DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Ik mag ook weer eens een verhaaltje mjouwen.
Laatst zei iemand dat het zo knap was dat ik al met mijn kleine pootjes alles van die knopjes weet.
Ik zal maar eerlijk zijn, ik snap er nog niets van maar laat dat Chicohondenbeest voorlopig even met zijn pootjes aan de knopjes zitten en mjou hem gewoon mijn verhaal voor.
Wel heb ik door dat er een dooie muis naast de knopjes ligt.
Als Glibber achter het verhaaltjesapparaat zit, kan ik het niet laten hem zo nu en dan even een tik te geven of er op te gaan staan, raar hoor vaak vindt Glibber dat niet leuk.
Zakina had door dat ik hier waarschijnlijk gediscrimidingest wordt.
Aan de zijkant staan plaatjes van iedereen die hier in huis zijn mandje heeft behalve van mij.
Ik heb even boos gemjouwt naar Glibber en nu sta ik er ook bij aan de zijkant, met dit plaatje.
Ze zeggen dat ik snel groter wordt, snap ik niet volgens mij zijn ze hartstikke blind.
Ik pas nog steeds overal onder en tussen.
Omdat Chicohondenbeest moet ik wel erg hard lachen.
Ik jump zijn mand in en uit en hij vindt het allemaal best.
Hij laat dat niet op zich zitten en denkt even hetzelfde te doen met mijn mand, alleen daar heeft hij te grote poten voor.
Volgens mij zit er toch meer van een Belgische dan een Duitse herder in hem.
Hij wil vaak ook mee spelen als ik in mijn uitkijktoren speel.
Honden blijven rare poezen hoor.
Ach eigenlijk is die grote dikzak best wel een beetje zielig hoor.
Hij mag niet op de bank liggen en ik nog wel (ze houden me toch niet tegen) om hem te pesten stuur ik hem weg als hij probeert ook op de bank te komen.
Ik ga maar weer eens op mijn uitkijkpost zitten en bedenken wat ik straks weer uit kan halen.
Mjou en uitkijkpost ze, en een krabbel van 
Spottie.
Spottie. 
De schoorsteen van de oude gasfabriek aan de Langegracht in Leiden is sinds een paar jaar in de winter verlicht.
Van welke kant ik de wijk ook in kom, ik zie hem elke avond weer geheel of gedeeltelijk.
Ik noem hem altijd mijn Leidse Eifeltorentje.
Gisteravond reed ik over het terrein van de Groenoordhallen en het viel mij op dat hij daar ook eigenlijk wel mooi te zien is.
Ik besefte mij dat dit eigenlijk het laatste jaar is dat de pijp in combinatie met de Groenoordhallen te zien is.
Deze zomer gaan de hallen plat en worden er ook flats aan de andere kant van de Willem de Zwijgerlaan gebouwd.
Goede kans dat de pijp dan bijna of helemaal niet meer te zien is.
De Lubatoren blijft staan dus laat ik die maar even weg van de foto.
Dit beeld zal volgend jaar zeker weten niet meer te zien zijn.
Ook vanaf de voorkant van de Groenoordhallen zal het er volgend jaar allemaal heel anders uitzien.
Vanaf de spoorbrug heb ik de pijp vorig jaar al eens op de foto proberen te nemen, maar dat lukte toen niet echt best.
Omdat mijn vingers er toch al bijna afgevroren waren heb ik ook daar maar even wat foto's gemaakt.
Eigenlijk ook weer voor de laatste winter.
De bebouwing aan de rechterkant gaat daar verdwijnen, en ook daar komt waarschijnlijk een appartementencomplex.
Binnen enkele jaren zal het uitzicht vanaf de spoorbrug dan ook drastisch veranderd zijn.
Gebouwen komen en gaan, maar de pijp blijft bestaan.
Alhoewel, het is Leiden he en dan weet je het maar nooit.
Extra oproep.
Er zijn nog twee dagen te gaan om te kunnen stemmen voor de top 500 allertijden van radio West.
Iedereen in het land mag stemmen, maar het gaat om regionale artiesten zoals bijvoorbeeld Golden Earring, Tee Set, The Motions, Anouk, Di-rect, George Baker etc.
Twee jaar geleden eindigde Ed Citroen met zijn nummer Julia op de elfde plaats.
Een geweldige stunt, we willen deze stunt herhalen.
