DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Een beetje rare kop vandaag boven mijn log.
Eigenlijk ging de log over de keuze maken waar ik zaterdagavond naartoe ga, maar het bericht wat ik vandaag hoorde en las wilde ik toch direct op de site zetten.
Tijdens een bezoek aan het kantoor van Sleutelstad werd mij gevraagd of ik weleens met mevrouw Glibber bij pizzeria Sorrento gegeten heb.
Voor zover ik weet niet, antwoordde ik niets vermoedend.
Oh gelukkig dan is ze ook niet naar het toilet geweest.
Ik snapte er niets van totdat ze mij een artikel op de website lieten lezen.
Het blijkt dat er drie jaar lang een verborgen camera op het damestoilet heeft gehangen.
Boven in het pand stond opname apparatuur.
Dan vraag ik mij toch af, hoe laxerend zijn pizza's eigenlijk.
Wil je het hele artikel lezen kijk dan even hier op Sleutelstad.
(Op het damestoilet van pizzeria Sorrento werd zaterdag een verborgen camera ontdekt.Ook opname-apparatuur en videobanden werden in beslag genomen.
Foto, Chris de Waard)
Er zijn programmeurs die zo zeker zijn van hun zaak dat ze gerust een concert plannen, terwijl even verderop een avond is waarvan je weet dat half muziekminnend Leiden er naartoe gaat.
Zo'n programmeur is Hans van Polanen die regelmatig bands naar de Q-Bus haalt.
Aanstaande zaterdag eens geen buitenlandse band maar een paar rasartiesten uit Rotteram.
DENNIS KOLEN + BAND + WIES PEETERS
Zaterdag 25 oktober in de Q-BUS
Een van Nederlands beste en meest productieve singer/songwriters brengt wederom een nieuw album uit. De afgelopen vijf jaar bracht Dennis Kolen ieder jaar een nieuwe plaat op de markt, waaronder twee solo-albums: het door pop-goeroe Leo Blokhuis geprezen The Jinx (2005) en het prachtige Wild Oats (2007) Nu, een jaar later, is er dus Hard Road/Muddy Track, een album dat, zoals de titel suggereert, zijn wortels in de Americana heeft. Invloeden als Paul Simon, Neil Young en Crazy Horse, Dylan en The Band en The Stones ten tijd van Exile zijn duidelijk te horen. Toch blijft HR/MT een popalbum met de voor Dennis zo herkenbare melodieën die doen denken aan The Beach Boys en Crosby, Stills en Nash. De titel van het album slaat op de lange weg die iedere muzikant aflegt om zijn creatieve identiteit te vinden en daarmee ook zijn publiek, zegt Dennis. Ík wil platen maken waar ik zelf in geloof en waar ik mijn fantasie in kwijt kan. Door de theatertour heb ik ondervonden hoe intiem een optreden kan zijn en wat voor effect mijn songs hebben. De positieve reacties van de mensen zijn overweldigend. Tracks op het album die onmiddellijk opvallen zijn de melancholieke ode aan Europa Scotland Road, de song Hey California over een verblijf in Hollywood en de prachtige meerstemmig gezongen nummers Stand inside Love en The Beach Song. Absolute aanrader!!
Tijdens dit concert wordt hij onder andere bijgestaan door Wies Peeters, die ook al geen onbekende meer is in het clubcircuit.
Regelmatig spelen ze samen en het belooft dan ook een geweldig concert te gaan worden
Voor Glibber wordt het een kwestie van keuzes maken.
Eigenlijk was ik van plan alleen naar Propop te gaan.
Nu wordt het waarschijnlijk combineren.
Het wordt zodoende eerst naar de Q-Bus en dan direct door naar Propop om onder andere Harry Slinger te gaan zien.
Een mens holt wat af op zijn vrije zaterdag, maar allebei wel leuk natuurlijk.
