Natuurlijk gingen we daarna nog even langs de Leidse Hout, want ik moest hem nog uitlaten. Terwijl Glibber zijn rondje liep, keek ik of er nog vriendjes en vriendinnetjes waren.

Links niets, rechts niets nee he, er is toch wel iemand.

Gelukkig daar loopt nog een speeltje.

Nadat Glibber zijn rondje had gelopen en een praatje gemaakt had, nam ik hem maar weer mee naar huis want dan kon hij beginnen aan het opknappen van die kamer zonder dak. Dit ziet er toch niet uit, in zo'n kale boel kan geen hond leven.

Daar mag wel wat kleur in.

Ik ging veilig op een afstandje zitten en keek of het goed ging.

Als je die Glibber aan het werk zet, kan hij best wel iets hoor.

Hij moet het natuurlijk wel afmaken, dus hielden we hem goed in de gaten dat hij er niet vandoor kon. Ik versperde de weg naar de kamer en Spottie, die hond met dat blafgebrek, hield in de gaten dat hij niet over het hekje weg zou komen.

Pfffff duurt wel lang als je ligt te wachten.

Nadat Glibber zich een half uurtje uitgeleefd had, zag het er al een stuk beter uit.

Zowel die hond met dat blafgebrek als ik hielden het voor gezien en lieten Glibber maar lekker verder klooien.

Na een klein uurtje riep hij Hhhhhappy en ging ik maar eens kijken wat hij er van gemaakt had.

Ik moet zeggen, het kan er mee door, voor een mensenhond niet slecht gedaan.

Tot blafs en laat de zon maar komen. En vergeet niet: een dag niet gekwispeld is een dag niet happy. Tot blafs, wees happy, lees Happy.