DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
De kreet "wie lust er een broodje poep" kennen de meesten van ons wel.
Het kwam destijds uit het geweldige programma De Film van Ome Willem van Edwin Rutten.
Dat China steeds meer westerse dingen over gaat nemen is bekend.
Ik ben alleen bang dat er een Chinees is geweest die wel eens gehoord heeft over het programma van Ome Willem, maar nooit de beelden heeft gezien, daarnaast riepen wij als kind nog wel eens, hee rare poepchinees.
Deze twee gegevens bij elkaar genomen heeft hem volgens mij op het volgende idee gebracht.
Inderdaad een restaurant volledig ingericht als toilet.
De gerechten worden uiteraard in passend servies geserveerd.
Dat Chinese restaurants in bezoekersaantallen iets teruglopen is bekend, ik hoop alleen niet dat dit het Chinese restaurant van de toekomst gaat worden.
Het gevleugelde zinnetje, "sambal bij" gaat toch wel een heel ander idee krijgen.
De nagerechten zullen best smakelijk zijn, alleen heb ik het toch liever op een bordje.
Hier krijg ik toch bepaalde visioenen bij over de manier van gerechten bereiden door de keukenbrigade.
Ik denk dat ze mij niet zo snel in dit restaurant zullen zien.
Dat is niet omdat ik niet voor vernieuwing en gekke dingen ben, nee dat heeft een veel belangrijkere reden.
De stoelen hebben geen rugleunig en dat lijkt me niet lekker zitten.
Elke stad heeft uiteraard zijn parkeerproblemen, dus ook Leiden.
Toen ik een jaar of zestien was hoorde ik al over de parkeerproblemen in Leiden, en hoeveel geld erbij moest om het op te lossen.
Ik was toen nog zo goedgelovig (dom) te denken, tegen de tijd dat ik mijn rijbewijs heb zal het wel opgelost zijn.
Ik heb ruim 30 jaar mijn rijbewijs maar het probleem is nog steeds niet opgelost en las vandaag dat er weer 15 miljoen wordt uitgetrokken om het probleem op te lossen.
Leiden is een stad met smalle straatjes en diverse pleintjes en dat moet je natuurlijk niet vol met blik stoppen.
De grachten binnen de singels zijn natuurlijk ook niet bepaald de plek om vol met auto's te gooien.
Uiteraard hebben we in en rondom het centrum een aantal parkeergarages.
Jarenlang is er ruzie gemaakt over wel of geen garage op de Boommarkt, gelukkig gaat die niet door, wel komt er een nieuwe garage bij de Morspoort en dat is wel handig.
Of de bewoners in de buurt er zo blij mee zijn is natuurlijk een tweede want die moeten nu gaan betalen voor parkeren in hun buurt onder het motto het is niet eerlijk om vrij parkeren vlakbij een parkeergarage te hebben.
(foto Google)
Bijna alle wijken net buiten het centrum zijn parkeervergunninggebied geworden de laatste jaren, met als reden de parkeeroverlast tegen te gaan.
In de meeste gevallen heb ik het altijd een goedkope smoes gevonden.
Een wijk stond vol met auto's en na het vergunningenstelsel stond hij nog net zo vol alleen leverde het de gemeente kapitalen op.
Maar even terug naar het parkeren en de bereikbaarheid op zich, het centrum van Leiden is zo goed als autovrij en dat is eigenlijk helemaal geen probleem.
Om de bereikbaarheid van het centrum te garanderen en een beetje zat van het getreuzel van de gemeente richtten een aantal jaren geleden een paar ondernemers het Stadsparkeerplan op.
(foto Stadsparkeerplan)
Vaak blijkt maar weer dat de simpelste oplossingen vaak de beste zijn.
Het systeem in Leiden is nog steeds echt uniek.
Ik zie in meerdere steden een variant op ons systeem, maar het is het vaak net even niet.
Je zorgt voor een groot terrein aan het randje van het centrum, waar je de eerste vier uur voor 4 euro kan parkeren en een hele dag kost slechts 7 euro.
Tegen deze bedragen kan geen parkeerautomaat op.
(foto Stadsparkeerplan)
Vervolgens zorg je voor voldoende shuttlebusjes om mensen gratis naar elke gewenste plek in het centrum te brengen en ze daar ook weer op te halen.
