DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
We hebben dit weekend een semi druk weekendje, niet te gek maar toch aardig gevuld.
Afgelopen week kregen de mini Glibbers de sleutel van hun huis in Nieuw Leyden.
Het heeft even langer geduurd dan gepland, maar eindelijk is het dan zover.
Daarom is er dan ook zaterdagavond in een volkomen leeg huis een house-warmingsparty.
Zondag wordt ook een redelijk druk dagje, klik voor het programma op het logo hieronder.
Het is te hopen dat het net zo mooi weer is als twee jaar geleden, toen was het lekker zonnig en warm.
Is voor de artiesten ook veel leuker, kan je lekker inblazen voor de tent.
'S avonds om 00:00 uur vieren we de verjaardag van een van onze bekendste Leienaars, Rembrandt.
Ondanks dat het Rembrandtfestival dit jaar niet door gegaan is en gelukkig de Lakenfeesten een gedeelte ervan heeft overgenomen, wordt hij toch om 00:00 uur ge-eerd.
Om klokslag 24:00 uur krijgt hij een krans omgehangen en het is te hopen dat weer veel Leienaars daarbij aanwezig zijn om op zijn geboortedag te proosten.
De komende week zullen er over al deze evenementen wel logs komen verwacht ik.
En om in de kunst te blijven, ik kwam van de week een schilderes tegen die in de berm aan het schilderen was.
Ook zij komt ergens deze week in een van de logs langs.
Dat het deze week zo slecht weer zou gaan worden, had ik eigenlijk zondagmiddag al door.
Ik kwam op de Nieuwstraat in Leiden de herfst tegen.
De herfst keek naar mij, maar ik keek strak terug en dacht, jij bent veel te vroeg.
Ik wil nog helemaal geen herfst.
De herfst liet zich niet uit het veld slaan en bleef kijken.
Omdat ze zag dat ik nog niet aan de herfst toe was fladderde ze verder.
Ze probeerde mij te blijven lokken met haar herfst, maar nee Glibber is een zomermens en wil nog lang geen herfst.
Toch kwamen we nog even dichter bij elkaar, en fluisterde ze me in "pssst Glibber er is een mooie zomer expositie in Galerie Zone.
Even voor de goede orde, we hebben eerlijk gezegd geen woord gewisseld, maar ik dacht gelijk aan herfst toen ik haar zag.
Het zou natuurlijk triest zijn als ze probeerde een perfecte imitatie van een paardebloem neer te zetten.
Maar ja denk dan maar zo, Glibber bekijkt kunst op zijn eigen manier.
Na alle drukte van de Lakenfeesten kon er om af te kicken dinsdagavond nog wel iets bij.
Dus gingen we 's avonds naar Rotterdam.
Ik besefte mij opeens dat we echt geluk hebben gehad in Leiden afgelopen weekend tijdens de Lakenfeesten.
Hier was het echt koud.
En hier was het echt langdurig nat.
En met nat bedoel ik ook echt nat.
Hee deze ken ik en zegt dat ze het nooit koud heeft, nu dus wel schijnbaar.
Het was zo koud, nat en stormachtig dat we om warm te blijven maar het spelletje "hoe breek ik een partytent af voor de volgende wolkbreuk" gingen spelen.
En met de dreiging dat je elk moment weer doornat kon regenen kan dat spelletje heel snel gaan.
Net voor de eerste druppels van de volgende wolkbreuk vielen, propten we het tentzeil in de tas.
Als er nog geen belletje is gaan rinkelen waar dit over gaat, dan moet je gewoon even snel op deze site kijken.
Om te bewijzen dat Glibber storm, kou en regen getrotseerd had om erbij te zijn, liet hij duidelijk zijn stempel achter.
Twee jaar zoveel regen achter elkaar is bijna onmogelijk, dus ik denk dat ik volgend jaar mijn schaatsen meeneem.
De afgelopen week heb ik waanzinnig veel gefotografeerd met de Lakenfeesten.
Een hoop foto's gelijk weggegooid en verder heel veel keuzes moeten maken wat zet je wel of niet op je log.
Tekst maken heb ik geen probleem mee, maar het uitzoeken en opladen van je foto's daar gaat het meeste werk en tijd in zitten.
De laatste dagen met de Lakenfeesten waren natuurlijk krankzinnige logs.
Enorm lang en heel veel foto's.
Webloggers (die herkennen de tijd en problemen) zullen begrijpen dat het belachelijke dagen zijn geweest, met logs die drie tot zeven uur werk in beslag namen.
Helaas zijn er altijd foto's die je bewust neemt maar niet in je verhaal passen, of je verhaal wordt nog langer terwijl hij al te lang is.
Een paar kleine voorbeelden van foto's die je log normaal gesproken niet halen.
Bij de opbouw van het Culinair Festival zag ik dit taartje staan.
Een anti-climax voor hetgeen er de volgende dagen aan culinare hoogstandjes geboden ging worden.
