, dan was er gelukkig een stoel voor Boogie Boy en zijn blazers.
En dan is het echt voorbij en neemt de band voor de laatste keer afscheid.
Het publiek kon er nog steeds geen genoeg van krijgen, en begon op een grote gezellige familie te lijken.
En let op dat oortje.
Inderdaad we gaan gewoon nog even door.
Maar aan alles komt een eind dus ook aan dit geweldige optreden.
Zwaaiend nam Boogie Boy afscheid van het publiek.
En toen bleek de magie van Boogie Boy.
Ik heb in alle jaren dat ik concerten bezoek mensen zien klappen, gillen, stampen, juichen en noem maar op.
Maar ik heb nog nooit een volwasen publiek gezien die heel lief terug zwaait naar een artiest.
Terwijl Boogie Boy de zaal inging om iedereen ook nog eens persoonlijk te bedanken bleef het publiek maar doorzwaaien en klappen.
Zoiets noem ik uniek en de magie van deze man.
Ik heb begrepen dat er vage plannen zijn hem terug te halen naar Leiden.
Ik denk dat iedereen die zondagmiddag geweest is dat helemaal te gek zou vinden.
We moesten even bijkomen van dit optreden, daarom nog maar even snel een afzakkertje in Sus Antigoon gehaald.
We hebben niet meer gewacht tot Men in Blues gingen spelen, ik had wel weer genoeg voor de zondag.
Maar vanaf volgende week vertelde Karen , gaan ze elke zondagavond al om acht uur beginnen met spelen.
Hieronder een fotofilmpje met meer foto's van het optreden van Boogie Boy and his Woogies.
Helaas ging er iets fout met het opladen en staan de foto's wat door elkaar en staat niet alles wat ik erop wilde hebben erop.
Zaterdag zouden we dus even het schuurtje opbouwen.
Zowel volgens de folder als volgens de bouwmarkt was het een elementenschuurtje wat je in een mum van tijd opzet.
Ja dag, vergeet het maar, tenzij je een ongeveer 100 onderdelen ook elementen noemt.
Natuurlijk bestonden de zijwanden uit elementjes, maar we hadden verwacht dat de rest ook een beetje voorgefabriceerd zou zijn.
De rest van de gang stond vol met latjes, plankjes, balkjes en noem maar op.
Ook in de kamer lagen nog vloer- en dakdelen.
En aan de andere kant van de gang lag ook nog wat.
Ik kan natiuurlijk nog wel meer foto's laten zien wat er overal allemaal lag maar dat bespaar ik jullie.
Verder heb ik het vermoeden dat de schuur een wintertje buiten heeft gelegen, er zaten kletsnatte stukken tussen.
Sommige elementen weken nu al, natuurlijk het is weer recht te slaan, maar niet de bedoeling dat het zo geleverd wordt volgens mij.
Er was ook een vloer geleverd bij de schuur, je zou denken bij elementenbouw dat de vloer in een of twee delen geleverd zou worden.
Nee hoor vergeet het maar, alles in losse plankjes en zoek het maar uit.
Ik heb de boys lekker laten kloten en heb mijn ergernis maar uitgeleefd op het voor de eerste keer beitsen van de elementen.
Nadat ze eindelijk de vloer in elkaar hadden, duurde even omdat ook daar niets van klopte.
Een doe het zelver en twee ervaren bouwvakkers bleven toch met een verschil van 3 cm zitten, ondanks dat ze hem vakkundig in elkaar gezet hadden.
De angst voor de andere werkzaamheden en afwijkingen begon te groeien.
We konden in elk geval beginnen aan het uitvlakken van de tegels.
In de gebruiksaanwijzing stonden een hoop lettertjes en als je een beetje technisch inzicht hebt kom je er ook wel uit.
Maar als hier geen echte mensen uit de bouw bij aanwezig geweest waren had je er nooit uitgekomen omdat veel dingen gewoon onduidelijk waren of de maten niet klopten.
