

Het was donderdag weer zo'n dag dat alles tegelijk plaats vond. Eerst 's avonds de persconferentie van de 3 October Vereeniging en daarna gelijk door naar Jazz in de Kamer, de opening van het Rhythm Groove & Bass Festival. Vier dagen lang mooie jazzconcerten op diverse Leidse podia en horecagelegenheden met als mooie afsluiting onder andere de finale van de Leidse Jazz Award op zondagamiddag in de Stadsgehoorzaal. Door de persconferentie miste ik het eerste concert van Jazz in de Kamer, gelukkig was ik nog net op tijd voor het tweede concert en koos daar het concert van Shirma Rouse.
Ik heb Shirma Rouse twee weken geleden op zien treden tijdens Leiden is Open en dat was zo'n geweldig concert dat ik graag nog een vervolg wilde horen.
Na afloop vertelde Shirma dat ze zelf zo genoten had van het concert in de Stadsgehoorzaal en bij haar en de band in de top drie van mooiste concerten staat.
Uiteraard heb ik een stukje gefilmd van het optreden. Het was anders, maar weer zo geweldig mooi, wat een stem heeft die meid.
Na haar concert moest ik een moeilijke keuze maken. Nog een derde concert volgen in de serie van 'Jazz in de Kamer' of naar de QBus om nog een stukje van het concert van de Australische Owen Campbell mee te pakken. Het werd Owen, maar moest daarvoor wel bijvoorbeeld Zosja El Rhazi of Wouter Hamel voor laten vallen.
Ik had goede verhalen over hem gelezen en stukjes op internet gezien en was dus vol verwachting.
Gelukkig had ik een goede keuze gemaakt en kon nog een klein uurtje van zijn concert meemaken.
Hij wordt wel eens vergeleken met een jonge Bruce Springsteen, ik kan mij die vergelijking wel indenken
Er is wel een groot verschil, Bruce gaf van begin af aan urenlange concerten, dat deed Owen Campbell helaas niet. Voor mij had hij nog wel even door mogen spelen.
Hieronder een filmpje met wat beelden van zijn optreden.
Wie zaterdag of zondag nog iets mee wil pakken van het festival kan het beste even de site van het Rhythm Groove & Bass Festival kijken.
Reacties
Gezellig muziekje... en dus ook een leuke avond. Mooi weer in beeld gebracht.
Love As Alwyas
Di Mario
Owen valt méér in m'n straatje dan de zangeres, hoewel haar stem klinkt als een klok is ze mij te jazzy. Owen doet meer denken aan Loudon Wrainwright als je het mij vraagt, (maar je vraagt me niks natuurlijk) dan aan bruce. Apart hoe hij zijn gitaar bespeelt!