Wie het wel haalde op mijn logs over de Lakenfeesten was de meeuw.
Het was echt ongelooflijk, maar hij heeft een half uur naast me gezeten en vond vooral mijn lens heel interessant.
Als ik instelde kwam hij met zijn kop/snavel voor mijn lens zitten.
Iets wat het niet haalt zijn de eendjes die voor de Peurbakkentocht uit, een veilig heenkomen zochten.
Met de weerspiegeling van de gebouwen een leuke foto, maar niet sensationeel genoeg om vermeld te worden in de Peurbakkentocht.
Ik zag een van de medewerkers van het bedrijf naar het spandoek kijken en wist gelijk wat hij dacht.
De naam van het bedrijf is ietsje veranderd dus zal het spandoek aangepast moeten worden.
Je loopt een beetje door de stad en ziet stille getuigen van een geweldig feest.
Maar ja. zo'n achtergebleven biertje op de stadhuistrappen haalt ook je verslag over het feest van de zondag niet.
Ik merk ook vaak dat sommige dingen bekend of langdradig zijn, en denk dan ook ik gooi het bijltje erbij neer.
Datzelfde komt ook bij radio West voor blijkt wel.
Soms probeer je heel kunstzinnige en creatieve foto's te nemen, zoals een plas waar de wolken in weerschijnen.
Dit klinkt toch waanzinnig mooi en artistiek.
En dan zijn er altijd van die dames die hun sporen in jou creatieve foto willen achterlaten.
Wat ook weer een leuke foto oplevert.
Zelf op de foto staan zie ik niet zo zitten, maar ja soms kan het ook wel leuk zijn om jezelf op de foto te nemen.
Ik denk dat fotografie vooral een weerspiegeling is van wat je zelf wilt zien, en dat met je camera een heel klein beetje kan sturen.
Het Culinair Festival neemt een aparte en heel bijzondere plaats in tijdens de Leidse Lakenfeesten.
Het is ooit begonnen als Leiden Culinair op het Pieterskerkplein waar je voor een paar centen een hapje kon proeven geserveerd door een paar restaurants.
Echter het groeide al gauw uit tot een eet en drinkfestijn waarvan ik laatst iemand hoorde zeggen "het waren statafels en hangmosselen".
Een aantal jaar geleden hebben een aantal enthousiastelingen en ondernemers de koppen bij elkaar gestoken om het festival meer inhoud en cachet te geven.
Er kwam een nieuwe locatie en er werd meer gelet op uitstraling en klasse.
Op de nieuwe locatie, de Garenmarkt in Leiden liggen ondergronds alle benodigde aansluitingen om meerdere restaurants te laten werken zoals ze thuis gewend zijn.
Elk jaar wordt er naast de andere wijnen een speciale festivalwijn gekozen die bij alle restaurants gedronken kan worden.
In juni werd de wijn door sponsors en bestuur gekozen.
De dagen voor het festival is een stress-situatie voor de organisatoren of alles wel op tijd geleverd wordt en klaar staat.
Simpel voorbeeld, er werd een gigantische biertank bezorgd alleen men had hem 's morgens verwacht en hij kwam 's middags.
Daardoor kon hij niet meer goed op zijn plek gezet worden en stak hij een meter uit buiten het festivalterrein, kan dat of kan dat niet.
Zaken waarover bijvoorbeeld Thijs heel wat telefoontjes had te plegen.
Ook de jongens van onder andere de electra hadden het druk om alles goed en veilig aan te leggen, en te zorgen dat het publiek geen last van losliggende kabels heeft.
Maar zoals altijd lukt het weer om alles op tijd voor elkaar te krijgen en kon het Culinair Festival op tijd zijn poorten openen.
Door alle andere evenementen kwam ik er pas zaterdag aan toe om een kijkje en hapje te gaan nemen.
En zoals verwacht zag het er weer sfeervol uit.
Ik zal eerlijk zijn, ze zien er heerlijk die oesters.
Alleen mij maak je er niet echt blij mee, van liefhebbers hoorde ik echter dat ze geweldig waren.
Voordeel van het festival is dat er voor iedereen met welke smaak dan ook wel iets lekkers te vinden is.
En elk restaurant heeft weer zijn eigen specifieke outfit.
En terwijl je lekker zit te eten wordt er ook voor goede muziek gezorgd.
Het is overduidelijk te zien dat iedereen het gewoon lekker relaxed naar zijn of haar zin heeft.
En zorgen dat je droog komt te staan hoef je je niet te maken.
Het was gezellig in de bestuurstent en aan de houding van voorzitter Rob van Marwijk kon je zien dat alles naar wens liep.
Soms ben ik weleens even wat kwijt hoor.
Was het nou je favoriete zusje of nichtje, maar dat jullie lol hadden was duidelijk.
Soms lopen dingen raar.
Gratis aardbeien bij een van mijn favoriete restaurants en dan nog gesponsord door een klant van ons bedrijf.
