Op zich niet zo heel vreemd want ik begreep dat Daniela Bates, de voorzitter van Stukafest Leiden 2016, Argentijns bloed heeft. Dan kan een stukje Argentinië natuurlijk niet ontbreken.

Op Haagweg 4 was ook het organisatorisch middelpunt gevestigd.

Het publiek kan kiezen uit drie voorstellingen die elk een half uur duren. Na dat half uur heb je een half uurtje de tijd om bij de volgende studentenkamer en voorstelling te komen. Ik koos als eerste een optreden van The Bucket Boyz op de Doezastraat. Deze Amsterdamse band is in Leiden geen onbekende, ik zag ze eerder bij de Hofjesconcerten en Leiden is Open.

Het restaurant onder de studentenkamer vond het schijnbaar niet zo lekker klinken als het publiek, dus moest er een oplossing voor het geluid worden gezocht.

Het concert ging gewoon verder op de bank dat dreunde in elk geval niet zo erg door naar beneden.

Zo zie je maar voor alles is een oplossing.

Mijn volgende stop was in de Jan Vossensteeg. Helaas mocht ik daar alleen voorafgaand aan het optreden een fotootje maken, maar ik houd niet van geposeerde nepfoto's dus ging snel verder naar een andere locatie. Ik vond de kamer trouwens wel prachtig met de grote muurschildering en de bank als tribune.

Meer geluk had ik op de kamer van Jeroen Sprangers, de organisator van Leiden is Open, waar het propvol zat bij het optreden van Jan Beuving.

Geweldig hoe Jan Beuving zijn wiskundestudie combineert met cabaret. Hij was dan ook niet voor niets in 2013 finalist van het Leids Cabaret Festival. Als je Jan Beuving hoort moet je gelijk aan Drs. P. denken, wat een  taalkunstenaar eerste klas. Voor mij was het de verrassing van de avond waar ik duidelijk het meest van genoten heb. Vooral ook de droge humor zoals bijvoorbeeld; de oudste mens ter wereld kan nooit overlijden, want dan is er altijd gelijk weer een andere oudste mens. Ook geinig; hier mag je vanaf 19:00 uur 130 rijden, goh als we hier iets later hadden gereden dan waren we een kwartier eerder thuis geweest.

Het lied "De stelling van Fermat" is ook geweldig. Om de paar zinnen stopt hij om een extra uitleg te geven, dat het allemaal voor de niet wiskundige leek wel leuker maar niet begrijpelijker maakt.

Mijn derde en laatste voorstelling was in de Rembrandtstraat waar finalisten van het Amsterdams Kleinkunst Festival voorstellingen gaven.

Misschien ben ik te verwend of snapte ik het gewoon niet, maar echt boeien kon het mij niet. Gelukkig was ik niet de enige die het niet helemaal snapte. Je hebt wel eens voorstellingen met een open einde. Je zou kunnen zeggen dat was dit ook. Zijn opkomst in een slaapzak was al vreemd, zijn slot nog vreemder. Halverwege een lied liep hij al zingend de kamer uit, de trap af, de deur uit de straat op en weg was hij. Iedereen in vertwijfeling achterlatend en we hebben hem niet meer terug gezien. Een voorstelling die ik eigenlijk ook niet had willen missen want het laat wel een verhaal achter.

De kamerbewoners namen het maar over door een lekker stukje te gaan spelen.

De grote afterparty was in Gebr. De Nobel met in de grote zaal onder andere Jon Tarifa.

Een combinatie van Soul, Funk en Jazz waarmee ze een graag geziene gast op de grotere festivals zijn.

Een mooie mix die garant stond voor een mooi optreden.

In de kleine zaal de Groningse band The Black Cult.

Omschreven als Rock zoals Rock 'n Roll moet zijn en dat was het ook. Snoeihard, strak en snel, wat mij betreft het muzikale hoogtepunt van de avond.

Hieronder een korte fotoslideshow en een filmpje met flitsen van de optredens.