Mocht je nog niet gestemd hebben of de log van een tijdje geleden niet gelezen hebben, klik dan even op de foto's.
Het laatste nieuws is dat Ed Citroen weer een goede kans maakt hoog te eindigen, maar hij kan nog wel een laatste zetje gebruiken.
Leuke bijkomstigheid, er zijn ook nog 500 mooie prijzen te winnen t/m een auto aan toe.
Als je hem even op de hoogte brengt van je stem, stuurt hij je gratis de mp3 versie van Julia toe.
Na al het jazzgeweld van de afgelopen twee weken op deze log tijd voor een beetje rust.
Alhoewel rust, de recessie houdt de gemoederen ook aardig bezig, alleen Glibber denkt dat we elkaar een beetje gek lopen te maken.
Echt veel merken we er nog niet van in onze portemonnee en geven op zich best nog wel aardig uit voor zover mogelijk.
Natuurlijk is het verschrikkelijk dat er momenteel duizenden mensen opeens ontslagen worden.
Het zal mij alleen niet verbazen als later blijkt dat een aantal grote bedrijven dankbaar gebruik maakt van de paniek en op deze manier op een makkelijke wijze kunnen inkrimpen zonder al te veel commentaar.
Toch zag Glibber van de week onderweg in de polders een gevolg van de recessie.
Nee, dat die kar er verlaten bij staat is geen teken van de recessie hoor, was alleen zo'n mooi rustgevend landschapsplaatje.
Wat Glibber meer verbaasde waren de paarden.
Het lijkt zo'n simpele leuke foto van twee paarden die staan te eten, maar er zit volgens Glibber veel meer achter.
Als je goed kijkt, staan de paarden tot over hun enkels in de wortelen.
We hebben wel kapitalen uitgegeven aan Sinterklaas, Kerst en vuurwerk, maar waren waarschijnlijk vanwege de recessie te zuinig om een extra worteltje aan het paard van Sinterklaas te geven.
Daarom staan de Nederlandse paarden nu tot over hun enkels in de wortelen.
Zou de regering dan toch gelijk hebben dat er ook positieve kanten aan de recessie kunnen zitten.
Zondagmiddag waren op meerdere locaties in Leiden nog afsluitende concerten in het kader van de Leidse Jazzweek.
Stuk voor stuk mooi en druk bezocht, maar Glibber koos voor het waarschijnlijk meest druk bezochte concert georganiseerd door saxbattlefanaat Leidse Harry.
Vaste lezers zal dat niet verbazen.
Drie topsaxofonisten met de geweldige band van Wouter erachter, dat mag je niet laten schieten.
Ik was duidelijk niet de enige die naar de Uyl was gekomen voor deze saxbattle.
Ondanks dat je je bijna niet kon verroeren vanwege de drukte had iedereen het helemaal naar zijn zin, en genoot van deze geweldige afsluiting van de Leidse Jazzweek.
Wouter Kiers kickt op dit soort battle's en geeft zich dan ook helemaal.
Maar met twee toppers als Rinus Groeneveld en Boris van der Lek naast je moet je je ook wel helemaal geven.
Aan mensen die nooit concerten hebben bijgewoond met goede saxofonisten, is het niet uit te leggen hoe overweldigend en te gek het is als je drie topsaxofonisten bij elkaar hebt.
Alles werd uit de kast gehaald om het publiek in drie lange sets te boeien.
En dat het publiek werd geboeid door het optreden bleek wel uit het feit dat niemand wegging.
Ik kreeg 's avonds een mailtje van een vriend van mij die het geprobeerd heeft om binnen te komen, maar het maar opgegeven heeft.
Wouter gebruikte zijn gevlamde sax tijdens dit optreden, alleen de aanblik van zijn sax gaf al aan dat het vuur er echt vanaf spatte deze middag.
Ik mag natuurlijk niet vergeten de band te vermelden.
Knappe snerpende gitaarsolo's van Clerence C. Clemons.
Helaas moeilijk op de foto te krijgen, maar ook Glibber had bijna geen ruimte zich te bewegen.
Mooie drumwerk en twee keer een uitgebreide drumsolo van Maarten Kruijswijk.
Ab Hansen op bas weet ook altijd een paar goede solo's neer te zetten, waar iedereen van onder de indruk is.
Zowel mede muzikanten als publiek werden constant uitgedaagd zich helemaal te geven.