Uiteraard was het Leidsch Dagblad prominent aanwezig, en bracht deze dagen regelmatig extra bulletins uit met nieuws over de Lakenfeesten.
Tot zover de zaterdag op Culinair, maar het Culinair Festival moet je natuurlijk meerdere dagen bezoeken.
Zodoende was ik er zondagavond weer.
Iedereen denkt natuurlijk dat ik gigantisch veel drink deze dagen, sorry ik moet je teleurstellen.
De hele score van de zondagmiddag was twee ijsthee en een biertje, en toch moest ik plassen toen ik aankwam op Culinair.
Maar dat kwam goed uit want dan zie je dat op Culinair echt iedereen culinair geniet tot de toiletjuffrouwen aan toe.
Ook vanavond weer een gezellige band die zorgde voor een leuke sfeer.
We hadden trek en het bovenste gerecht leek mij wel wat.
Geweldig dit restaurant deed aan (zoals zij het noemden) life cooking op de schermen kon je zien welk menu er op dat moment geserveerd werd.
Door middel van een camera kon je in de keuken kijken hoe het bereid en klaargezet werd.
We waren net op tijd binnen.
We zaten nog maar net binnen of er brak een ware wolkbreuk los.
Terwijl de gerechten klaargezet werden was het buiten noodweer, toch lekker als je dan op een openlucht Culinair Festival droog zit.
Het leuke is dat 99% van het terrein door middel van de gigantische parasol en de parasols en partytenten van de restaurants overdekt is.
Daarom kan je over het algemeen ondanks de wolkbreuk rustig door blijven eten.
En ach, wij zaten binnen dus hoefden ons al helemaal geen zorgen te maken toen ons eten kwam.
Maar hoe krijg je nu twee mede fotografen en het eten op de foto??
Gewoon even koppie buigen.
Kon het toch niet laten nog even een blik in de keuken te werpen voor ik verder ging.
Hmmm zalm stond er het komende half uur op het menu.
Het leuke is dat je bij vrijwel alle restaurants in de keuken kon kijken.
En wie zat daar achter die tas verstopt, inderdaad Marjo.
Op het middenterrein wordt veel bier gedronken, maar er is toch iemand geweest die een watertje nam.
Dit zag ik voor het eerst, snapte niet hoe het werkte of wat de bedoeling was, dus heb het maar even gevraagd.
Dit miniflesje rosé koop je in plaats van een glas rosé, het tuutje bovenaan moet je het idee geven dat je uit een glas drinkt.
Ik denk dat deze vinding geen lang leven beschoren is, want ik hoorde van meerdere kanten dat het niet echt fijn drinken is.
Mede organisator Trudy weet ook van geen ophouden en stond hier weer gezellig in gesprek of te netwerken met de nieuwe Centrummanager Joost Bleijie.
Ik keek even achteloos schuin naar beneden, maar het ziet er eigenlijk niet uit he als je met drie fotografen op stap bent.
Mensen die je altijd tegenkomt bij gezellige feesten zijn autoverkopers en collega's, en dan ook nog aan dezelfde tafel.
Je denkt vluchten, wegwezen naar het volgende restaurant.
En wat kom je daar tegen, alweer een collega.
Je gaat je dan een paar dingen afvragen, is Leiden zo klein of is het Culinair Festival zo groot dat iedereen er naartoe komt.
Ik denk het laatste.
Een mooi moment om op te stappen (sorry geintje).
De Lakenfeesten zijn voorbij, al wat er overblijft zijn de stille getuigen van een geweldig vierdaags feest.
De biertenten zijn opgeladen en staan klaar voor vertrek.
In de hoek van het plein staat nog een nestje taps te wachten om opgehaald te worden.
De enige die nog aanwezig was op het verlaten plein, was de meeuw die tijdens de Peurbakkentocht aan het begin van de Lakenfeesten al zo trouw naast me zat.
Hieronder nog een fotofilmpje met smakelijke sfeerbeelden van het Culinair Festival.
En als je nou slim bent noteer je nu vast in je agenda, eerste weekend in juli 2009 moet ik naar Leiden.
En voor mijn lezers die puur door mijn verhalen naar Leiden zijn gekomen afgelopen weekend, ik hoop dat ik jullie niet teleurgesteld heb en dat jullie genoten hebben.
Wat gaan de dagen eigenlijk snel, vier dagen Lakenfeesten lijken van te voren lang, maar deze log gaat alweer over de laatste dag, de zondag.
Vanwege de gigantische hoeveelheid foto's van de laatste dagen laadde mijn site langzamer op, daarom heb ik even de voorgaande logs in het archief gezet.
Wil je ze zien, klik dan even in de linkerkolom op een van de categorieën b.v Leidse Feesten of wat dan ook.
Je hebt altijd mensen die een rode draad vormen bij bepaalde feesten, deze dames en heer uit de tijd van Rembrandt ben ik vanaf donderdag vrijwel elke dag tegengekomen zo ook op zondag.