Op meerdere plakken hebben ze stopplaatsen en komen ze om de vijf minuten langs, maar zit je bijvoorbeeld in een restaurant, even een belletje en meestal zijn ze er binnen tien minuten.
Leiden gaat nu weer zoveel miljoen uitgeven voor parkeergarages en die zullen misschien best wel nodig zijn, maar ik blijf erbij dat een uitbreiding van het particuliere initiatief zoals het Stadsparkeerplan veel goedkoper en klantvriendelijker is.
Er blijven natuurlijk altijd mensen die denken. "je kan het dak op met je parkeerprobleem"en zelf wel een helemaal gratis plekje vinden.
Maar ja, dan is het altijd nog een heel stuk lopen naar de stad, en voor je weet komt de gemeente aan met precario-rechten, want er moet verdiend worden aan het parkeren.
Daarom zeker met deze drukke en dure dagen kan je het beste parkeren bij het Stadsparkeerplan als je naar de stad wilt.
Morgenavond laat ik een restaurant zien, wat mij toch heel veel aan de " Film van Ome Willem" deed denken.
Hoi, ik zal me maar even voorstellen, ze zeggen dat ik Spottie heet.
Tenminste dat roepen ze de hele tijd naar mij dus het zal wel ergens goed voor zijn.
Wat mij allemaal overkomen is de laatste 24 uur dat is voor een klein poesje als ik heel wat.
Gisteravond was ik een beetje aan het spelen met mijn zusjes terwijl mijn moeder toekeek.
Plotseling staan er twee vreemde mensen in ons huis en die beginnen ons allemaal op te pakken en te bekijken, en van die rare kreten te slaken zo van oeggie oeggie oeggie en dat soort stom gedoe.
Ik begreep dat er twee van ons mochten verhuizen naar de stad.
Nou heb ik vanuit het raam al eens gezien dat er familieleden in zo'n ding op vier wielen weggingen.
Ik twijfelde even of ik wilde verhuizen en nam al snel de beslissing, ja ik wil de wereld zien en dit is mijn kans.
Maar hoe maak ik duidelijk dat ik graag mee wil, laat ik eerst maar eens zien dat ik in zo'n ding op vier wielen durf.
Die meneer had een plaatjesapparaat bij zich, ik heb zo'n ding al eerder gezien de afgelopen weken.
Misschien maak ik indruk als ik even naar hem kijk.
Terwijl mijn zusjes overal overheen klauterden dacht ik als ik nu eens heel rustig ga zitten, misschien val ik dan wel op.
En Yessss ehh sorry miauw, het is gelukt ik mocht mee naar de stad met die meneer.
Een van mijn zusjes mocht met die mevrouw mee en gaat tegenover mijn huis wonen.
Wel leuk kunnen we nog eens samen in de straat spelen of naar elkaar kijken door die doorzichtige muur.
Maar eerst heb ik in mijn nieuwe huis heel wat te bekijken.
Even schrok ik, dacht dat er nog precies zo'n poes als ik in huis was.
Ik had al snel door dat je hierdoor naar buiten zou moeten kunnen, maar ja dat mag de eerste paar maanden nog niet hoorde ik, jammer hoor.
Ze hebben hier werkelijk alles, zelfs een toilet.
Die mevrouw heeft denk ik vast een nekmassage nodig en daar ben ik zo klein als ik ben erg goed in.
Vanaf de bank had ik een mooi uitzicht en zag al gelijk een heel mooi speeltje.
Ik was net binnen en dacht laat ik nu maar niet gelijk aan de bel hangen, maar zeker weten dat ik van de week toch eens ga luisteren hoe dat klinkt.
Ze hebben hier een soort kat met een handicap, hij kan namelijk niet miauwen.
Wat een stom geluid en een herrie zeg, hij komt niet verder wraff wraffffffff.
Ik wil best wel rekening houden met gehandicapte katten, maar ga er natuurlijk niet voor opzij.
Op een gegeven moment vond die meneer het zeker te veel herrie dus zette mij op een ander plaatsje neer.
En daar ging een kattenwereld voor mij open.
Daar staat een ding met allemaal zwarte knopjes en als je er op drukt komen er lettertjes op een schermpje.
Ik heb dat vandaag eens even goed bekeken en daarom kunnen jullie nu mijn eerste lettertjes lezen.
Alleen die meneer wil er heel vaak mee spelen en ook die gehandicapte nepkater schijnt er wel eens mee te spelen.
Dat wordt wachten tot ik de kans krijg, maar ik heb een heel mooi plekje gevonden vlakbij de knopjes.
Ik lig nu alvast te bedenken wat ik allemaal uit kan halen en dan hier met die lettertjes kan vertellen.
Dat wordt nog lachen joh, ze zullen weten dat ik er ben.
Ik ga eens kijken wat hier nog meer te beleven is, een miauwtje van Spottie.
Mjou en een krabbel van Spottie. 
Afgelopen weken was in de Waag in Leiden het huis van Sinterklaas.
Gelijk bij de ingang stond een stand van de Stichting Doe Een Wens, zij hoopten hier donateurs te krijgen voor de stichting en verkochten diverse gadgets.
Even voor de mensen die eventueel de stichting niet kennen, zij proberen wensen te vervullen van kinderen tussen de 3 en 18 jaar met een levensbedreigende ziekte.
Op een van de foto's in mijn log over het Sinterklaashuis stond ook een foto van fotograaf Peter Schipper.
Samen met zijn vrouw Carolina D'Andrea maakten zij op verzoek in het weekend foto's van kinderen in het Sinterklaashuis.
(archieffoto)
Voor kinderen was het een van de meest sensationele en spannende locaties om op de foto te komen, de slaapkamer van Sinterklaas.
Van elke verkochte foto ging er een euro naar de Doe Een Wens Stichting.
Dat vind ik nou mooie initiatieven en was dan ook blij te zien, dat ze bij het sluiten van het Sinterklaashuis de stichting een cheque konden overhandigen van 190,00.
(foto PR)
Voor de Leidse lezers een kleine tip.
De komende zaterdagen staan ze in de Kopermolen met een compleet winterdecor, inclusief kerstmannenkleding, ijsmutsen, sleetjes en noem maar op.
Voor 6 euro maken ze een geweldige foto op 13 bij 18 formaat die je na een kwartiertje kan ophalen bij ze.
Glibber zal je er niet zien, die loopt er dit jaar met een grote boog omheen.
Vorig jaar was ik verplicht te gaan zitten voor een foto, en als er iets is wat Glibber niet kan en wil is het poseren, daarom heb ik als excuus altijd een camera in mijn handen.
Maar ik kwam er vorig jaar echt niet onderuit.
( foto Carolina D'Andrea december 2007)
Maar ik geloof dat bijna iedereen die zowel beroepsmatig of als enthousiast amateur met een camera rond loopt te rennen, zelf moeite heeft om op de foto te gaan.
En ja wat voor houding neem je dan aan he.
Update: van de foto's in het huis van Sinterklaas ging een euro naar de Doe Een Wens Stichting, in de Kopermolen niet.
Ik zeg het er maar even bij zodat er geen verwarring over bestaat, zoals ik uit de eerste reacties begreep.
(archieffoto)
Over poseren gesproken, Glibber moest afgelopen weekend even poseren voor een foto.
Ondanks dat ik het leuk vond dat er een foto van mij gemaakt werd en ook de reden daarvan, was ik toch niet blij met het poseren.
Komt eerdaags nog wel een log over.
Off topic: Tinki R,burg ik krijg toch weer foutmeldingen bij jou.
Een kerstinrichting, dat is niet een tehuis waar alle mensen die voor tijdens of na de kerst totaal hoteldebotel van alle kersttoestanden worden opgevangen worden.
Nee hoor, het slaat gewoon op de drukte die een hoop van ons elk jaar weer geheel vrijwillig over zichzelf afroepen om hun huis in kerstsfeer te brengen.
Glibber vindt het ook geweldig om veel sfeer (tegenstanders noemen het kitsch) te maken in de decembermaand.
Alleen als je die berg dozen eindelijk van zolder hebt en ziet staan in de kamer, denk je waar begin ik eigenlijk aan, het liefst breng ik het gelijk terug naar zolder.
Als je eenmaal bezig bent schiet het best wel snel op.
Na zoveel jaren wordt eigenlijk alles via een vast systeem en automatisme gedaan.
