Ik duik weer veel te laat mijn bed in, het wereldnieuws liet mij niet eerder gaan.
Naast mij ligt mevrouw Glibber redelijk zachtjes de halve Veluwe om te zagen.
Onze hond Chico komt naast het bed overeind en eist zijn gebruikelijke aai en welterusten op.
Welterusten grote hond, je bent braaf slaap lekker tot morgen, met een diepe zucht zakt hij weer in elkaar en gaat slapen.
Zou hij iets doorhebben van het wereldnieuws en vandaar die diepe zucht denk ik nog.
Plops, Spottie onze poes duikt het bed op en en geeft al spinnend kopjes.
Na ook haar welterusten gewenst te hebben jumpt ze het bed af en gaat naast het bed tegen Chico aan liggen.
De totale rust is teruggekeerd in huize Glibber.
Ik overdenk de dag nog even en constateer: het waren rare weken maar nu lijkt het wel of de wereld echt in brand staat.
De beelden van de stemming van VN over de no fly zone spelen nog door mijn hoofd.
Een mooi resultaat maar waarom niet twee weken eerder, het had zoveel levens en ellende kunnen schelen.