

Sinds zes weken heeft Leiden een Bed, Bad en Broodvoorziening voor uitgeprocedeerde asielzoekers. Gistermiddag werden de wethouder, burgemeester, buurtvertegenwoordigers en de pers ontvangen voor kennismaking en een rondleiding. Met het aanbieden van deze voorziening balanceer je als gemeente op het randje van de wet, maar uitgeprocedeerde asielzoekers klakkeloos op straat laten slapen dat kan je als gemeente ook niet toelaten.
Rare gewaarwording, op het moment dat je aan komt lopen en je de tuin met de vuurkorven ter verwelkoming ziet heb je nog iets van, ik ben benieuwd hoe het er binnen uitziet en besef je nog niet echt welke schrijnende verhalen je later te horen gaat krijgen.
De genodigden werden met een kopje thee ontvangen en kregen een korte algemene uitleg over de opvang. Er zitten momenteel 22 mannen in het centrum en er zijn tien doorgangsplekken voor kortstondig verblijf. De meeste bewoners hebben het probleem dat ze hier weg moeten, maar het land van herkomst ze ook niet meer toelaat. Eerdaags komt er in Leiden ook een apart centrum voor uitgeprocedeerde vrouwen. Er is bewust voor gekozen om vrouwen en mannen gescheiden op te vangen.
We werden in groepjes rondgeleid door de bewoners.
Er is destijds binnen de gemeenteraad afgesproken dat het om sobere opvang gaat. Als je boven naar de slaapkamers kijkt, vraag je je af was er nu over sober of somber gesproken. In de kamertjes staan stapelbedden en een simpele stalen kast, sommige kamers hebben niet eens een raam. Als je in zo'n kamertje staat kijk je toch opeens heel anders tegen het probleem aan en val je eigenlijk een beetje stil.
Vol trots laten de bewoners hun kamer zien. Tsja wat zeg je dan, je kan moeilijk enthousiast reageren met oh what a nice room.
Deze kamer kan je vergelijken met de topsuite van het Hilton. Er zijn twee aparte bedden, fleurige gordijnen en een groot raam.
Ook de vrouwen die eerdaags in de andere vestiging komen te wonen waren aanwezig.
Deze mensen leven echt in een onwerkelijke situatie en pakken elke mogelijkheid aan om met wie dan ook in gesprek te komen merkte je al tijdens de rondleiding.
Die gesprekken kwamen er door middel van speeddate gesprekken. Een aantal bewoners kreeg de mogelijkheid om in een paar minuten iets over zichzelf te vertellen aan de wethouder of burgemeester.
Het waren emotionele gesprekken die vaak op vrijwel hetzelfde neerkwamen.
Eigenlijk willen ze allemaal duidelijkheid en maakt het vaak niet meer uit welke duidelijkheid. Nu bestaat hun leven uit slapen, opstaan, eten, vervelen en weer slapen om de volgende dag weer precies hetzelfde te doen.
Het viel mij op dat de meesten goed tot redelijk goed Nederlands spreken en verstaan, maar ja ze zitten hier natuurlijk al een aantal jaren.
Om de paar minuten maakte de gong een onverbiddelijk einde aan de speeddate gesprekken.
Uiteraard volgen ze ook het nieuws en velen vragen zich zo nu en dan ook af, iedereen is nu zo hard bezig met de grote vluchtelingengroepen in Europa, maar bijna niemand bekommert zich nog om onze uitzichtloze situatie.
Ik weet ook dat het probleem niet makkelijk op te lossen is en heb zowel problemen met mensen die zeggen oprotten, maar ook met mensen die zeggen laat iedereen maar komen. Het is allebei niet goed, maar één ding weet ik zeker; als iemand tegen mij zegt: 'ik heb nog nooit een misdaad begaan, maar heb in mijn korte leven meer in gevangenissen en vrijwel gesloten opvangcentra gewoond dan in een huis' dan krijg ik kippevel en kan je niet wegkijken van het probleem.
Namens de buurtbewoners heette Mustafa Kus de bewoners welkom in de wijk de Mors en had voor iedereen een klein welkomstcadeautje.
De bewoners hadden voor de politiek een brief opgesteld, waarin ze aandacht vragen voor hun problemen.
Aan het eind van het bezoek wilde iedereen graag op de foto met burgemeester Henri Lenferink.
En zelfs een handtekening op de verpakking van de mok.
Het lijkt natuurlijk heel leuk met de burgemeester op de foto.
Naderhand gezien vond ik het eigenlijk het meest trieste deel van het bezoek. Wij zitten nu thuis met een kopje koffie of een drankje dit verhaal te lezen, maar ......... zouden zij ooit THUIS op de bank nog eens naar de foto kunnen kijken en zeggen, 'oh ja dat was in 2016 in Leiden met de burgemeester'. Ik hoop het voor ze, maar ben bang dat ze nog een lange weg te gaan hebben.
De bedoeling was dat de wethouder en burgemeester twee bomen zouden planten in de tuin. De bomen stonden er echter al, dus werd het maar officieel water geven.
Wethouder Roos van Gelderen had nog een tip, lekker de zon erop laten schijnen, genoeg water geven en dan later je eigen appels plukken. Laten we hopen dat de appels er komen, maar dat de huidige bewoners ze niet meer hoeven te plukken omdat er al een oplossing voor ze gevonden is.
Hieronder nog een korte fotoslideshow en beelden van onder andere de speeddates.
Reacties
Een serieus logje LG over een serieus probleem. Wij krijgen van de zomer uitgeprocedeerde nederlanders... want die van ons mogen wel blijven. Wat een verschillen en contrasten.
Love as Always
Di Mario
Het is een héél gecompliceert probleen waar ik ook geen oplossingen voor weet.Ik ga maar geen schuldigen aandragen maar er is véél geld mee gemoeid in de "vluchtelingen industrie" die gebaat is bij steeds weer nieuwe rechtsprocedures en daar worden uiteindelijk de vluchtelingen de dupe van.
Ja, het is eigenlijk heel erg triest he, en zo gaan we er mee om. Mooi vastgelegd.