Het was vandaag zo nu en dan best zonnig, de zon deed zijn best de herfstkleuren tot zijn recht te laten komen.
Toen ik naar huis reed om zes uur was het nog steeds redelijk weer en opeens bedacht ik, hoe zou Oud Poelgeest er nu uitzien met die herfstbladeren.
Daarom even een afslag later gepakt en ben gaan kijken.
In januari heb ik al eens een log met foto's van Poelgeest in het donker gemaakt, maar ook nu was het best mooi.
De oprijlaan blijft het statige uit lang vervlogen tijden houden.
Vanaf de weg is niet te zien dat Poelgeest er ligt en veel mensen kennen het van naam , maar zijn er eigenlijk nooit geweest.
Het is tegenwoordig een conferentiecentrum. mede daarom denk ik dat mensen er niet zo snel even een kijkje gaan nemen.
Het beeldengroepje in het gras voor het pand, geeft aan dat er heel wat ronde tafel gesprekken gevoerd worden.
In januari schreef ik al dat ik er toch eens hoop te fotograferen als er net sneeuw gevallen is.
Dit jaar ga ik dat echt eens proberen, het ligt nog geen vijf minuten van mijn huis (met de auto) dus moet te doen zijn.
Rondom het kasteel kan je ook wandelen, het is niet groot maar wel erg mooi.
Als je er een beetje rondloopt kom je toch wel heel mooie plekjes tegen, zoals de vijver naast en achter het kasteel.
Een vijver met prachtige spiegelingen in het avondzonnetje.
Zo nu en dan zie je bijna niet waar het bos overgaat in de vijver, kortom het is een geheel.
En dat alles zo aan de rand van de stad verscholen tussen de weg en de huizen.
Over huizen gesproken, kennissen van ons wonen op het terrein.
Als je het huisje zo ziet liggen tussen de bomen en de struiken, dan is het toch net een sprookje.
Jarenlang hebben ze in de stad gewoond, als je dan dit kan krijgen nadat je gestopt bent met werken veranderd het jachtige stadsbestaan opeens in een levensecht sprookje, met jezelf in de hoofdrol.
Het zonnetje ging langzaam onder en ik wist op dat moment zeker, eerdaags moet ik toch weer eens terug als het gaat sneeuwen.
En mocht het op een tijd gaan sneeuwen dat ik er even niet naartoe kan.
Bij deze de oproep, Reinoud kom je luie stoel eens uit en maak op dat moment even als eerste foto's van de verse sneeuw voor me.
Het is duidelijk dat voor elke muzikant zijn instrument zijn grote liefde is of tenminste een van zijn grote liefdes.
Vaste lezers weten ondertussen wel (en worden er misschien wel doodziek van) dat ik regelmatig concerten bezoek waar saxofinisten in meespelen.
Behalve bij concerten van o.a. Hans Dulfer, Rinus Groenevelt en Boris van der Lek, ben ik ook heel vaak te vinden bij concerten van Wouter Kiers.
(Jazzweek 2006)
Als ik logverslagen maak over deze concerten dan zit er steevast een foto bij van de truc met de saxofoon.
Ik heb er maar eens een paar op een rijtje gezet.
De Waag in Leiden, tijdens Leiden Swingt.
Met Swingin Five in Oegsgeest.
Café van Diggelen in Schiedam.
Er zijn natuurlijk altijd artiesten die het na willen doen, maar ja het mist dan toch iets.
Het ziet er net ietsje anders uit, zoals hier bij meneer Smit uit Volendam.
Scheltema complex In Leiden.
30 April 2006 Beestenmarkt in Leiden.
Jazz at the Burcht, Leiden voorproefje van de 3 Octoberfeesten 2007.
Tenorbattle in de Twee Spieghels.
CD presentatie in Red Kees Café Rijpwetering.
Theehuis de Leidse Hout Leiden.
Om nou te zeggen dat Wouter Kiers hoog van de toren blaast, nee hoor.