Met veel gevloek en geïmproviseer kwamen we toch steeds verder.
Het is duidelijk dat ik zowel bij de bouwmarkt als de fabrikant ga klagen over deze schuur.
Het enige waar deze schuur volledig aan voldoet, zijn alle eisen om in aanmerking te komen voor het programma Kassa.
Er zat bijvoorbeeld een element bij waar de binnenlat volledig verkeerd op gemonteerd zat, wat weer voor de nodige problemen zorgde.
Omdat ik aanneem dat of de bouwmarkt of de fabrikant wel positief zullen reageren op mijn klachten, noem ik NU nog even niet de namen.
Mocht ik er niet uitkomen dan komt daar natuurlijk eerdaags een heel smakelijke log over met naam en toenaam en wie weet wat nog meer.
Ik heb natuurlijk overal detailfoto's van genomen.
Ik noem hier alleen even dingen die mij opvielen als leek, maar je wilt niet weten wat de bouwers allemaal tegengekomen zijn.
Aan het element waar het raampje moet komen was ook duidelijk aandacht besteed, dit had de fabrikant wel zelf al voorgemonteerd.
Alleen moet je blinden geen latjes laten zetten om de uitsparing van het raampje want dan krijg je dit soort afwerkingen, ach het is maar een halve centimeter verschil maar wel tekenend hoe de rest van alle maten waren.
Maar goed, we gingen vrolijk (nou ja niet vrolijk) verder en het begon steeds meer op een schuur te lijken.
In de folder stond elementenbouw en snel in elkaar te zetten , waarschijnlijk viel de duisternis afgelopen zaterdag eerder in dan ooit.
We waren ondertussen vanaf één uur 's middags bezig.
Vanwege de duisternis hebben we het om acht uur 's avonds opgegeven en maar wat stenen op het dak gelegd om zondagmorgen weer verder te gaan.
Na gezellig gegeten te hebben en een Irish Coffee toe, begon de lol weer een beetje terug te komen.
Helaas was het zondag zo slecht weer dat we de klus volgende week zaterdag af moeten maken.
En dat was maar goed ook want ik ga eerst maar eens een betere dakbedekking halen deze week, ook dat was van de kwaliteit zoals de rest van de schuur.
En na een weekje zijn een hoop ergernissen al weer een beetje verwaterd (hoop ik).
Ik ben gewend dat we met de Pasen in de omgeving overstroomd worden met bollentoeristen.
Dit jaar viel de Pasen vroeg en viel het mij op dat de bollenvelden inderdaad nog niet echt bijzonder zijn.
Sommige velden liggen er nog helemaal groen bij.
Velden met narcissen zijn uiteraard wel te vinden.
Gelukkig gaf de graffity op de schuur nog wat extra kleur aan het veld.
Eerlijk gezegd, het zo creatief geplaatste hekje was een idee van een andere fotograaf die ook net bezig was de bloemen te fotograferen.
Een stukje verderop waren een aantal hyacintenvelden.
Maar ook die hadden nog niet echt veel kleur, een beetje heel vage tinten beginnen zichtbaar te worden.
Logisch dat er nog geen kleur in zit, de bloemen beginnen net pas voorzichtig uit te komen.
Op zich wel een mooi gezicht die strakke rijen bollenvelden met verschillende kleuren.
Ik denk als we een weekje verder zijn, deze velden een stuk feller van kleur zullen zijn.
Daarna zullen ook deze velden snel in bloei staan met nog veel meer andere soorten bloemen.
Vorig jaar nam ik deze foto op 22 april en toen liep het alweer een beetje tegen zijn eind.
Daarom vermoed ik dat de komende drie weken de velden op hun mooist worden.
Als je tegen files van Duitse auto's en flitsende Japannners kan, is het zeker aan te raden eerdaags eens te gaan kijken in de Bollenstreek.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl