Bij Stukafest kan je van te voren kiezen uit diverse voorstellingen, iedereen kan dus een programma opstellen geheel naar eigen keuze.Elke voorstelling duurt een half uur en daarna heb je een half uur de tijd om op je volgende locatie te komen. Ik begon in de Koenesteeg met een optreden van de Minerva Jazzband, 'Vier voor half Jazz'.

Een heerlijke swingende jazzband, waar plezier in muziek maken de boventoon voert.

Voor hun eerste optreden waren niet alle plaasten verkocht, maar bij de volgende twee optredens zou het volgens de planning en reserveringen dringen worden.

Onderweg naar mijn tweede locatie stapte ik even binnen op de Hooigracht waar schrijver Kader Abdolah deze avond drie keer een lezing ging geven. Toen ik binnen kwam was hij nog bezig met het signeren na de eerste sessie.

De kamer op de Hooigracht is een van de mooiste en grootste studentenkamers van Leiden.

Terecht dat bewoner Sander trots was Kader Abdolah in zijn kamer te mogen verwelkomen.

Het tweede optreden op mijn lijstje was op de Apothekersdijk.

Mentalist en acteur Jochem Nooyen had het helemaal naar zijn zin in deze ook weer behoorlijk grote kamer.

Eigenlijk moet ik dit soort voorstellingen helemaal niet bezoeken. Ik word er doodziek van dat recht onder mijn ogen allemaal dingen gebeuren die ik niet kan verklaren.

Kies een fiche en stop hem in een van je handen. Op tafel liggen een stuk of tien verschillende kleuren fiches, nadat het slachtoffer (want dat ben je toch :-) ) een kleur pakt dekt hij de andere fiches af. Jochem draait zich om en vraagt, heb je liever vlees of vis. Je houdt van vlees dan heb je de fiche vast in je linkerhand. Hij stelt nog een simpele vraag en zegt nou dan zal je wel rood hebben gekozen. Het slachtoffer doet zijn linkerhand open waar inderdaad de rode fiche in zit. Dat zijn momenten waar ik gek van word.

Het publiek kijkt met verbazing toe, we zitten er allemaal bovenop en weten niet hoe het werkt.

Als laatste laat hij ook nog een tafeltje door de kamer vliegen. Zeg nu niet dit was illusie, jullie denken dat er een tafeltje vloog. Mijn camera is een stuk nuchterder dan ik en doet niet aan illusie. In het filmpje onderaan dit artikel zie je dus gewoon het tafeltje boven onze hoofden zweven.

In een studentenhuis is het nog wel eens wachten tot je bijvoorbeeld het toilet kan gebruiken, met een stoel als deze is dat natuurlijk geen probleem.

Het derde en laatste optreden op mijn lijstje was boven een winkelpand op de Breestraat.

Hier traden de halve finalisten van het Amsterdams Kleinkunst Festival op.

Hier trad als derde Daniëlle Schel op met haar begeleider Peer.

In het pand is op de bovenste etage een mooie barruimte waar de bewoners een piepklein, maar heel sfeervol theatertje hebben ingericht. De gastvrouw praatte totdat iedereen er was de tijd vol en zou als humoristische presentatrice niet misstaan op het toneel.

Daniëlle Schel ik kende haar niet, maar het zal mij niets verbazen als we in de toekomst nog veel van haar gaan zien en horen.

Midden in het eerste nummer betrekt ze het publiek er bij en is het ijs gebroken.

In het (veel te korte) halve uurtje zet ze een paar mooie typetjes neer, waarmee ze het publiek zo nu en dan een brok in hun keel bezorgd.

De vrouw die uitsluitend nog uit gaat in virtuele wereld, is duidelijk de triestheid ten top.

Als laatste zien we Daniëlle als radeloze huisvrouw die door haar 'moodswing' besluit alles achter haar te laten, de auto pakt en richting Duitsland scheurt waar ze zonder benzine komt te staan. In pure paniek belt ze haar man, het enige waar hij zich zorgen om maakt is, waar is de auto en wat moet ik nu eten vanavond.

Het was weer een mooie editie van Stukafest, jammer dat het zo snel voorbij is en er geen ruimte is voor meer dan drie voorstellingen.Volgend jaar de 10e editie, ik kijk er nu al naar uit.

Hieronder een korte fotoslideshow en een aantal filmflitsen van de diverse optredens.