Even de dagelijkse stress laten zakken voor je je weg vervolgt langs het ervaringstheater.

Soms moesten er harde noten worden gekraakt, met daarin een boodschap.

Zag je jezelf in de spiegelbol of keek de bol naar jou.

Bekijk het bos eens via de spiegel.

Dat kan heel aparte beelden opleveren.

De bomen en de bladeren namen heel mooie vormen aan.

Iets verder kwam ik de didgeridoo-speelster tegen, een mooi geluid in het verder vrijwel stille bos.

Het eigenlijke openluchttheater en het toneel boden een beetje doodse aanblik.

Ik ben bang dat veel mensen het over het hoofd hebben gezien, maar tussen het theater en het podium was in de sloot een klein dorpje gebouwd.

Een mooi stilleven dat dorpje tussen het kroos.

Waarschijnlijk had een boer een gedeelte van zijn stro verloren, overal langs dit pad lag stro.

Stro is duidelijk geen dood materiaal, tenminste ik zag het tot leven komen.

Goed dat ik het fotografeerde, want even later was het weer een dooie berg stro aan de voet van een boom.

Ik vroeg mij af waar deze mensen naar keken.

Ze keken naar het water waar iets tot leven kwam.

Ik liep door richting uitgang en opeens werd mijn aandacht getrokken door iets in de sloot. Een soort waternimpf, maar dan even anders.

Het was een leuke ervaring dit ervaringstheater en zeker voor herhaling vatbaar. Dit was niet alleen mijn mening, ik hoorde het ook na afloop van bezoekers die even stonden na te praten bij de bar.

De Leidse Hout bij schemerlicht na afloop was natuurlijk ook al een mooie ervaring op zich als afsluiter.

Het heeft iets heel aparts.

Tja wat moet je dan met zo'n laatste foto. Je zou er een tekst bij kunnen plakken in de trant van; Glibber de man die sneller plaatjes schiet dan zijn schaduw.

Hieronder een kort filmpje en een fotodslideshow van PoelGeest door Fields of Wonder.