Toeval bestaat.
De twee dagen Limburg waren druk, hectisch en verkouden.
Redelijk grieperig vertrok ik woensdag richting het zuiden omdat er een aantal toch wel belangrijke gesprekken met potentiële klanten bij zaten.
Per kilometer steeg ook de hoofdpijn, zodat ik besloot de gezellige ontmoeting met Annemarie die voor 's avonds gepland stond maar alvast af te zeggen.
Vanuit de auto belde ik dat ik het echt niet zag zitten om 's avonds samen te gaan eten in Roermond.
Even later zag ik op mijn Tom Tom dat ik dankzij de nieuwe Swalmentunnel een half uur eerder in Maastricht zou zijn dan gepland.
Annemarie loopt stage in Maastricht en ik dacht wie weet kom ik langs of in de buurt van haar stage-adres.
Ik belde haar op en vroeg, werk jij toevallig in de buurt van die en die straat.
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een harde lach, nee ik werk niet in de buurt van die straat, ik werk in die straat.
Het bleek dat ik twee deuren verder moest wezen.
Honderden bedrijven in Maastricht en stom toevallig zitten deze twee naast elkaar.
Zodoende dat we elkaar buiten op straat nog even gedag hebben kunnen zeggen, voordat ik bij mijn klant naar binnen ging en Annemarie naar haar volgende afspraak.
In het hotel aangekomen verging ik ondertussen van de hoofdpijn, maar had wel een lekker gevoel bij de goede gesprekken met eventuele nieuwe klanten.
Lekker eerst maar even mijn bed ingedoken en dacht niet meer van Roermond te zien dan het uitzicht vanuit het hotel.
Maar een paar uurtjes rust, een goed diner en een paracetemolletje kunnen wonderen doen.
Tegen half elf was ik weer redelijk opgeknapt en dacht ik wil toch nog iets meer dan alleen dit uitzicht.
Nou wil het leuke toeval dat het een theater-hotel is en woensdagavond Rowen Heze optrad.
Ik liep een rondje door het hotel en zag dat er op de eerste verdieping ook een ingang naar het theater zat.
Zoals bekend is Glibber redelijk nieuwsgierig en (soms) brutaal, daarom wandelde ik rustig naar binnen en zag ik dat langs de bovendeuren van de zaal liep.
Omdat ik er vanuit ga dat voor Glibber geen deur gesloten blijft, probeerde ik maar eens een willekeurige deur.
En alweer toeval, ik stond opeens bovenin de zaal.
Met mijn telefoontje maar even een mislukte foto gemaakt, maar ik vond het wel kicken dat ik het laaste half uur van het concert heb meegemaakt.
Later hoorde ik dat het laaste half uur ook het beste half uur was geweest.
Toeval bestaat dus toch bleek wel afgelopen woensdag.
Reacties