Zo zit mevrouw Glibber heel geïnteresseerd naar tv te kijken en doet alsof ze niets hoort of ziet, één verkeerde opmerking kan fataal zijn op dit soort momenten.
Ook Chico is opvallend rustig en waagt het echt niet om door de kamer te lopen en alle lampjes weer door elkaar te gooien die je net uit de knoop gehaald hebt.
Dat heeft hij maar een keer gedaan en het waarschijnlijk nooit meer vergeten.
Als eindelijk de lampjes erin zitten en ik er drie keer omheen gelopen ben, mevrouw Glibber drie keer heeft moeten zeggen ja hoor ze zitten mooi, kan ik beginnen met de ballen en andere glittertoestanden.
Na een hoop zuchten en steunen is het dan toch weer gelukt en is het eerste en rotste gedeelte achter de rug, de boom staat weer.
Het zat allemaal wat tegen dit jaar, nou ja welk jaar niet eigenlijk, maar zaterdagavond was dan toch alles klaar en kon Glibber rustig gaan zitten genieten.
Van mij mogen de komende vier weken heeeeeeeeeeel lang duren, de gedachte dat alles weer afgebroken moet worden en terug naar zolder maakt me nu al moe.
De gang en de trap zijn altijd het laatste wat moet gebeuren, maar dat is een makkie en zo gebeurd.
Nou ja laatste, volgend weekend nog een beetje lichtsnoeren in de tuin hangen en dan is het echt klaar.
Mede door onze sublieme en veilige werkverdeling, Glibber bouwt, Chico in de mand en mevrouw Glibber kijkt tv, is dit jaar de kerstboom weer opgezet zonder knetterende ruzies of echtscheidingen.
Het schijnt dat zelfs bij de meest goede relaties, het opzetten van de kerstboom een wankel punt is in de relatie en vaak gepaard gaat met de meest grote ruzies.
En voor hen die er tegenop zien om hun schoonmoeder weer met de kerst over de vloer te hebben, heb ik maar één goede tip.
Samen de kerstboom opbouwen, gegarandeerd heb je dan een grote kans op een eenzame kerst.
Ik zat er al op te wachten, en ja hoor het duurde even een maandje, maar we hebben het hem weer geflikt.
Met veel gepuzzel hebben we het voor elkaar gekregen dat ook Obama Leidse roots heeft.
Dat was ons al gelukt met Bush en nog een paar Amerikaanse presidenten, maar nu dus ook met Obama.
Wethouder Jan Jaap de Haan maakte dit vrijdag bekend in het Pilgrimfathers museum en het werd natuurlijk gelijk opgepikt door de landelijke media.
'Obama is een Leidenaar'
LEIDEN - De toekomstige Amerikaanse president Barack Obama stamt rechtstreeks af van de Leidse Pilgrimfamilie Blossom. Uit onderzoek is gebleken dat de verre voorouders van Obama in Leiden hebben gewerkt en gewoond voordat zij als Pilgrim Fathers naar Amerika vertrokken. Dat maakte wethouder Jan-Jaap de Haan (CDA, cultuur) vrijdag in het Pilgrim Museum in Leiden bekend.
Het hele artikel in onder andere de Telegraaf kan je hier lezen.
En dat komt allemaal omdat de Pilgrimfathers ooit in Leiden gewoond hebben.
De Pilgrimfathers worden gezien als de grondleggers van het nieuwe Amerika.
In 1609 kwamen zij als protestantse vluchtingen vanuit Engeland naar Leiden en vertrokken in 1620 vanuit Leiden naar Amerika.
Een paar jaar geleden hebben we het nog eens nagespeeld en zag het er ongeveer zo uit.
Alle bezittingen en eten werden mee aan boord genomen en men vertrok met de Speedwell richting Amerika, omdat de Speedwell lek bleek te zijn stapten zij over op de Mayflower.
Toch raar, het is levensecht nagespeeld in 2005, maar ik kan niemand op de boot ontdekken die ook maar iets op Obama lijkt.
Had toch op moeten vallen, zeker in die tijd.
Er zijn allerlei ingewikkelde familiebanden aan elkaar geknoopt en dan kom je er vanzelf wel op uit dat iemand zijn roots in Leiden heeft.
Ik ga dat niet allemaal uitleggen want dan kom je al gauw in de richting van de conference van Snip & Snap met "het is niet mijn broer, maar wel de zoon van mijn vader".
Nee, ik zie andere duidelijke kenmerken waaruit blijkt dat hij Leidse roots heeft.
Leidenaren zijn doortastend en willen als ze iets bereikt hebben dat ook erg snel aan de buitenwereld kenbaar maken.
Als Leidenaren verhuizen moet altijd eerst de buitenkant even opgeknapt worden, want dat is het vistekaartje van je huis.
Ook Obama heeft het Witte Huis gelijk even een verfje laten geven voor hij er in januari intrekt.
Het enige wat aan de Pilgrimfathers herinnert in Leiden zijn een paar (nog niet eens originele) restanten van de muur van de kerk waar zij bijeen kwamen voor ze vertrokken naar Amerika.
Een aantal jaar geleden wilde de gemeente deze restanten weg halen om het plein te renoveren.
De Amerikaan Jeremy Bangs, die het Pilgrimfathers museum beheerd heeft hier een stokje voorgestoken.
Hij heeft in Amerika rond gebazuind dat Leiden de historie van Amerika wilde afbreken.
Het scheelde maar weinig of Amerika had in plaats van naar Irak, zijn troepen naar Leiden gestuurd.
Wat denken die Leidenaren wel, de roots van Amerika slopen, no way.
Zelf vind ik het wel grappig en voor mij mag de muur dan ook blijven staan.
Daarnaast kan je er ook leuk voor poseren zoals hier met de weblogmeeting in 2005.
In 2009 is het vierhonderd jaar geleden dat de Pilgrimfathers uit Leiden vertrokken.
De plannen waren om dit groots te vieren, maar zoals meestal het geval is, als de gemeente zich er mee bemoeit werd het weer te duur.
Daarom werden de plannen een aantal keer gehalveerd totdat een vrij sobere en simpele herdenking volgend jaar over bleef.
Maar dat ligt nu natuurlijk anders.
We hebben Bush senior destijds tijdens een bezoek aan Nederland voor twee uurtjes naar Leiden gekregen, dat moet volgend jaar met Obama natuurlijk ook gaan lukken.
Maar wat moeten we doen met hem, behalve dat we hem die hoop stenen laten zien.
Allereerst een bezoek aan het straatje waar het Pilgrim Fathers museum gevestigd is.
Daarna een ontvangst en toespraak van hem in de Pieterskerk, waar hij onder luid applaus de legendarische woorden uit zal moeten spreken, "Ik ben een Leienaar".
Hierna een korte borrel in de Pieterskerk waar natuurlijk toute Leiden aanwezig is.
Vervolgens een makkelijk te bewaken korte wandeling naar de Universteit.
Om daarna paling te gaan eten in Volendam, want poffertjes in Delft heeft Clinton al gedaan.
Nou zo zie je, op een verloren zaterdagmiddag heb je in een paar minuten een programma in elkaar gedraaid.
Nou Jan Jaap, als jij nu even een datum gaat prikken met Obama, dan komt het toch nog helemaal goed met de herdenking van de Pilgrimfathers.
Een druk avondje 5 december.
Ondanks dat Glibber een van de grootste fans van Sinterklaas is, wordt er toch weinig aan gedaan in huize Glibber.
Nou ja, soms zijn we een soort doorvoerhaven voor pakjes die naar anderen gaan en ook worden er toch elk jaar weer wat pakjes hier bezorgd.
Van bijvoorbeeld de Parentenpieten en dit jaar ook zelfs een pakje van de Zwarte Pietenband.
Had niet gehoeven maar wel heel erg leuk en lekker.
Maar 5 december is ook een avond van tegenstellingen in huize Glibber.
Terwijl Sinterklaas nog op tv is met de Jostiband, staan de kerstdozen alweer klaar.
Niks willen missen, en toch ook die kerstboom op willen zetten en alvast een hoop andere kerstspullen regelen.
Een tweestrijd die elk jaar weer plaatsvindt in huize Glibber.
Sint nam afscheid bij de Jostiband, dat was voor Glibber het startsein.
Aanvallen op de dozen en starten met uitpakken en opzetten.
Chico vluchtte snel naar zijn mand en dacht hier heb ik even niks mee te maken.
Het wordt een avondje van heen en weer lopen tussen dozen en tv, want Sinterklaas komt ook nog bij Paul de Leeuw.
Kijk dat bedoel ik nou, terwijl ik er snel een log uit knal, is Sinterklaas alweer op tv.
En ja, dan roept het geloof weer en moet ik toch kijken.
Het wordt duidelijk een latertje vrijdagavond, maar dan ben ik er wel weer vanaf.
Het is de laastste dagen constant raak, regen, storm en natte sneeuw wisselen elkaar af.
Het geeft zo nu en dan wel mooie wolkenpartijen die je vaak terug ziet op schilderijen van oud Hollandse Meesters.
Wat zullen die schilders het koud gehad hebben vroeger toen ze dat stonden te schilderen.
Ik kreeg het al koud toen ik even mijn raampje opendeed om een foto te maken.
Vorige week had ik meer geluk wat betreft het weer.
De mooiste zonsondergangen zie je meestal boven zee, maar ook boven land kan het soms erg mooi zijn.
Ik was precies op tijd om het van begin tot eind te zien.
Het komt niet vaak voor dat je de zon helemaal rond onder ziet gaan, meestal zit er wel weer ergens een wolk in de weg.
Eigenlijk gaat het bijzonder snel ik denk dat deze foto's allemaal binnen ongeveer vijf minuten gemaakt zijn.
Ondertussen heb ik een keer mijn lens verwisseld maar dan miste je gelijk weer een stuk.
En dan is het bijna over en lijkt het of de aarde het laatste stukje zon opeet.
En na een kleine vijf minuten is alles voorbij en op een beetje laatste licht in de verte is er niets meer te zien.
Een half uurtje later zitten we weer in het donker met als we geluk hebben een lampje boven in de lucht.
En zo gaat dat 365 dagen per jaar, alleen jammer dat we het niet altijd zo mooi kunnen zien.
Als we het wel elke dag zo konden zien dan hadden we tenminste elke dag zon en dat is geen verkeerd idee.
Het is weer even hectisch deze dagen in huize Glibber.
Nee, dat komt niet door de laatste surprises of Sinterklaasgedichten, het zijn de kerstkaarten.
Sinds een jaar of vijfentwintig maakt Glibber zelf de kerstkaarten.
Dat begon in het verleden met knippen, kopieren, plakken en weer kopieren, daarna dankzij de computer ging het een stuk makkelijker en kon ik ze zelf uitprinten.
Wat begon vijfentwintig jaar geleden met een stuk of dertig kaarten is een beetje uit de hand gelopen en zijn er nu over de tweehonderd.
Sinds ik met loggen begon heb ik een heel voordelig adres gevonden voor visitekaartjes, dit jaar zag ik dat ik ook redelijk voordelig kerstkaarten kon ontwerpen en laten drukken.
Vandaar dit jaar dus maar eens uitgeprobeerd.
Deze week kwam gelukkig net op tijd de doos met kaarten binnen.
(foto uiteraard even bewerkt zodat de tekst nog niet te lezen is)
Ik zie mensen denken, net op tijd Sinterklaas moet nog gevierd worden.
Klopt helemaal, alleen Glibber heeft in het verleden ooit eens bij toeval een paar jaar achter elkaar zijn kaarten op 5 december op de bus gedaan.
Op een gegeven moment waren mijn kaarten nog niet klaar en wilde ik ze een weekje later sturen.
In die week kwam ik er achter dat ik ze (zonder het echt door te hebben) al een aantal jaar op 5 december op de post gedaan had.
Wij werden in die week meerdere malen gebeld of aangesproken of alles wel goed ging omdat de kaart nog niet binnen was.
Sindsdien is het hier standaard dat op Sinterklaasavond de kaarten voor zessen op de post gaan, zodat vrijwel iedereen hem op 6 december in de bus heeft.
Vandaar dat het hier nu even een hectische tijd is.
Stickers printen, adressen nakijken, wie is er overleden, gescheiden, getrouwd, omgebouwd, verhuisd en ga zo maar door.
Als dat allemaal klaar is kunnen we beginnen met postzegels plakken en uitzoeken wat zonder postzegel door ons zelf in de buurt in de bus wordt gedaan.
Glibber zal Glibber niet zijn als er toch weer iets fout gaat.
Normaal hebben we kaarten die gevouwen zijn, dit jaar een langwerpige kaart met alleen tekst op de voorkant.
