Ik was een jaar of dertien denk ik. Ze had lang donkerblond haar en stond voor me op de roltrap bij V&D, ik was op slag verliefd. Ik volgde haar naar boven waar haar moeder in de lunchroom bleek te werken.Weken lang was ik stapel verliefd en ook op latere leeftijd smolt ik weer als ik haar tegenkwam. Ik was een jaar of vijftien en zat bijna dagelijks met een hele groep in de lunchroom van V&D the place to be voor jong, zich groot voelend, Leiden. Ik was een jaar of zestien en stond urenlang in de bakken met platen te zoeken tijdens de uitverkoop. Single's een kwartje, LP's een gulden, vol trots met vier of vijf LP's ging je naar huis. Beneden onder de roltrap bij de sigaretten stond jarenlang een man met een heel hoog stemmetje. Wij wisten natuurlijk hoe dat kwam en toen een dag na de Kerst hij omriep "alle ballen halve prijs" wisten wij het zeker. Zie je wel hij heeft ze ingeleverd. Als een film spookten gistermiddag deze herinneringen door mijn hoofd toen ik langs de gesloten V&D liep, nog niet wetend dat twee uur later bekend werd dat het definitief voorbij is.  

Er zijn dingen in het leven die verdwijnen, winkels komen en gaan, winters worden zachter, er zijn troonswisselingen, maar dat V&D definitief zou sluiten dat verwacht je niet. V&D daar ben je mee opgegroeid. In dit enorm grote pand hartje centrum zit V&D, zo is het, zo was het en tot gisteren dacht je dat het ook altijd zo zou blijven.