Ik was op weg naar het stadhuisplein waar het Leids Sterrengala werd gehouden.
Er was op de weg er naartoe al bijna geen doorkomen aan, vandaar dat ik extra bewondering had voor deze mensen die met hun geluidsinstallatie door de massa probeerden te komen op weg naar een ander optreden.
Ik was nog net op tijd om het optreden van Wies Cavé mee te maken.
Het hele programma werd gepresenteerd door George Julliën.
George heeft zelf ook heel wat jaren gezongen, vroeger samen met zijn broer in de band en later solo, eigenlijk jammer dat hij zelf niet meer zingt.
Volgens mij moest hij ondertussen na vier dagen werken helemaal stuk zijn, maar nee ook mede-organisator Aad stond er weer fris en alert bij.
De laatste dagen was het bij elk evenement druk.
En als druk zeg, dan bedoel ik ook druk.
En niet alleen op het stadhuisplein was het druk, ook op de Breestraat kon je bijna over de hoofden lopen.
Of je nu links of rechts keek, overal zag je mensen die lekker liepen te slenteren langs de kramen of richting de kinderaktivteiten gingen.
Daar ik ondertussen zelf de kinderaktiviteiten wel een beetje ontgroeid ben, ging ik richting het standwerkersconcours.
Het is van mij bekend dat ik een aardige prater ben, maar ik sta elke keer weer te genieten van mensen die dat tig keer beter doen, kan je een hoop van leren.
Zou er eigenlijk nog handel zitten in messen en scharen, vroeg ik mij af.
Koperpoets blijft natuurlijk altijd verkoopbaar.
Ik was weer terug op het stadhuisplein, en kijk dat bedoel ik met die rode draad, daar waren ze alweer.
Ik vond het leuk om Jony v/d Meij weer op te zien treden.
Hij is er enkele jaren uit geweest, maar hij knokt zich nu weer helemaal terug en ik hoop voor hem dat het gaat lukken.
Aan zijn stem zal het niet liggen die is nog steeds perfect.
In het verslag over de donderdag had ik het er al even over, maar de Leidse Lakenfeesten kenmerken zich door de uiterst gezellige sfeer zonder problemen.
Er zijn deze dagen ruim 500.000 bezoekers in de stad, en kijk de politie staat gewoon met de handen over elkaar, in zijn zak of op de rug.
Dit is een compliment waard voor publiek en politie, beiden konden genieten van vier dagen feest.
In de omgeving van de Hooglandse kerk was het straatartiestenfestival de Gouden Pet.
Zij hadden natuurlijk een geduchte concurrentie van het Leids Sterrengala, wat zo'n beetje de meeste bezoekers op het stadhuisplein ooit kreeg.
Toch was het gezellig druk in de wijk rondom de Hooglandse kerk.
Ik heb weinig act's op straat zien optreden, maar ja ik heb maar een lichaam en twee benen en dan moet je keuzes maken.
Wel even de finale bekeken, waar de Hoekse Troubadour door het publiek tot winnaar uitgeroepen werd.
Als ik eerlijk moet zijn, had voor mij de groep Mama Maroe uit Utrecht mogen winnen.
Geweldige act en goede straatmuzikanten.
Hierna ben ik naar het Culinair Festival gegaan om even lekker te gaan eten samen met mede paparazzi Peter en Carolina.
Over het Culinair Festival komt morgen een aparte log.
Zorg dat je wel gegeten hebt voor je hem leest want hij wordt behalve mooi en leuk, door alle klasse restaurants vooral lekker.
Hieronder weer een fotofilmpje met nog veel meer sfeerbeelden van de zondag.
Zaterdag waren de Dragonboat Races, een eerste klas spektakel.
Vandaar dan ook dat het behoorlijk vol stond langs het water.
In de eerste jaren van de Dragonboat Races voer Glibber zelf ook nog mee, toen nog voor café de Spons.
Maar als ik zie wat er de laatste jaren voor teams meevaren, ben ik er keurig op tijd uitgestapt.
Rondom het startgebied was het een behoorlijke drukte van in en uitstappende teams.
De hele middag werd uiteraard weer vakkundig aan elkaar gepraat door Aad van der Luit.
En ach,.... Karel vaart al van begin vanaf aan mee en moest nu de boot uit omdat hij anders te zwaar werd.
Gelukkig voor hem, zag ik hem later die middag toch nog voor zijn team van het Praethuys varen.
De meer professionele teams zorgeden er echt voor dat er geen druppel water in de boot zat, is allemaal extra ballast en kan je net de beslissende seconde schelen.
Ook het team van het Praethuys is niet meer zomaar een kroegenteam, maar zijn echt goed op elkaar ingespeeld en vielen daarom weer in de prijzen dit jaar.
Glibber stond op het genodigdenterras en daar kom je natuurlijk een hoop Leidse BN-ers tegen en vraag je je weleens af wat er allemaal besproken wordt.