Mensen die elkaar tijdens het grote Keytownfestival hadden ontmoet, kwamen elkaar ook hier vanmiddag weer tegen.
Voor iedereen die er nog over twijfelt, het is niet voor niets dat Glibber liever fotografeert dan op de foto gaat.
Het concert denderde ondertussen weer door, wat een power zat er deze zondagmiddag in.
Als muzikant heb je het zo nu en dan echt niet slecht hoor met alle bedankjes.
Iedereen bleef enthousiast ondanks de hitte, het niet roken en de drukte.
Een normaal mens had het al lang voor gezien gehouden.
Met een waanzinnige laatste set sloten ze het bijna drie uur durende concert af, en mochten zich met recht een waardige afsluiter van de Leidse Jazzweek noemen.
En ja, sommige foto's worden weleens in scene gezet.
Een mooie afsluiting van een geweldige Leidse Jazzweek, alleen was ik eerlijk gezegd toch wel blij dat het weer over was.
Het is zo mooi, maar ook zo slopend, dus volgend jaar weer gewoon opnieuw.
Hieronder nog een kort fotofilmpje met band en publiek.
Het is jammer dat ik niet de echte muziek eronder kan zetten, dat knalde er meer uit dan de nummers van photobucket waaruit ik moet kiezen.
Het is bijna onmogelijk een verslag te maken van het Keytownfestival, er waren zoveel hoogtepunten dat je eigenlijk van een groot hoogtepunt kan spreken.
Allereerst de nieuwe locatie leek even een psychologische drempel voor veel Leidenaren te zijn.
Dat grote festival niet meer in het centrum was, maar aan de rand van de stad in Holiday-Inn gaf de afgelopen weken veel discussie.
Gelukkig zette men zich massaal over de vooroordelen heen en was het weer stampend druk op het festival.
Alle eerdere locaties waren mooi en sfeervol, maar de zalen van Holiday-Inn gaven naar mijn idee het festival net dat beetje meer allure.
Die allure verdient het festival dan ook heel terecht en het festival begint uit te groeien tot een van de grotere en qua artiesten betere festivals van Nederland.
Onderaan deze log in het fotofilmpje veel meer sfeerbeelden van publiek en artiesten.
Glibber is het meest in de zaal van het hoofdpodium geweest, het was gewoon onmogelijk te kiezen en alle zalen te bezoeken.
Gare Du Nord gaf de aftrap in de grote zaal en dat was gelijk swingen.
Heerlijke band met een geweldige zangeres.
Ondanks dat het rokersterrras buiten was stond het weer gezellig vol met rokers en niet rokers.
Erg grappig er staan tientallen rokers en zonder problemen wordt de gasfles even vervangen.
Je hebt altijd een soort rode draad op dit soort avonden.
Dit keer was de rode draad Henk van Spijker die constant naar me toe kwam met de vraag, "Glibber ik kom net een oud klasgenootje tegen, maak even een foto van ons".
Tussen het publiek liepen ook veel muzikanten rond.
Saxofonist Boris van der Lek verheugde zich al op zijn saxbattle die hij de volgende dag met Wouter Kiers en Rinus Groeneveld in de Uyl van Hoogland ging blazen. (zie log van morgenavond)
Ook Lodewijk van Gorp had een avondje vrij en genoot van alle optredens van collega muzikanten.
Snel terug naar de grote zaal, waar Zuco 103 was begonnen.
Een optreden wat ik niet wilde missen.
En zo dachten meer mensen erover, vanaf het eerste numer kon vrijwel niemand meer stilstaan en veranderde de zaal al gauw in een swingende massa.
Ook hier weer een perfecte zangeres met een heerlijk warme stem.
Zuco 103 speelt jazz met Braziliaanse en electro-invloeden wat het geheel giga swingend maakt.
Na afloop van dit optreden tijd voor een rondje lopen en een sigaret.
Holland Centraal maakte de hele week opnames die eerdaags op tv worden uitgezonden.
In de gangen tusen de zalen in kwam je alleen maar vrolijke en enthousiaste mensen tegen.
Ik vroeg, "hoe vind je het festival tot nog toe".
De reactie is duidelijk denk ik.
Dat Mary-Ann prettig gestoord is ondervond ook Nada van Nie, ze kenden elkaar pas vijf minuten en lagen al in een deuk.
Gelukkig kwam ik langs de zaal waar New Cool Collective speelde.
