Ik duik weer veel te laat mijn bed in, het wereldnieuws liet mij niet eerder gaan.
Naast mij ligt mevrouw Glibber redelijk zachtjes de halve Veluwe om te zagen.
Onze hond Chico komt naast het bed overeind en eist zijn gebruikelijke aai en welterusten op.
Welterusten grote hond, je bent braaf slaap lekker tot morgen, met een diepe zucht zakt hij weer in elkaar en gaat slapen.
Zou hij iets doorhebben van het wereldnieuws en vandaar die diepe zucht denk ik nog.
Plops, Spottie onze poes duikt het bed op en en geeft al spinnend kopjes.
Na ook haar welterusten gewenst te hebben jumpt ze het bed af en gaat naast het bed tegen Chico aan liggen.
De totale rust is teruggekeerd in huize Glibber.
Ik overdenk de dag nog even en constateer: het waren rare weken maar nu lijkt het wel of de wereld echt in brand staat.
De beelden van de stemming van VN over de no fly zone spelen nog door mijn hoofd.
Een mooi resultaat maar waarom niet twee weken eerder, het had zoveel levens en ellende kunnen schelen.
De tegenstrijdige beelden van anti en pro Ghadaffi aanhangers in één scherm op Al Jazeera komen raar over.
Terwijl ik dit alles nog even overdenk zaagt mevrouw Glibber rustig door aan het omhalen van de Veluwe, ondertussen naast het bed gesteund door Chico en Spottie.
Moet opeens denken aan de strijd om gelijkheid bij ons in huis tussen de twee beesten en hoe mooi dat in de dierenwereld gaat in vergelijking met onze wereld.
Toen Spottie kwam moest ze als kleintje het opnemen tegen die grote hond.
Al gauw had ze hem in haar greep.
En snoerde hem de mond.
En nu leven ze in vrede samen.
Ging het in de grote mensenwereld maar zo, zou toch veel leuker zijn.
Ook houdt Japan mij natuurlijk erg bezig.
Mijn broer zit er en is duidelijk niet van plan om weg te gaan.
Ergens snap ik hem wel en ben bang dat ik in zijn positie hetzelfde gedaan zou hebben.
Opeens wordt duidelijk dat rechts, links of midden als het er op aankomt geen verschil heeft, het gaat om solidariteit.
Hij vind dat hij het niet kan maken om nu weg te gaan, dat zou verrraad zijn aan zijn personeel.
Via onze gesprekken op Skype blijf ik in elk geval op de hoogte hoe het gaat.
Een rare wereld eigenlijk, skype, tv, internet en (rechts bovenin) Twitter houden je 24 uur per dag op de hoogte van wat er speelt in de wereld.
Naast mij snurkt alles nog en trekt zich op dit moment niets aan van de wereld.
Gelijk hebben ze en met een gevoel van blij dat ik op dit gedeelte van de wereld woon val ik toch nog met een goed gevoel in slaap.
Alleen morgenochtend besef ik toch weer dat een gedeelte van de wereld in brand staat.
Reacties
Mooi dat verantwoordelijksheidsgevoel van je broer. Kan vanaf hier niet bedenken wat ik dan zou doen.
Dieren zijn dan ook niet gebrainwashed, zoals jij Glibber. "Opeens wordt duidelijk dat rechts, links of midden als het er op aankomt geen verschil heeft, het gaat om solidariteit."
En men doet maar wat.
Overal zitten onderdrukkende regimes, en waar dat niet is zitten er populisten.
De wereld ontwikkeld zich maar door, en de mensheid ook, maar of het ooit allemaal goed komt, ik betwijfel het.
We genieten maar wanneer en waar we kunnen.