Parkeren is in sommige gemeentes topsport, door ons stadsparkeerplan hebben wij daar geen last van.
Maar waar hebben gemeente voorlichter Fons Delemarre, voorzitter Chris Verplancke van het stadsparkeerplan en wethouder sport Marc Witteman dan zo'n lol om.
Er zitten een aantal grote voordelen aan het genodigdenterras.
Je hebt goed uitzicht op de wedstrijden, spreekt een hoop mensen, je drankje bij de hand en ze komen langs met lekkere hapjes.
Zodoende weer alle complimenten voor Mike Boer die het met zijn vrijwilligers weer allemaal perfect geregeld had.
Wat ik elk jaar weer grappig vind is dat iedereen van Aad verwacht dat hij heel erg op de voorgrond aanwezig is, terwijl zijn mede-organisator Stephan van de Berg zich altijd op de achtergrond opstelt.
Misschien is het juist daardoor zo'n goed team.
Ondertussen gaan de wedstrijden door en worden de teams steeds fanatieker.
Eigenlijk is de familie van Glibber best wel sportief, mijn vader tennist nog op zijn 90 ste, maar ook de schoondochters doen het niet slecht.
Vorig jaar peddelde import minglibber Sonja nog mee en dit jaar vertegenwoordigde Ruth de familie.
Uit deze foto spreekt toch wel kracht hoor.
Sportwethouder Marc Witteman had zich ondertussen bij het team van de gemeente Leiden gevoegd om te horen hoe het ermee stond.
Het team deed enorm zijn best, maar had als handicap dat ze de laatste race alleen moesten peddelen.
Na hun races in de voorrondes haalden ze opgelucht adem en waren best blij met hun tweede plaats, nou ja tweede plaats van onderen dan.
En ze hadden van te voren nog wel zo gestudeerd op de beste indeling van de boot.
Geweldig toch he, als je elk jaar weer kan bouwen op een team goede vrijwilligers, zonder hen en de sponsors zouden de Lakenfeesten ondenkbaar zijn.
Let even op de een na achterste man in de boot met de witte shirts.
Dat is Frans die mij naderhand vertelde, "mijn vrouw staat aan de overkant en ik had beloofd als we onder de minuut zouden gaan, ik over het water naar haar toe had komen lopen".
Wat had ik dat graag gezien, helaas kwam hij een seconde te kort.
En nu we het toch over water hebben, opa's leren hun kleinkinderen al heel vroeg de belangrijkste dingen in het leven voor een man.
De professionele teams hebben vaak ook hun vaste trommelaar, die even fanatiek meewerkt.
Terwijl de zoveelste persoon Aad even bedankte en sterkte wenste voor de rest van de Lakenfeesten, vertelde hij even terloops "de reden dat ik deze dagen zoveel praat, is omdat ik de rest van het jaar thuis mijn mond moet houden".
Zijn vrouw keek lachend toe en dacht waarschijnlijk, laat ik heel wijselijk mijn mond maar even houden.
We hadden een unieke primeur dit jaar.
Vanwege de wedstrijden is het water uiteraard afgesloten voor andere vaartuigen, je moet er niet aan denken wat voor ongelukken er kunnen gebeuren als er plotseling een boot tussendoor zou varen.
Voor het eerst in de geschiedenis van de Dragonboatraces was er dus een boot die de borden genegeerd had en door de afzetlinten heen rustig over het parcours voer om vervolgens op zijn dooie gemak aan te leggen.
Denk je dat dit soort peddelaars zo'n boot doorhebben als ze in hun race zitten.
Nou, ik dacht het niet he.
Het ergste is nog dat de man kwaad werd omdat hem deze gevaarlijke actie werd verweten en gevraagd werd waar zijn gezond verstand was.
Ik zal de woorden niet herhalen, maar echt netjes was zijn reactie niet neem dat maar van me aan.
De grote winnaars werden Pro Life Factory, en ja dan mag je even spetteren.
Herman Jouwstra van het Leidsch Dagblad was nog net op tijd om de finale te zien.
Vanaf het Culinairfestival brengen zij dit weekend meerdere extra bulletins van de krant uit en zodoende kon hij de uitslag nog meenemen in het bulletin wat die avond om 20:00 uur alweer uit zou komen.
In meerdere categorieën waren prijzen te verdienen, toch ging de prijsuitreiking erg snel.
Altijd prettig natuurlijk als een vrouw de beker in ontvangst neemt.
Maar voor Pro Life Factory was het de grote dag, zowel bij de dames als bij de heren wonnen zij de eerste prijs.
Reden voor een gigantische feestvreugde.
Uiteraard wilden beide teams nog wel even op de foto.
Na de Dragonboatraces ben ik nog even naar het Culinair Festival gegaan.
Het was er ondanks dat het een beetje begon te regenen druk en erg gezellig.
Over het Culinair Festival komt in de loop van de week nog een aparte log, want ook dit is weer zo'n mooi en vooral lekker evenement.