Ook hier barstte de zaal zowat uit zijn voegen en helemaal terecht, wat een klasse band.
Ook hier kreeg ik weer dezelfde reacties, het festival begint uit te groeien tot en van de toppers die zeker een plekje op de landelijke agenda verdient.
Ondertussen was in de grote zaal de slotact van de avond begonnen.
Ik moest opeens terugdenken aan ruim twintig jaar geleden toen Candy als jong meisje bij de optredens van haar vader Hans Dulfer tijdens de Leidse Jazzweek een aantal nummers mee kwam blazen.
Als ik dan toch terugdenk, heb ik nog een schitterend verhaal.
In die tijd hadden wij een vriend die nog vrijgezel was.
Candy kwam tijdens het optreden van haar vader binnen, legde haar jas op de verwarming en vroeg aan hem wil jij er een beetje op letten.
Toen ze op het podium stond was onze reactie gelijk , "hee Kok is dat geen leuke vriendin voor je".
Zijn reactie was overduidelijk, "nou ik dacht het niet he, ken haar net en zit al op haar jas te passen, laat staan dat het wat wordt, dan loop ik mijn leven lang met instrumenten en installaties te sjouwen".
Een paar jaar later brak Candy door en hoefde ze echt zelf niets meer te sjouwen.
Ach ja, sommige mensen gokken weleens verkeerd in het leven.
Een muzikale battle tussen trompet en saxofoon is ook wel erg mooi.
Even snel weer naar buiten om te kijken hoe het daar was.
Het was duidelijk, de stemming zat er ook buiten nog goed in.
En (rode draad) Henk had alweer een oud klasgenootje gevonden.
Alleen geloof ik dat dit op een schoolreisje gaat lijken.
Gelukkig komt hij na schooltijd wel thuis eten.
Onderweg terug naar het podium liep ik alweer de volgende cameraploeg tegen het lijf, geen idee waar ze van waren.
Candy Dulfer had ondertussen de zaal helemaal gek gemaakt.
Wat hebben we eigenlijk geweldige artiesten in Nederland.
Ik denk dat Candy Dulfer een waardige afsluiting van het Keytownfestival was.
Een festival waar in de verschillende zalen alle mogelijke stijlen aan bod waren gekomen.
Na afloop nog even iets gedronken in de bar van het hotel.
Daar bleek onder andere dat je het als security met dit soort gezellige avonden helemaal niet slecht hebt.
De dames van Kwik Events opgelucht adem haalden, en klaar stonden voor hun volgende klus.
Trudy en Hans bijna helemaal op waren maar wel trots en tevreden over het festival.
En ook hier, net zoals de hele week bij alle bezoekers, lachende en tevreden gezichten.
Wat zowel Glibber als de meeste bezoekers betreft is deze locatie een geweldige optie voor de komende jaren.
In het fotofilmpje hieronder nog veel meer sfeerfoto's van artiesten en bezoekers.
Morgenavond een uitgebreide sfeerimpressie van het grote Keytownfestival, waar Glibber zo nu en dan als een soort papparazzi rondliep als ik zo naar de foto's kijk.
Zondagmiddag waren er nog een aantal afsluitende concerten, vandaar pas morgen het verslag.
Maar vandaag wel alvast een bedankje naar al die kanjers die dit festival mogelijk hebben gemaakt.
Ze hebben Leiden een week lang laten swingen met honderden artiesten op diverse podia in de stad.
Allereerst het bestuur van de stichting Leidse Jazzweek.
Trudy Kwik, Martin Rohde, Roald Laport, Hans Ramb, Floris Eykenschild en Denis Huijsman vormen het bestuur zonder hun inzet en enthousiasme zou dit festival natuurlijk onmogelijk zijn.
Extra applausje voor Martin Rohde, die als programmeur een geweldig programma heeft neergezet.
En natuurlijk ook presentator Fons Delamarre, die een week lang op diverse podia het programma aan elkaar gepraat heeft.
Hoeveel persberichten kan een mens sturen vraag je je wel eens af.
Ik denk dat Stephanie van Kwikevents dit jaar toch wel hoog in de top tien van meest gestuurde persberichten gaat komen.
Hierdoor kon in elk geval niemand klagen dat ze niet op de hoogte werden gehouden.
En ook nu alweer de pen startklaar, volgens mij had ze het afsluitende persbericht alweer in haar hoofd.
Daaf Sloos was een van de vele vrijwilligers die deze dagen keihard hebben gewerkt op diverse plekken.