Tenminste,........................ dat dacht ik.
Glibber heeft de kaart in een spontane bui (en dat is meestal in het weekend en erg laat) ontworpen en was zo bezig met zijn voorkant dat hij helemaal over het hoofd gezien heeft dat je er een gratis achterkant bij kreeg.
Omdat ik daar niets mee gedaan heb, is er een voorbeeld tekst op gekomen.
En laat dat nou net de meest ON-GLIBBERACHTIGE tekst zijn die een mens bedenken kan.
En nu maar hopen dat niemand naar de achterkant kijkt, want anders kijken ze me het komend jaar meewarig aan met een blik van "ach die Glibber hij wordt eindelijk soft".
By the way, mevrouw Glibber heeft er dit jaar voor het eerst geen moeite mee, om toe te moeten geven dat ik altijd de kaarten bedenk en ontwerp.
Waarom weet ik niet, maar ik heb op de een of andere manier al mijn leven lang niets met stations.
Ik vind het iets triests hebben, het rare is met vliegvelden heb ik dat weer niet.
Gelukkig maak ik heel weinig gebruik van de trein, en de keren dat ik er gebruik van maak gaat er altijd wel iets verkeerd.
Een kaartje kopen is al de eerste ellende.
Ik weet dat de automaat goedkoper is dan het loket, dus wil een kaartje uit de automaat kopen.
Dat levert probleem nummer een op.
Uitgerekend op de dag dat Glibber eens geen giropas bij zich heeft omdat hij genoeg cash in zijn zak heeft, blijkt dat de automaten alleen werken op giropassen en muntgeld.
Dus toch naar het loket.
Nee niet om een kaartje te kopen, maar om geld te wisselen, wij Nederlanders blijven zuinig he.
Vervolgens koop je een kaartje en krijg je een partij mogelijkheden waar menig voorkeuze menu van betaalde telefoonlijnen jaloers op zou zijn.
Glibber heeft haast en vliegt door het menu en weet een kaartje Leiden cs - Den haag cs te kopen.
Kijk dat bedoel ik nou onder andere zo'n lang leeg perron, dat straalt toch niet bepaald het toppunt van gezelligheid uit.
En dan kunnen ze proberen de hal van het station op te vrolijken met twee Zwartepieten, sorry het maakt het er voor mijn niet vrolijker op.
En dat de NS niet inspringt op het Sinterklaasjournaal is ook al duidelijk, wie werkt er nu met gele ballonnen terwijl het Sinterklaasverhaal van dit jaar gaat om rode ballonnen.
Kleine moeite van de reclameafdeling om hier rekening mee te houden lijkt mij.
Zelfs een Zwartepieten orkest kan mij nog niet vrolijk maken in een station.
Iedereen heeft haast zijn trein te halen en dan houden die Pieten je op.
Hoeveel kinderen zullen niet huilend de trein ingesleept zijn door hun ouders terwijl ze zo graag Zwartepiet een handje wilden geven, maar ja de trein wacht niet.
Wat zou het een geweldige mededeling zijn als je opeens hoorde, "ding dong door de plotselinge komst van de Zwartepieten vertrekken alle treinen vijf minuten later, einde mededeling ding dong".
Kijk dan wordt het opeens menselijk en leuk op een station.
En ja hoor ik had het weer gepresteerd om bijna ellende in de trein te krijgen.
Op de terugweg kreeg ik controle en bleek een kaartje gekocht te hebben zonder datum.
Deze had ik voor vertrek ergens moeten stempelen en zat nu eigenlijk illegaal in de trein wat me een boete op kon leveren.
Ik legde haar uit dat ik nooit met de trein ga en er niet op gelet had.
Dan heeft u eigenlijk een boete verdiend, begon ze op strenge toon alsof ik een randgroeppeuter van zes was.
Ik keek haar aan met een blik die het midden hield tussen, ga ik nu heel hard lachen of ga ik hier een enorme partij stennis trappen.
Gelukkig (voor haar) zei ze dat ze me geloofde en stempelde mijn kaartje.
Scheelde weer een hoop problemen, maar natuurlijk had het ook een mooie log kunnen worden.
Maar ik ben er weer van overtuigd dat de liefde tussen Glibber en stations nooit iets zal worden.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl