Dat haasten had niet gehoeven voor ik goed en wel in de auto zat was de Leidse sneeuwstorm alweer voorbij en was er nergens iets van de paar vlokken terug te vinden.

Voordeel van zo'n tweedaagse winter is dat het ijs nog niet kapot gemaakt is en er ook nog geen rommel op ligt.

De kleine grachtjes in het havenkwartier lagen gelukkig wel dicht.

Een stukje brood op het ijs zorgde gelijk voor tientallen meeuwen.

Een grachtje zonder brood ziet er opeens heel anders uit.

De passantenhaven lag doodstil en onberoerd bij.

Stel dat er nog een winter komt en we kunnen schaatsen, dan is het natuurlijk mooi opstappen bij Lot en de Walvis en daarna warme chocomel op om te knappen.

De Zoeterwoudsesingel was vroeger de officiële natuurijsbaan van Leiden. Ik vraag mij af, zou er nog ergens onder een hoop stof in een bureaula een draaiboek liggen wat te doen met de Zoeterwoudsesingel bij aanhoudende vorst. Ik kan mij herinneren van vroeger (nog in zwart wit) dat er dan baanvegers waren en agenten op de schaats. Langs de kant stonden koek en zopietenten en met school gingen we dan schaatsen op de Zoeterwoudsesingel.

De officiële Leidse ijsbaan op de Zoeterwoudsesingel liep van de Hoge Rijndijk tot aan de Jan van Houtkade.

De Wittesingel ter hoogte van de Sterrewacht lag er ook prachtig bij.

Het lukt bijna nooit om een dichte Singel zonder rommel of windwakken op de foto te krijgen.

Het mooiste zou natuurlijk zijn om een week of twee, drie echte vorst te krijgen en dan weer eens de echte Tocht der Tochten te rijden. Ik bedoel uiteraard de Elfstegentocht niet te verwarren met die tocht in Friesland. :-) In 1997 was de laaste keer, dus het wordt wel weer eens tijd.

Maar,.............als ik heel eerlijk ben dan verwacht ik dat er eerder bladeren aan deze boom zitten, dan duizenden Leidenaren de Elfstegentocht rijden.

In de fotoslideshow nog een paar foto's van (voorlopig) de winter van 2016.