Met deze foto dan ook een bedankje naar al die vrijwilligers en niet te vergeten de leerlingen van het ROC voor hun tomeloze inzet deze week.
En niet te vergeten de chauffeurs van het stadsparkeerplan die ook de hele week gratis alle bezoekers naar de diverse podia en kroegen hebben gebracht.
En natuurlijk een appausje voor het publiek dat massaal op alle concerten is afgekomen.
Morgen het verslag van het Keytownfestival en dinsdagavond om af te kicken nog een verslag over de Saxofoonbattle van zondagmiddag.
Vrijdagavond waren er in de stad uiteraard weer diverse optredens, maar waar de echte jazzliefhebbers naar uitkeken was toch wel het programma in Holiday-Inn.
Een optreden van Rita Reys en Scot Hamilton met het trio van Ruud Jacobs.
Ook werd vrijdag de eerste Leidse Jazzaward uitgereikt aan een talentvol jong muzikant.
Scot Hamilton liet horen dat hij nog steeds tot de beste saxofonisten ter wereld behoort.
Even later voegde de "Grand old lady off jazz" zich bij het gezeldschap.
Het is ongelooflijk hoe de 83 jarige Rita Reys nog steeds een zaal weet te boeien met haar prachtige stem.
Rita Reys zingt niet alleen maar jazz, zij is gewoon helemaal jazz van top tot teen.
Na de pauze was de uitreiking van de eerste Leidse Jazzaward.
Deze prijs is een initiatief van de Stichting Leidse Jazz en zal voortaan jaarlijks worden uitgereikt aan jonge veel belovende musici.
Nestor van de Nederlandse Jazz en radiopresentator Cees Schrama leidde de uitreiking in.
De vijf genomineerden stonden vol spanning te wachten op de uitslag.
De 27 jarige Finse Walter Wolff is ondertussen al geen onbekende meer in de Europese jazzwereld, hij werd door de jury unaniem aangewezen als de winnaar van deze eerste Leidse Jazzaward.
Ook de andere deelnemers gingen niet met lege handen naar huis en ontvingen een cheque en het boek de Leidse Jazzgeschiedenis.
Walter Woff mocht nog even laten horen waarom juist hij door de jury als winnaar was gekozen.
En gelijk hebben ze, volledig verdiend, echt een klasse pianist.
In 2009 hoopt Walter Wolff zijn Master Degree te behalen aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.
Na de uitreiking zijn we snel verder gegaan naar de Waag om het optreden van Barrelhouse mee te maken.
Een jaar of drie geleden kwam ik toevallig met Mary-Ann en Obi in contact door een log over Wouter Kiers.
Ze kwamen in eerste instantie voor een avondje naar Leiden, sindsdien zijn ze regelmatig te vinden bij diverse optredens in de stad.
Ook dit jaar hebben Mary-Ann en Obi weer een lang weekend een hotel genomen om niets te missen van het festival.
Als je elkaar een tijdje niet gezien hebt, dan kan dat best leuke plaatjes opleveren zoals hier met presentator Fons Delamarre en Nachtburgemeester Marjo Heemskerk.
Barrelhouse is al sinds 1973 een bekende band in Nederland en heeft in het verleden duidelijk laten horen wat goede blues en soul is.
Helaas kon het concert ons toch niet echt boeien, wat mede kwam door (naar ons idee) te hard afgestelde podiummonitoren.
Jammer maar ja, je kan niet alles hebben he.
Ne een klein uurtje vertrokken we dan ook voor een afzakkertje naar het Praethuys, en uiteraard werd het daar weer behoorlijk laat.
Als je elkaar een tijdje niet gezien hebt, heb je weer heel wat bij te kletsen natuurlijk.
Zaterdagavond het grote Keytownfestival in Holiday-Inn en zondagmiddag de tenorbattle in de Uyl van Hoogland met Blood Sweat & Kiers en als extra de saxofonisten Boris vd Lek en Rinus Groeneveld.
We swingen daarom dan ook gewoon nog even twee dagen door.
Een tijdje geleden reed ik in the middle of nowhere, ook wel Nieuwerbrug genoemd.
Door de dichte mist was het een heel klein wereldje, wat het eigenlijk extra mooi en mysterieus maakte.
Wie zet hier nu zijn fiets neer dacht ik toen ik er langs reed.
Een fietsmandje is heel handig natuurlijk, alleen aan de zijkant van je stang lijkt me niet echt lekker fietsen.
Ik dacht dat fietsen stelen is iets van de stad was, maar zelfs in the middle of nowhere moet je er schijnbaar toch een stevig slot opzetten.
Jammer het haalt eigenlijk het mooie van het plaatje weg.
Glibber is geen schilder, maar als hij had kunnen schilderen had dit toch een mooi stilleven kunnen worden.
Mooier dan die eeuwige fruitschaal die je overal ziet.
Glibber zit dit weekend echt elke dag bij de Leidse Jazzweek, dus kan even niet reageren.
Leiden was woensdagavond weer zoals Leiden hoort te zijn, druk in het centrum, veel muziek en vooral erg gezellig zonder een enkele wanklank of incidenten. Meteen om 21.00 uur was het al helemaal vol in de Waag waar de Aurtones optraden en de officiële opening van de Leidse Jazzweek zou plaatsvinden.
De opening werd verricht door wethouder Marc Witteman.
Marc Witteman vertelde presentator Fons Delamarre dat hij tevens vrijwilliger is geworden bij de Leidse Jazzweek.
Vrijdagavond zal hij onder andere als gastheer van Rita Reys optreden en haar de hele avond begeleiden zodat zij een onvergetelijk optreden in Leiden krijgt.
Na de opening speelden de Auratones verder en warmden het publiek op voor alles wat nog ging komen deze avond.
Glibber ging een snel rondje maken langs een aantal kroegen.
Dat is nog niet zo makkelijk want overal puilden de kroegen al uit.
Ik begon met een bliksembezoekje aan de Twee Spieghels waar de band net begonnen was.
Vooral in de kleinere kroegen moet de band het nog weleens met een heel klein podium doen om ook nog ruimte voor het publiek te hebben.
Café Jantje van Leyden is daar een mooi voorbeeld van.
De Uyl van Hoogland stond zoals altijd weer stampend vol, na een een stukje dringwerk kwam ik toch nog vooraan om een foto te maken van Rob Baars met zijn Adrew Speaker Health Club.
In de Branderij had ik meer geluk en kon meteen naar boven lopen om wat foto's te maken.
Tijdens het optreden van The Saloon Band viel het me op dat de klok net zoals vorig jaar nog steeds stil stond op kwart voor acht.
Zoals vaste lezers ondertussen wel weten vind ik Blood Sweat & Kiers helemaal te gek, alleen ze speelden in op hun vaste stek tijdens de Kroegentocht in café de Bonte Koe.
Ik nam me voor het te proberen binnen te komen, maar wist mij te herinneren van vorig jaar dat het eigenlijk niet te doen is vooraan te komen.
Ik had geluk de eigenaar stond bij de ingang en loosde mij via een zijgangetje naar binnen en kon daarom achter de bar langs naar voren komen.
Binnen een paar minuten kon ik dan ook deze foto nemen, die ik eerlijk gezegd toch wel heel erg goed gelukt vind.
Via de bar en het zijgangetje er weer uit en op weg naar de Burcht voor het Tom Beek Project, helaas hadden ze net pauze en kon ik gelijk verder richting Het Praethuys.
Ook daar was bijna geen doorkomen aan.
Ach waar in Leiden kon je eigenlijk wel op je gemak naar binnen tijdens de Kroegentocht, heel Leiden en omgeving was massaal op stap.
In het Praethuys speelde de Fatman Blues Band.
Ik kende ze nog niet, maar zal ze niet snel meer vergeten.
Stevige rauwe blues van grote klasse, met net dat tikkeltje meer.
Inderdaad, de meegebrachte danseres stal relematig de show.
Fatman Blues had het uitsluitend met hun muziek ook makkelijk kunnen redden, want ze waren grandioos.
De extra act van de danseres was een geweldige aanvulling op hun performance.
Het was ondertussen elf uur en Glibber haastte zich richting de Waag voor het concert waar hij enorm veel van verwachtte en naar uitgekeken had.
Hij was zeker niet de enige die naar de Waag gekomen was.
Mede organisator Trudy Kwik, wethouder Marc Witteman en presentator Fons Delamarre hadden het ook helemaal naar hun zin, omdat het overduidelijk was dat Leiden weer massaal op de Kroegentocht afgekomen was.
Het was zover, de Belgische Paul Ambach oftewel Boogie Boy betrad het podium.
Binnen enkele minuten was hij al goed op dreef en verbaasde iedereen (die hem nog niet kende) met zijn swingende optreden.
Deze man met zijn geweldige band is een eerste klas animator en weet een zaal in een paar minuten tijd om te toveren tot een grote swingende massa.
Halverwege zijn optreden even snel een ander hemd aangetrokken omdat hij ondertussen drijfnat was.
Het publiek sloot hem letterlijk en figuurlijk in de armen.
Het leuke met Boogie Boy is, dat hij zich niet bewust is wat hij met het publiek doet.
In afwachting van zijn zoveelste toegift sprak hij dan ook weer zijn verbazing over het publiek uit aan zijn goede vriend en programmeur van de Leidse Jazzweek Martin Rohde.
Het antwoord op vraag of men nog meer wilde horen was duidelijk.
Na weer een aantal nummers kwam hij uiterlijk onvermoeid weer naar de zijkant van het podium om iedereen persoonlijk een handje te geven.
Omdat je met Boogie Boy nooit weet wanneer hij nu echt klaar is, het komt regelmatig voor dat hij al afgekondigd is maar dan doodleuk weer het podium opstapt, vroeg Fons maar even of het nu echt afgelopen was.
Nou vergeet het maar, terwijl de band al voor de zoveelste keer het podium had verlaten, overlegde Boogie Boy even met zijn toetsenist.
En ja hoor, hij dook opeens weer midden in het publiek op om verder te gaan met zijn show.
Al zingend en handjes schuddend nam hij voor de allerlaatste keer afscheid van het publiek.
Door zijn vele toegiften was het programma behoorlijk uitgelopen en begonnen de vrijwillgers vrijwel direct met het letterlijk en figuurlijk schoonvegen van de zaal.
Terwijl de zaal al zo goed als leeg was, liep er toch nog iemand rond om iedereen te bedanken.
Inderdaad Paul Ambach oftewel Boogie Boy.
Het zal mij niet verbazen als we hem volgend jaar weer terug gaan zien op het festival.
Glibber ging nog even richting Praethuys voor een afzakkertje.
Fatman Blues hield schijnbaar ook niet van ophouden want ze waren nog steeds druk bezig.
De danseres had ondertussen versterking gekregen.
Maar wie de show stal hoef ik natuurlijk niet uit te leggen.
Na afloop nog even de nicotine op peil gebracht in de rookruimte van het Praethuys.
En daar bleek dat rauwe bluesmuzikanten net echte mensen zijn.
Na een avondje swingen en je helemaal geven voor het publiek, nog even bij een bakkie koffie je optreden bespreken.
Het Praethuys had dit jaar sinds jaren gekozen voor een stevigere programmering.
De smile van eigenaresse Kitty geeft wel aan dat ze hier niet ontevreden over was.
Met ongeveer eenzelfde smile ging Glibber richting huis, het was weer een Kroegentocht geweest waar Leiden trots op mag zijn.
Er zijn nog enkele kaarten te koop voor het optreden van Rita Reys vrijdagavond en het afsluitende keytownfestival op zaterdagavond.
Kijk op de site van de Leidse Jazzweek voor meer informatie.
Hieronder in het fotofilmpje met nog veel meer sfeerfoto's van de Kroegentocht.
Glibber is de komende dagen alleen maar de deur uit met zijn plaatjes apparaat voor de Leidse Jazzweek dus kan ik weer eens een stukje mjou-en.
Ze zeggen weleens. "die leven als kat en hond" en volgens mij bedoelen ze daar iets anders mee dan ik doe.
Jullie zien het ik heb totaal geen problemen met honden, ik zit er gewoon bovenop om ze eronder te houden.
Maar jullie vragen je af, hoe het nu met die gekke Chicohondenbeest gaat.
Heb ik ook geen probleem mee hoor.
Omdat het in de winter best wel een beetje koud kan zijn, is zo'n chicohondenstaart best wel lekker warm in je nek.
Enige vervelende is dat dan die stomme Glibber weer met zijn plaatjesapparaat aankomt zetten, daar word je wakker van.
Je bent dan ineens weer helemaal wakker en kijkt recht in die stomme lens van Glibber.
Als Glibber weer klaar is met zijn plaatjes kunnen we gelukkig weer ongestoord doorslapen.
Slaap ze, een mjou en een krabbel van Spottie. 
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl