Na twee voorrondes in de Stadsgehoorzaal, was zondag het Volkshuis de plek waar de 4 overgebleven kandidaten de strijd met elkaar aan gingen om de felbegeerde Leidse Jazz Award.

Er waren behalve de Leidse Jazz Award, toegekend door de vakjury,  nog een aantal prijzen te verdienen te weten: de pers-, publieks- en de Leidsch Dagbladprijs. Achter de tafels zaten de diverse jury's.

Eerste finalist was de Spaanse drummer Aaron Castrillo met zijn band.

Ik heb dit jaar de voorrondes niet gezien, maar vond dit direct al een topper.

Lekker swingend met ook heel rustige momenten. :-)

Kandidaat nummer twee de Italiaanse gitarist Marcio Philomena. Technisch heel mooi en van hoge klasse, maar zou er zelf niet een hele avond naar kunnen luisteren. Ik zou me dan toch na een uurtje een beetje gaan vervelen denk ik. Let wel dit is mijn privé-mening en kan voor anderen totaal anders zijn.

In de pauze nam Chris Verplancke, voorzitter van de stichting Leidse Jazz, afscheid van Ton van Noort als organisator van de Leidse Jazz Award. Hij vertelde, toen wij het boek 'De Geschiedenis van de Leidse Jazz' wilden uitbrengen vroegen we Ton om zijn medewerking. Ton wilde meedoen maar op voorwaarde dat er dan ook een concours kwam om de jeugd en dus de toekomst van de jazz een kans te geven. We dachten dat doen we, dat wordt vast een eenmalig gebeuren. We zijn nu 9 jaar verder en het concours is uitgegroeid tot een toonaangevende wedstrijd waar jonge binnen en buitenlandse jazzmusici aan meedoen.

Ton mocht een dankwoord geven van hooguit 5 minuten was hem door de organisatie aangegeven. Wie Ton kent weet dat dit waarschijnlijk een grotere opgave was dan het 9 jaar lang organiseren van dit concours.

Ton vindt het belangrijk dat de jeugd zich kan bekwamen in muziek. Een fijn idee dat zelfs de kleinste jeugd dit ter harte neemt.

 Je kan ook niet vroeg genoeg opgroeien en beginnen met muziek.

Na de pauze het optreden van de Braziliaanse pianist Marco Apicella. Net zoals bij de eerste kandidaat was ik na het eerste nummer al verkocht en vond het steeds moeilijker worden om zelf een keuze te maken.

De vierde kandidaat, saxofonist Mo van der Does was de enige Nederlands deelnemer aan de finale.

Technies gezien een trio van topklasse, maar voor mij weer net iets te rustig.

Hee you waar heb je mijn drumstokken verstopt.

Het Volkshuis heeft een heel kleine foyer, maar gelukkig wel heel veel grote trappen.

Ik kan mij indenken dat de jury het knap lastig had bij hun beraad.

Ik heb geen idee wat er allemaal besproken is want het ging uiteraard achter gesloten deuren.

Na een klein half uurtje kwamen de diverse jury's weer terug en liep de zaal weer vol.

Via de website kon je van te voren luisteren naar de finalisten en aangeven wie volgens jou de Leidsch Dagblad Publieksprijs verdiende. De luisteraars kozen Mo van der Does als winnaar van de Leidsch Dagblad publieksprijs.

Drummer Aaron Castrillo kreeg de Leiden Boonekamp Persprijs.

De Theater Publieksprijs werd bepaald door vertegenwoordigers van de Leidse Studentenverenigingen Minerva, Augustinus, Quintus, Catena en SSR, ook zij kozen voor drummer Aaron Castrillo.

 De Leiden Jazz Award, toegekend door de vakjury ging naar de Italiaanse Marco Apicella. Alle uitslagen en de juryleden op een rijtje vind je onder deze link.

Ik zat met mijn voorkeuren voor de nummers 1 en 3 dus behoorlijk gelijk met de jury's in de zaal.

Dit zou officeel het einde van de middag zijn, maar burgemeester Henri Lenferink wilde toch nog iets tegen scheidend organisator Ton van Noort zeggen. Een van Ton's opvolgers Marja van der Weijden wist wat er komen ging en bleef maar even naast Ton staan. (wat Ton 9 jaar alleen deed, gaat nu overgenomen worden door een team van 5 personen)

Ton begon al snel nattigheid te voelen.

Bij de woorden, 'daarom heeft het college van B&W besloten.....' hield hij het niet meer droog.

Henri Lenferink spelde Ton de Gouden Speld van de gemeente Leiden op voor bewezen diensten aan de stad.

Ton was volledig verrast door deze terechte onderscheiding.

Wie denkt dat de 82 jarige Ton nu rustig achter de geraniums gaat zitten heeft het fout. Hij heeft alweer allerlei ideeën wat hij de komende tijd wil gaan doen, zoals waarschijnlijk een tweede druk of aanvulling op zijn boek 'Water in de Wijk' over gedempte Grachten in Leiden uitgeven.

Zijn vrouw is niet anders gewend dat hij bezig is en genoot even hard mee van de verdiende onderscheiding.

Met de finale van de Leidse Jazz Award kwam een einde aan een geweldig Rhythm Groove & Bass Festival 2017.

Hieronder een korte fotoslideshow en flitsen van de optredens van de 4 geweldige kandidaten.