Zoals elk jaar boven de ingang van de schouwburg het logo van het Leids Cabaret Festival.

We leven in een tijd van bezuinigingen, maar het is echt niet zo dat het plaatselijke breiclubje noodgedwongen is uitgeweken naar de foyer van de Leidse Schouwburg.

Het had alles te maken met het logo van het festival dit jaar.

De presentatie was in handen van Micha Wertheim, de winnaar van 2004. Hij wist uiteraard als geen ander dat de keuze van de jury meestal in de ogen van het publiek verkeerd is. Vandaar dat hij voorstelde aan het begin alvast de jury uit te fluiten dan hoefden we dat na afloop niet meer te doen.

De eerste finalist was Marco Lopes. Dat is inderdaad een rare naam voor een Turk maar hij is dan ook Portugees.

Knap was de innige omhelzing met een vrouw uit het publiek die aan had gegeven ergens over te piekeren.

Hij bouwde dit onderdeel erg mooi en lang uit en wat mij betreft een extra applausje voor de dame in kwestie die zich totaal ongemakkelijk voelde, maar sportief meedeed.

Houd de naam Marco Lopes in de gaten. Hij won dan wel niet, maar dat hij eerdaags toch door gaat stoten is zeker.

De volgende finalisten waren Joosen en de Jager. Zij brachten de huidige problemen in de werksfeer duidelijk naar voren, zoals de contractbesprekingen die steeds meer op een loterij gaan lijken.

Sterk was het voorbeeld hoe een mailtje of berichtje in de cloud werd gezet en verzonden.

Mindfulness en samenwerking de lege modewoorden van de huidige maatschappij brachten ze ook erg knap naar voren. Zo nu en dan iets te lang doorgegaan op een onderwerp, maar ook weer sterke finalisten.

Als derde en laatste finalist was de beurt aan Martijn Kardol. Ik zag hem vorige week al bij de Podiumpitch in de foyer van de Stadsgehoorzaal en dacht toen al zonder de andere kandidaten gezien te hebben, dit is een serieuze kanshebber.

Ik snap dat een hoop mensen denken, ja dat kan je nu naderhand wel zeggen, maar dat is makkelijk natuurlijk. Nee hoor, op mijn Leidse Glibberpagina afgelopen dinsdag in het Leidsch Dagblad gaf ik al aan dat ik er vertrouwen in had. Dus lees maar even terug in het LD of op de webpagina.

Martijn is een allrounder en bracht naast een mooie conference over eigenlijk zijn mislukte leven, ook twee heel mooie luisterliedjes over zijn mislukte leven. Alhoewel hij gelijk aan het begin van de de show naar voren brengt dat er geruchten de ronde doen dat hij mislukt is als 'artist', maar dat even ten stelligste wil tegenspreken.

Ik heb niet gefilmd in de Schouwburg, maar kan wel een klein stukje laten zien van zijn optreden bij de Podium Pitch vorige week. Hier bracht hij uiteraard een preview van zijn optreden bij de voorronde en finale. In het filmpje vertelt hij over zijn auditie als Tony in de musical Grease en zie je flitsen van de twee mooie liedjes die hij in de finale liet horen.

Met het winnen van het Leids Cabaret Festival weet ik zeker dat Martijn in de toekomst met plezier gaat terugkijken op dit weekje Leiden.

Er was natuurlijk op het moment dat Martijn klaar was met zijn optreden nog geen winnaar bekend, maar als je zo ver bent gekomen ben je eigenlijk alle drie een beetje winnaar. De drie finalisten gaan dan ook met zijn drieën op theatertour. Jochem Myjer won onlangs de eerste André van Duin Comedy Award. Jochem schonk het bijbehorende geldbedrag aan het VARA Leids Cabaret Festival om op die manier jong talent te helpen in hun ontwikkeling. De finalisten kregen dan ook een aantal meiers van Myjer om te besteden aan de regie tijdens hun finalistentour door het land.

Pauze en gelijk het moment dat het publiek door middel van hun stembriefjes hun stem kenbaar konden maken voor de publieksprijs.

Bij de breisters was ondertussen een vacature onstaan, maar ja ik kan niet praten en breien tegelijk, laat staan fotograferen, dus ik liet de uitnodiging maar over gaan.

Sanne Wallis de Vries won in 1996 het Leids Cabaretfestival. Na al een keer het festival gepresenteerd te hebben kwam ze na de pauze vertellen hoe het nu met haar gaat.We zijn gelukkig weer helemaal op de hoogte over hoe ze meeleeft met de vluchtelingen, de denkrimpels van haar man, nou ja kortom Sanne is gelukkig en geniet van het leven.

Om gelukkig te blijven en gezond te leven doet ze ook aan Yoga samen met een aantal Amsterdamse moeders en een Amsterdamse lerares, alleen spreken ze dan wel Engels want dat hoort er bij tegenwoordig. Sanne vond ook dat de zaal wel wat beweging kon gebruiken en deed het even voor. De lucht moet kunnen wegstromen uit alles waar het uit kan wegstromen.

We beginnen met de armen omhoog.

Terwijl wij druk bezig waren met de lessen van Sanne Wallis de Vries, was de jury tot een oordeel gekomen. Jurylid Laurens van Ham las de rapporten van de jury voor.

En de winnaar was,...................inderdaad Martijn Kardol.

En dan niet alleen de juryprijs, maar ook nog eens de publieksprijs.

Nadat hij in Groningen ook al de jury- en publieksprijs in de wacht sleepte, deed hij dat in Leiden weer. Het kan bijna niet missen dat Martijn in de toekomst bijgeschreven gaat worden in het rijtje grote Nederlandse cabaretiers. Geen slecht resultaat voor iemand die te boek staat als mislukt 'artist'.

Hieronder een korte fotoslideshow van de finale en de sfeer in de Leidse Schouwburg. Onder zo'n fotoslideshow kan wat mij betreft maar één nummer als achtergrondmuziek staan, alhoewel veel jongeren zullen denken; 'Theatertje, Paul van Vliet, who the hell is that'.