Alhoewel,......................................
De Burcht is best hoog hoor.
Ach, ik blijf het gewoon mooi vinden.
Denk je dat er ook eens naartoe wilt klik even op de agenda, met een van de vele bands waar hij in speelt zal hij best weleens in de buurt zijn.
Regelmatig probeer ik een zonsondergang te fotograferen, de ene keer is het mooier dan de andere.
Maar ja in principe zijn ze er elke avond dus geen probleem als het een keer niet mooi is.
Toch had ik die avond nog geluk.
Zwanen vind ik statige beesten en zo nu en dan heb je het geluk dat ze dat ook even duidelijk laten zien, zoals een paar weken geleden.
Statig zwom hij heen en weer, en deed alsof hij mij totaal niet in de gaten had.
Het was doodstil, geen geluid van auto's, motoren, mensen of wat dan ook in de buurt.
Op zo'n moment lijkt het alsof je naar een film staat te kijken.
Ik ben geen ballet-enthousiast, maar kon me nu iets indenken bij het Zwanenmeer.
Alleen dan vind ik het door een echte zwaan mooier gedaan dan door mensen.
De show ging nog een tijdje door en hij zwom rustig heen en weer, zich totaal niet storend aan mijn aanwezigheid.
Nog een keer kwam hij langs, om daarna rustig verder te zwemmen, waarschijnlijk op weg naar een ander optreden.
Ik keek om en zag dat de zonsondergang nog steeds geen succes was.
Opeens moest ik denken aan een oude show van Herman Finkers.
"De zon gaat zinloos onder, morgen moet hij toch weer op".
Dus volgende keer beter.
Het was zaterdagmiddag te koud om naar de kroeg te gaan.
Nou zullen een hoop mensen denken zo koud was het toch ook weer niet.
Maar als je op je vrije zaterdagmiddag voor je lol een paar uur buiten moet staan omdat je binnen niet mag roken dan kies ik toch voor thuis blijven.(sorry Ruud)
Balkenellende gaat het gewoon flikken, terug naar de oude normen en waarden.
Mijn zaterdag bestond uit boodschappen doen, Chico uitlaten en keurig om een uur of zeven zijn we gaan fondue-en, want dat is zoooooo gezellig in de donkere dagen zou Youp van het Hek zeggen.
Het is dat we geen ganzenbordspel meer hebben, maar anders hadden we echt de perfecte Balkenende dag gehad.
Maar goed, ik zal nu maar even niet meer zeuren over het rookverbod, ik heb ook leuke dingen gezien zaterdag.
Ik liet om een uur of vijf Chico uit, de tijd dat ik anders in de kroeg zou zitten, shit ik zou het er niet meer over hebben, sorry.
Opeens viel me een rijtje paddestoelen op.
Kenners zullen ze gelijk herkennen, maar ik had dit soort volgens mij nog nooit gezien.
Gevouwen paddestoelen, er ging een wereld voor mij open, of beter gezegd een gedeelte paddestoel dicht.
Ik ben op zich een natuurbarbaar, ik let er niet zoveel op wat er allemaal bloeit en groeit en ons dagelijks weer boeit.
Laatste gedeelte van bovenstaande zin was volgens mij van doctorandus van Egeraat en dat is eigenlijk het enige wat ik van de natuur heb meegekregen/genomen in mijn jeugd, ik had andere interesses in die tijd.
Alhoewel, nu ik er over nadenk hadden mijn interesses toch ook wel weer met de natuur te maken.
Ik geloof dat ik afdwaal.
Wat ik ook niet wist, is dat op zaterdagmiddag al het zwemmend gevogelte zwemles krijgt in de sloot achter het landje waar ik Chico uitlaat.
Eendjes, meerkoeten en noem maar op zaten klaar om zwemles te krijgen.
Een meerkoetje ging net voor zijn diploma A, volgens mij is hij geslaagd.
De rest zat keurig te wachten tot ze aan de beurt waren.
We zijn toch bezig met de natuur laten we dan gelijk maar even alles in een keer behandelen.
Mijn tomatenoogst dit jaar is een stuk beter dan vorig jaar.
( Dit is echt een log naar de Balkenende norm, truttigheid ten top)
En ik verwacht nog veel meer tomaten, want de plant blijft maar doorgaan.
Ik weet dat meelezer Maatje nu jaloers is op mijn oogst, maar ergens ook weer trots omdat het haar zorgvuldig gekweekte zaadjes zijn geweest die voor de oogst gezorgd hebben.
Ook bij ons achter rond de vijver is het herfst aan het worden.
Op zich natuurlijk best mooi, alleen gezien de hoeveelheid kroos en de tegenwoordige kwakkelwinters zit schaatsen er deze winter op de vijver weer niet in.
Deze log begon politiek getint, laat ik hem dan ook maar politiek getint afsluiten.
We zitten in een behoorlijke economische crisis, eigenlijk is het een soort herfst in onze economie.
Normaal zie je in deze tijd geen rozen, maar sommigen hebben altijd mazzel en bloeien in deze tijd weer helemaal op, terwijl ze een maand geleden vrijwel ten dode opgeschreven waren.
De een zijn economische dood is de ander zijn politieke zijn brood.
Wat hebben Scheveningen en Volendam gemeen.
Het eerste waar je aan denkt is vis natuurlijk.
Maar er is meer, Scheveningen ligt tegen Den Haag aan (zeg nooit dat het Den Haag is, dan heb je echt problemen) en uit Den Haag komen de meeste Nederlandse Rock en Bluesgroepen.
Zowel in het verleden als in het heden om maar wat te noemen Shocking Blue, The Motions, Super Sister en uiteraard de Golden Earring en tegenwoordig Anouk , Di-Rect etc etc.
Volendam is altijd al de tegenhanger geweest met de Palingsound, zoals bijvoorbeeld de Cats, BZN en nu Jan Smit, Nick & Simon, de drie J's etc etc .
Maar volgens mij hebben ze ook allebei iets met vlaggetjes of wat dan ook, als het maar kan wapperen.
Zo viel het me op hoeveel wappertoestanden er bij Jan Smit in de zaal waren.
Het eerste spandoek wat me opviel was deze, en zoals ik gisteren al schreef ben benieuwd wat er mee bedoeld werd.
Een paar minuten om je heen kijken leverde de volgende resultaten op.
Kleine kinderen hebben kleine shawltjes.
Ben je iets groter dan wordt het shawltje ook al iets groter.
Ja, en hele grote kinderen, ook wel volwassenen genoemd want kind blijven we allemaal een beetje (hoop ik) hebben een vlag.
En als je geluk hebt, past het shawltje ook nog bij de kleuren van je shirt.
Of zou er over nagedacht zijn, ook wel knap op zich.
Er zijn mensen die hebben al dat uiterlijk vertoon niet nodig en kunnen volstaan met een simpel strak bordje.
Gewoon duidelijke informatie zonder poespas en pas omhoog als het nummer komt.
Sommige mensen kijken zo geconcentreerd naar het concert dat ze zich niet laten afleiden door shawltjes.
Even tussendoor, halverwege het concert vertelde Jan Smit dat mensen eigenlijk veel aardiger voor elkaar moeten zijn.
Hij vroeg dan ook, pak nu gewoon je buurman of buurvrouw eens beet en wees aardig voor hem of haar.
Het viel mij op hoeveel mensen dit spontaan deden.
Voordat iemand vraagt en jij Glibber wat deed jij?
Ik kan je verzekeren, het steigerdeel van de tribune waar ik op dat moment tegenaan leunde vergeet deze avond nooit meer.
Maar terug naar de shawltjes.
Het ergste is als je bekenden tegenkomt, je wilt ze best op de foto nemen en zij willen ook graag op de foto.
Alleen het kost zoveel tijd.
Oh wacht even, ik heb ook een shawltje bedenk ik mij opeens.
Momentje even uitvouwen.
Vijf minuten en drie foto's later heb je dan eindelijk de foto van het shawltje.
De komende weken gaat mevr. Glibber maar naar de Sligro, ik vertoon mij er even niet meer.
De laatste drie maanden van de Groenoordhallen zijn ingegaan.
Op 31 december sluit de hal definitief haar deuren en enkele maanden later zal de slopershamer een stukje Leidse geschiedenis letterlijk en figuurlijk met de grond gelijk maken.
Vaste lezers weten hoe Glibber erover denkt, dood en doodzonde dat deze hal niet voor Leiden gespaard kan blijven.
Het is voor Leiden definitief gedaan met grote concerten en evenementen en vervanging komt er niet.
Queen, Metallica, Genesis, The Police, Kiss, Carlos Santana, Joe Cocker en ga zo maar door, ze hebben er allemaal opgetreden.
Bizar genoeg zijn er in de laatste maanden van de Groenoordhallen nog een aantal grote evenementen en concerten.
Glibber heeft het geluk ze allemaal nog te kunnen en mogen fotograferen, ik zie het maar als een afscheidstournee van de Groenoordhallen.
Donderdagvond stond Jan Smit op het programma (zondagmiddag nogmaals).
Dat het druk was hoef ik natuurlijk niet uit te leggen.
Ruim voor achten liep de zaal al behoorlijk vol.
Maar natuurlijk eerst een run op de bonnenverkoop, vis moet zwemmen zeggen ze toch altijd.
Jan was niet de enige Volendammer die naar Leiden gekomen was.
Volendam staat natuurlijk bekend om zijn paling en klederdracht, maar ook de muziek heeft een behoorlijke merchandising in Volendam.
Het toeristenseizoen is natuurlijk een beetje voorbij, dus mensen genoeg over om allerlei Jan Smit artikelen aan de man te brengen.
En naast Jan Smit hebben we natuurlijk nog zijn zusje Monique Smit en de drie J's, dus ook daar de cd's maar van meegenomen.
Exact kwart over acht opende Monique Smit de avond.
Begeleid door een uitgebreide band mocht zij enkele nummers zingen om het publiek op te warmen.
Maar zoals ik al schreef, half Volendam was uitgelopen.
Na Monique was het de beurt aan de drie J's om het publiek verder op te warmen voor de rest van de avond.
Jan, Jaap & Jaap (heb ik eerlijk gezegd even op moeten zoeken hoor) kregen de zaal behoorlijk mee.
Een leuke opwarmer maar je kon merken dat de massa toch echt wel op de vierde J zat te wachten.
Desondanks wist toch o.a. Jaap Kwakman het publiek vaak te boeien.
Glibber vond de backing vocals wel mooi, en dan heb ik het niet over de tatoo.
Er was gelukkig voor de invaliden een uitstekende plek gereserveerd met goed zicht op het podium.
Het was een concert met uitsluitend zitplaatsen, maar ja na een kwartiertje was dat uiteraard niet meer te handhaven en stond het vol voor het podium.
In de pauze konden de cd's van de drie J's en Monique gesigneerd worden.
Handtekeningen zetten en voor iedereen een vriendelijk woord en desnoods even op de foto, het kon allemaal.
Waar het ook enorm druk was, de hele avond trouwens, dat was buiten.
Want ook in de Groenoordhallen is het rookverbod doorgedrongen.
In de kroegen klagen een tientallen bezoekers, hier klaagden honderden bezoekers over het rookverbod.
Deze dames op een van de tribunes gaven duidelijk aan waar ze voor gekomen waren.
Het leek even of de oude tijden herleefden toen Jan het podoium opkwam.
Het publiek werd uitzinnig en ach geijkt grapje, maar het blijft werken, "ik hoor jullie niet".
Glibber kijkt bij concerten altijd of er gewerkt wordt op het podium en hoe de groep of artiest zich gedraagt.
En of je nu wel of niet van Jan Smit houdt, hij en de band werken wel hard en de lol straalt er van af.
Het klinkt misschien raar, maar als je ziet dat er echt gewerkt wordt dan is al gauw elk concert geslaagd.
De klik tussen publiek en groep is gewoon het belangrijkste van live optredens.
En die klik wisten ze te bereiken.
Ik had hem al een tijdje zien liggen, maar het is natuurlijk als kind prachtig als je hem dan ook nog echt mag aanbieden.
Lee Towers is blij met zijn gouden microfoon, volgens mij was Jan met deze plastic versie ook erg blij.
Ook bij het optreden van Jan Smit kwam het moment dat er plotseling enkele fans naar voren holden.
En als er een paar gaan rennen, dan gaat alles rennen.
Binnen een minuut stond het dan ook propvol voor het podium.
Ik heb veel spandoeken, sjaaltjes etc gezien (komt eerdaags een aparte log over) maar deze kon ik echt niet thuis brengen.
Ook de drie J's kwamen weer even terug op het podium.
En het publiek vond het allemaal prachtig.
Van voor tot achter was het feest in de Groenoordhal.
Ik vraag mij af, draaien ze bij Sleutelstad FM ook Jan Smit.
Zo te zien kenden ze wel de tekst, toch maar eens navragen.
Na een paar nummers als toegift verliet Jan met een laatste zwaai naar het publiek en een groet aan Leiden het podium.
Als ik bestuurder van deze stad zou zijn en medeverantwoordelijk voor het verdwijnen van de Groenoordhallen, dan zou ik mij bij onderstaande foto doodschamen dat je dit weggooit om een beetje extra woningbouw te realiseren.
In het fotofilmpje hieronder nog een aantal sfeerfoto's.
(waarschuwing!!! filmpje kan aanstootgevend zijn voor veel raadsleden en (ex) wethouders)
Een tijdje geleden kwam ik deze boot tegen.
Lekker gezellige kleuren in een mooie groene sloot.
Zelfs de spiegeling van de blauwe lucht en de wolken waren in de boot te zien.
Het is alleen te hopen dat de eigenaar hem ondertussen wel even leeg gehoosd heeft.
Na alle buien van de afgelopen tijd, ben ik bang dat hij anders eerdaags kleurloos ten onder gaat.
Gelukkig heb ik mijn boot zaterdag nog leeg gehaald.
Vanavond kan ik niet reageren op reacties omdat ik even bezig ben.
Er staat op de kaart, "komt naar je toe" en toch moet ik er de deur voor uit.
Morgen uiteraard hier en bij Sleutelstad een verslag.
Dinsdag moest ik even bij een klant op het Mediapark in Hilversum zijn.
Nou is het algemeen bekend dat Hilversum al een tijdje één grote omleiding is, vandaar dat ik rekening hield met wat extra reistijd.
Het viel allemaal mee dus ruim op tijd arriveerde ik bij het Mediapark.
Mijn Tom Tom gaf aan dat ik op de plek van bestemming gearriveerd was.
Beetje raar mijn afspraak had gezegd dat ik na de slagbomen gewoon de weg moest volgen tot het eind, ach komt wel goed dacht ik.
Ik reed door en kwam de slagbomen tegen.
Drukte op de bel en zei "Goedemorgen ik ben huppeldepup en kom voor bedrijf huppeldepup en ik ben aangemeld als het goed is".
De bel in het kastje zei,"dat is in orde meneer als u even achteruit rijdt en u meldt bij het rode informatiehuisje bij de ingang krijgt u een inrijkaart".
De vijf auto's achter mij waren deze situatie schijnbaar al gewend en gingen zonder morren alle vijf achteruit zodat ik kon keren.
Ik terug naar het informatiehuisje en bleek keurig aangemeld te zijn.
Ik kreeg een inrijkaart, een routebeschrijving en een parkeerkaart.
Opeens snapte ik waarom mijn Tom Tom bij de ingang al had aangegeven dat ik gearriveerd was, alle bedrijven hebben hetzelfde adres.
De voorkant van het routekaartje gaf al niet veel goeds aan, ik ben niet goed in doolhoven.
Ik kreeg een (echt waar) duidelijke routebeschrijving mee en reed richting mijn klant.
De rodehuisjeinformatiemevrouw had gezegd dat ik voor de deur mocht parkeren, en bij Glibber is voor de deur dan ook echt voor de deur.
Ik zag het pand liggen, zag ernaast een levensgrote parkeerplaats, maar voor de deur is voor de deur.
Kwam weer slagbomen tegen die automatisch opengingen en zag vervolgens dat ik het gebouw voorbij reed en er geen parkeerplekken aan die kant waren.
Geen nood even rondje rotonde en bij de slagbomen maar weer op het belletje drukken.
"Goedemorgen belletje, ik heb een klein foutje gemaakt ik ben de parkeerplaats voorbij gereden en wil nu even terug, kunt u de slagboom openen.
Sorry meneer antwoorde het belletje, dan moet u even achteruit en terug naar het rode informatiehuisje en een nieuwe inrijkaart halen.
Ja maar hoe kom ik terug als u mij er niet doorlaat.
U bent van het terrein afgereden meneer, als u even rechts op de rotonde gaat komt u weer bij het rode informatiehuisje.
De drie auto's die ondertussen achter mij stonden gingen alweer gelaten achteruit om mij te laten keren.
Visioenen van het Monopoliespel kwamen in mij boven, ik trek altijd de kaart ga terug naar AF.
Ik was gewoon bij slagboom 1 het terrein opgereden en bij slagboom 2 er keurig weer af.
Ik begon weer opnieuw bij slagboom 1, waar ik wel even achteruit moest omdat er zo'n stommerd voor de slagboom stond die zeker niet bij het rode huisje was geweest.
Een kleine vijf minuten te laat kwam ik bij mijn klant die het verhaal herkende.
Gelukkig ben ik dus niet de enige die dit overkomt.
Na het gesprek heb ik nog even gezwaaid naar de studio van Nova (voor je het weet begint er een weblogger te klagen dat je niet gezwaaid hebt) en liet het Mediapark achter mij.
Terug de omleidingen in.
Volgens mij heeft Hilversum ooit heel voordelig een partij omleidingsborden op de kop kunnen tikken.
Toen ze die eenmaal hadden zijn ze ook maar alle straten gaan openbreken, zo moet het ongeveer gegaan zijn.
Aan je Tom Tom heb je momenteel niet veel in Hilversum, maar gelukkig blijk ik vrienden in Hilversum te hebben.
Er was tenminste duidelijk aangegeven waar ik naartoe moest.
En de aangegeven route klopte ook nog.
Het is overal te zien dat we midden in de herfst zitten.
Je hoeft er eigenlijk vrijwel de deur niet voor uit om het te kunnen zien.
Op een kleine tweehonderd meter van mijn huis zijn dit soort plaatjes al te schieten.
De afgevallen bladeren drijven rustig weg op het water.
Die bladeren komen onder andere van deze bomen.
Wat een verschil opeens met een twee maanden geleden toen dezelfde Haarlemmerweg nog mooi groen was.
En ik weet nu al hoe het er over een paar weken uit gaat zien.
Wat een verschillen eigenlijk in zo'n korte tijd.
Maar voorlopig nog maar even genieten van alle kleuren langs de Haarlemmerweg.
Enige overeenkomst op alle foto's is dat het elke keer bewolkt is.
Ik vraag mij af, toeval of hebben we toch wel erg veel bewolking tegenwoordig.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl