En gelukkig lopen die massa's wandelaars direct met hun mobieltje het kasteel in en vergeten dat er achter ook nog iets moois te zien is.

Het is duidelijk wij zijn geen wandelaars.We rijden kris kras door het land en zoeken de kleinste weggetjes en dorpjes op.

Die dorpjes zijn vaak bijna uitgestorven, je ziet hooguit zo nu en dan een 'boerin' haar plantjes verzorgen.

Wie ons beter kent weet dat we in de vakantie liever geen Nederlanders tegenkomen en ze ook zoveel mogelijk uit de weg gaan. Deze vakantie maakten we een uitzondering. We gingen ze niet uit de weg, nee sterker nog we zochten ze op.

Dit was natuurlijk wel even anders. Tjeerd ken ik al vanaf mijn vijftiende en Mok heb ik 25 jaar geleden leren kennen via de Leiden Marathon. Een aantal jaren geleden kochten ze een oude boerderij in België. Sindsdien brengen ze veel weekenden en de vakanties door op het rustige Belgische platteland als tegenhanger van het drukke leventje in Leiden.

We hebben behalve lekker in de tuin gezeten ook de hele boerderij met alle kamers, stallen, slaapzaal, speelkamer en noem maar op gezien. Om een indruk te krijgen zou je de site, die ze bijhouden over de boerderij, eens moeten bekijken.Ik snap helemaal dat ze hier in het weekend tot rust komen en genieten van alle rust en natuur om zich heen.

De meeste dorpjes op het platteland van België zijn zo rustig dat ze vaak wel uitgestorven lijken. Met een beetje fantasie kan je er zo een scenario voor een goedkope horrorfilm bij verzinnen zoals in Petitvoir.

Je krijgt dan zoiets als dit. Op een vroege zondagmorgen werd het dorpje verrast door het bezoek van de Paalsmilers, een groep buitenaardse wezens.

De Paalsmilers namen alle bewoners mee met hun ruimtevaartuig. Bij hun vetrek strooiden ze bloemen uit het ruimteschip waardoor het verlaten dorp toch nog een fleurige aanblik bood.

Het lijkt mooi, maar de waarheid is natuurlijk in en in triest als je bedenkt dat veel inwoners deze zondagmorgen op weg naar de kerk waren. Kinderen werden van hun fiets gehaald en wat overbleef was het met bloemen bezaaide kinderfietsje.

Niet iedereen werd meegenomen enkele dorpsbewoners bleven achter, maar werden wel getransformeerd tot poppen.

Tot op de dag van vandaag staan ze er nog als stille getuigen.

Waarschijnlijk zijn de Paalsmilers overhaast vertrokken, want niet iedereen was volledig getransformeerd.

Volgens mij spookt het er toch nog een beetje.

Nadat ik de foto gemaakt had liep ik even naar de overkant, toen ik terugkwam had de pop opeens een pet op.

Bij het zien van de pet kreeg ik een koude rilling, werd bloednerveus, maakte snel nog een foto van een fiets en reed met hoge snelheid het dorp uit.

Een kilometertje verderop zei mevrouw Glibber, 'ik heb die laatste pop maar even zijn pet opgezet toen jij naar de overkant liep, want die lag er achter'. Pffffffffff gelukkig horrorverhalen zijn dus toch fictie.