Morgen een verslag van de zondag met onder meer het Leids Sterrengala, standwerkers en de Gouden Pet.
Hieronder nog een kort fotofilmpje met voornamelijk actiefoto's waaruit de krachtsinspanning bij deze sport duidelijk naar voren komt.
Vrijdagavond was het Energiq avondspektakel met dit jaar de verkiezing van de Diva Queen 2008.
Glibber was uitgenodigd om het allemaal keurig vanaf het bordes van het stadhuis te komen bekijken.
Eerst even gezellig met een aantal bekenden en onbekenden bijkletsen in het stadhuis.
Gelijk begon het al dat je dacht waar ken ik die vrouw van.
We werden welkom geheten door Christine Carrinton die ons uitlegde wat ons vanavond te wachten stond en ons vervolgens uitnodigde mee naar buiten te gaan.
Het Stadhuisplein was al aardig volgelopen, later die avond was er echt geen meter ruimte meer.
Christine kwam op zoals een glamourster op hoort te komen, en zette hiermee de toon voor de avond. (inderdaad zij had zich pijlsnel verkleed)
Hier een gedeelte van de jury, die naar later bleek, een heel zware taak ging krijgen deze avond.
De openingsact was toch wel tricky vond Christine, de truc van het doorgezaagde weesmeisje, ehhh nee ik bedoel het doorgezaagde travestietje.
Gelukkig liep de act goed af en stond ze nog als één stuk op het podium.
De eerste act kon beginnen en misschien ook wel de meest extravagante deelneemster.
Even twee dingen, alle namen heb ik echt niet onthouden en helaas kan ik ook niet iedereen in de log laten zien.
In het fotofilmpje onderaan daarom nog veel meer foto's van de optredens en iedereen die tussen het publiek rondliep.
Er liepen overal toch wel heel mooie dames rond en Marjo wilde graag met deze dame op de foto omdat ze haar jurk zo mooi vond.
De sponsors en genodigden op het bordes hadden het helemaal naar hun zin.
Dit jaar geen regen en goede temperaturen en ook nog een mooie show, wat wil je nog meer.
Als je over het plein liep moest je echt soms goed kijken of je met en man of een vrouw te doen had.
Stonden ze eenmaal op het podium dan wist je gelukkig meteen waar je mee te doen had.
Maar er zaten echt razend knappe meiden bij.
Bij mij maakte miss Dubai (??) gelijk al indruk, heel mooie act.
En als je dan ook nog het nummer "This is my life" in je show verwerkt dan heb je bij mij al gauw een streepje voor.
Het leuke is dat je iedereen tegenkomt op zo'n avond, zoals bijvoorbeeld stadsdichteres Pink Meltzer en D66 raadslid Paul van Meenen.
Nog een keer een beetje jury en aanhang op de foto.
Voor de gezelligheid had Christine zich nog maar weer eens een keertje omgekleed en liep in een jurk die gedragen is bij de finale Holland Top Models.
En weer straalde de ene na de andere ster op het podium.
Na elk optreden gaf de jury een kort commentaar, in dit geval Kelly die duidelijk liet merken onder de indruk van dit optreden te zijn.
En dat is altijd leuk om te horen als je op het podium staat.
Het kon aan mij liggen, maar ik dacht toch tussen de regels door wat gezellige valse nichtentaal te horen vanaf het podium.
Wat is eigenlijk glamour, dit misschien??
Hierna kwam de (gedeelde) eerste prijswinnares van vorig jaar, die buiten mededinging meedeed.
Ik kan me helemaal indenken dat ze vorig jaar een gedeelde eerste plaats heeft gehad, wat een geweldige en vooral humoristische act.
Waarbij de beentjes nog hoog van de vloer gingen.
Het is niet allemaal glamour wat er blinkt.
Stonden er in het verleden mensen klaar om het podium op te ruimen, tegenwoordig moet je dat als presentatrice gewoon zelf doen.
Is dit de trieste keerzijde van glamourland.
En achter het podium was de spanning van de deelnemers hun gezichten af te lezen.
Maar ach, eenmaal op het podium is de spanning snel weer weg en zet je je act perfect neer.
Nummers van Tina Turner blijven het natuurlijk altijd goed doen, en als je er dan ook nog een beetje van weg hebt is het helemaal leuk.
Dit swingde dus echt de pan uit.
En wie kent de Starsisters van Patricia Paay nou niet, deze jongste deelnemers wisten ook het publiek in vervoering te brengen.
Dit was echt een schatje, mensen die het programma "Man bijt hond" gezien hebben, herkennen haar misschien wel uit café de Lellebel.
Als ik 25 jaar jonger was geweest en homofiel, dan had ze nu een manager.
Eerlijk gezegd was de outfit niet helemaal mijn smaak, maar het nummer werd life gezongen en dat was toch wel weer erg knap.
Ondertussen was het publiek razend enthousiast en stond het Stadhuisplein van voor tot achter mudje vol.
Als pauze-act traden niet geheel onverwacht The Alley Girls op.
Waar Christine natuurlijk zelf heerlijk in kon schitteren.
Ze gaven echt een mooie wervelende show die zeker aan te raden is ooit eens te gaan bekijken of te boeken.
Op de weg terug naar het bordes (ik heb me de tandjes gelopen die avond van boven naar beneden en terug) kom je ook nog wel eens gezellige mensen tegen.
The Alley Girls waren nog bezig met hun toegift en het plein was veranderd in een kolkende massa enthousiast publiek.
En dan was het moment daar dat alle deelnemers nog een keer het podium op mochten voor de prijsuitreiking.
Altijd een spannend moment.
Mike Starink was het eerste jurylid die beneden was en mocht de uitslag geven.
Hij kon tijd rekken zoveel hij wilde maar de rest van de jury liet zich nog even niet zien en liet aan hem de zware taak de uitslag bekend te maken.
Hij deed het perfect inclusief de kussen voor de nummer drie.
Probleem was dat de jury niet kon kiezen tussen nummer een en twee.
Vandaar dat het publiek mocht kiezen uit deze twee dames.
Het werd uiteindelijk miss Dubai (sorry als de naam niet helemaal correct is) zij mocht haar act nogmaals laten zien en weer was het helemaal perfect.
Het publiek ging uit zijn dak voor deze door hen gekozen winnares.
Het was een geweldige avond, die volgens velen volgend jaar herhaald mag worden.
Vanaf deze kant hulde voor alle deelnemers en de geweldige en vooral humoristische presentatie van Christine Carrington.
Morgen een verslag van de Dragonboatraces.
Hieronder nog een fotofilmpje met nog een aantal foto's van de optredens.
Donderdagavond zijn de Lakenfeesten weer begonnen met meteen al een van de hoogtepunten van de feesten, de Peurbakkentocht.
Al ruim voor zevenen lagen de deelnemende boten klaar bij de Beestenmarkt te wachten op hun glorietocht (zo mag je het gerust noemen) door Leiden.
Ook langs de kanten van de grachten stond het publiek al heel vroeg te wachten om vooral maar niets te missen.
Het is op zich altijd een beetje jammer dat bij veel grote feesten de bejaarden er weinig van meekrijgen.
In Leiden ligt dat net even anders.
Elk jaar zorgt de organisatie ervoor dat een grote groep bejaarden wordt opgehaald bij de bejaardencentra.
Zij krijgen een speciale plaats langs het water en worden verwend met hapjes en drankjes.
Het liep tegen zevenen en (mede) organisator Aad van der Luit bracht de stemming er vast in op het waterpodium bij Annies.
Ik dacht voor het eerste gedeelte een mooie plek gevonden te hebben om foto's te maken.
Er zijn altijd van die mensen die het leuk vinden om voor je camera te gaan staan, nou ben ik dat ondertussen wel gewend en weet ze meestal lachend weg te krijgen.
Maar hoe doe je dat met meeuwen???
Deze jongen vond het leuk om constant voor mijn camera te gaan staan.
Even na zeven uur kwamen de eerste boten langs en het begon gelijk al spectaculair.
Het is niet te doen alle boten op de log te zetten, vandaar een doorsnee van het geheel.
In het fotofilmpje onderaan deze log zijn nog veel meer foto's te vinden.
Dit jaar weer veel kleur en muziek, alle deelnemers hadden weer flink hun best gedaan.
Er deden 55 boten mee, meer kan echt niet anders ligt de hele stoet volkomen vast.
Eenvoud kan ook erg mooi zijn dat bewees Paul Bouter wel.
De Peurbakkentocht is een groot feest op het water, Paul doorbrak dit door aandacht te vragen voor de vluchtelingen.
Als reiziger in een stad van vluchtelingen ging hij door de Leidse grachten.
Erg indrukwekkend en terecht dat hij een eerste prijs kreeg in de catagorie particulieren.
De Roze Beurs bracht Christine Carrington met de Wizard of Oz.
We hebben geluk gehad met het weer, het was droog en niet koud.
Vandaar ook dit jaar weer ongeveer een 150.000 mensen langs de kanten.
Ik nam vriendelijk afscheid van mijn meeuwenvriendje die nog steeds vol belangstelling naast me stond en ging richting mijn vaste plek om de Peurbakkentocht te zien.
Ook op de Nieuwe Rijn stond het tjokvol en de meeuw vloog vriendelijk mee.
Op mijn vaste stekkie, de Oude Rijn was ik precies op tijd om het begin op te pakken.
De vaste securityploeg van de Lakenfeesten wordt steeds professioneler, ze hebben zelfs boten om ook op het water de veiligheid te waarborgen.
Vanaf deze plek kon ik ook de dames iets duidelijker op de foto zetten.
Zoals ik eerder al schreef, erg veel muziek op de boten en in alle stijlen.
Van plat Leids, van musical tot rock en ga zo maar door.
Ik heb me rot gezocht, maar volgens mij hadden ze hem of haar thuisgelaten.
De skihut van café de Harmonie swingde ook de pan uit.
Toch heeft Tirol wel iets zo te zien.
En dat men lol heeft op de boten dat is wel duidelijk.
De meeste deelnemers zijn al weken bezig om hun boot te bouwen, en ja dan kan je weleens verkeerd gokken.
Maar toch een heel mooie boot geworden.
Ook dit jaar had musicalvereniging Otis weer een heel swingende boot.
En ook kapitein Peter Labruyere van de Leidse Rederij salueerde netjes naar me.
Hier nog even Paul Bouter als de reiziger, terecht dat hij regelmatig applaus kreeg.
Daar kwam de Roze beurs weer aan met Christine Carrington.
Het publiek om mij heen was het er over eens dat ze gewoon standaard elk jaar op de boot mee moet varen.
Ik zei al dat er weer veel kleur in de Peurbakkentocht zat, dat bewijst deze foto dan ook wel.
Alhoewel zwart toch ook heel indrukwekkend kan zijn.
Je kan lol hebben op het water, maar toch een beetje opletten natuurlijk.
Deze boot zoemde zich zelf in op mijn camera.
En ja dan moet je opeens ingrijpen als je niet goed oplet.
Er leek geen eind aan te komen, maar ja 55 boten is natuurlijk heel wat.
En ondanks dat het laat werd bleven deze twee meisjes toch keurig in hun rol.
Aan deze boot is ook wekenlang in het geheim gebouwd, maar het resultaat mag er dan ook wezen en logisch dat ook zij in de prijzen vielen.
Ook in de prijzen vielen de Stamgasten.
Zes weekenden hebben ze aan deze boot gewerkt.
Tot na de laatste boot bleef het stampendvol op de Oude Rijn.
Daarna op weg naar het Stadhuisplein, terwijl er op het water nog rustig doorgefeest werd.
Op het stadhuisplein trad Garlic op, een geweldige coverband die niet voor niets in de top drie van Nederlandse coverbands staat.
Het was echt dringen op het Stadhuisplein, van voor tot achter stond het vol.
Het leuke aan Leiden is dat we van feesten houden en niet van rottigheid, bij grote Leidse feesten heeft de politie over het algemeen dan ook weinig te doen.
En om toch in beweging te blijven kan je dan beter maar een beetje meeswingen.
De zangeres van Garlic flikte me wel nog even een rot geintje, voor ik het wist sleepte ze me naar voren en vroeg of iedereen voor de foto even wilde zwaaien, en ze deden het nog ook.
Helaas kwam de toegift veel te snel, voor het publiek hadden ze nog tijden door mogen gaan.
Nog een keertje knallen met de blazerssectie.
Het plein kon er geen genoeg van krijgen, maar ja aan alles komt een eind zeggen ze altijd dus ook aan hun optreden.
En de politie, die stond nog steeds werkloos mee te genieten en zo hoort het ook.
Je hoort zo nu en dan negatieve geluiden over de politie, maar het valt mij al jaren op dat ze bij dit soort evenementen altijd vriendelijk en servicegericht aanwezig zijn.
En dat mag ook weleens gezegd worden.
Na één uur 's nachts keerde de rust terug in het centrum en bleef er genoeg werk over voor de mensen van de gemeentereiniging, die vannacht alles alweer schoon gemaakt hebben.
En wij gooien het dan vanavond weer vol, en zo houden we elkaar bezig dit weekend.
Morgen een verslag over de Diva Queen verkiezing 2008.
Hieronder een fotofilmpje met nog veel meer foto's van deelnemers, publiek en Garlic.
Vrijdagavond is het grote vrijdagavond spektakel van de Lakenfeesten met dit jaar een zeer speciale programmering.
De verkiezing van de Diva Queen of the Year.
Het gaat dus om de Miss Travestieverkiezing 2008.
Vele topacts zullen het podium betreden om te strijden om deze titel.
Dus geen ome Jaap of zo die op bruiloften en partijen het leuk vind om een pruik op te zetten en plastic kunsttieten te dragen.
Nee, alleen topartiesten zoals bijvoorbeeld Christine Carringhton.
Op onderstaande foto met de helaas te vroeg overleden Leidse Kees.
Het wordt vrijdagavond een avond met een heel hoog glamourgehalte.
(foto van de site van The Alley Girls )
Naast alle travestieten zullen er ook nog andere artiesten optreden, allleen wie dat zijn blijft tot het laatste moment een verrassing.
De organisatie is in handen van Lorenzo van Beek van The Alley Girls.
Het gaat zeker weten een topavond worden.
De komende dagen komen er uiteraard meerdere verslagen over de Lakenfeesten,met morgen een uitgebriede reportage over de Peurbakkentocht.
Alleen reageren op andere logs zal even niet lukken.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl