Ik zie Meli en denk aan vlees van Van der Zon. Ze had een snijplank bij zich dus bijna zeker weten dat er na afloop wel een stukje worst te krijgen was.

De zaal liep vol en niemand wist wat er komen zou. Het enige dat men wist is dat het PS Theater de speciale voorstelling bedacht heeft.

Tijs Huys en Wil van der Meer openden de verjaardag van La Grande Dame.

La Grande Dame wilde eigenlijk geen feestje geven, ze wilde een feestje voor zichzelf met haar als middelpunt. Wel met taart en kaarsjes natuurlijk want dat hoort bij een verjaardag.

Op het podium zat La Grande Dame onder de ballonnen als stralend middelpunt van haar gasten.

Slager Daan van der Zon, verklaarde de liefde voor zijn vak en is trots dat in Leiden te kunnen uitoefenen.

Burgemeester Henri Lenferink ging in gedachte terug naar 2003 toen hij middels een referendum gekozen werd als burgemeester en sindsdien steeds meer van Leiden is gaan houden. Niet alleen de musea en de vele historische monumenten, maar ook de Leidenaar, de marktkoopman die snel nog een mandarijntje extra in zijn tas stopt en de vrouw die verrast is als ze hem bij de Aldi tegenkomt. Een wijk wordt ingelicht dat er vluchtelingen komen wonen, aan het eind van de avond geen protest, maar applaus. Dat is waarom Henri Leiden lief heeft.

Nico Dijkshoorn komt oorspronkelijk uit Amstelveen, maar woont nu in Nieuw Leyden. Leiden de stad waar de beste Chinees bij iedereen om de hoek woont. Maar vooral het Leiden van Daan van der Zon, die mij in één keer 40 jaar terug wierp in de tijd met zijn vraag "blieft meneer nog een stukje worst". Ik voelde mij opeens weer een jaar of zeven en zei nog net niet, "ja slager".

Nico was trots om met Daan op een podium te mogen staan en speelde daarna een van zijn favoriete nummers "The Weight"van The Band.

Wil van der Meer maakte grote indruk met de prachtige vertolking van "Goddank ben ik nog een jonge lente waard"van Maarten van Roosendaal, wat mij betreft een kippenvelmoment. Niet op foto, maar gelukkig wel een gedeelte op film. Ook erg mooi was het verhaal over de oude man van de manifacturenwinkel.

Er was nog een cadeau voor La Grande Dame, het cadeau maakte eerst een rondje zaal.

Na een lange omweg door de zaal kwam het cadeau uiteindelijk op het podium aan.

Een mooie voorstelling waar uiteindelijk het publiek het kaarsje op de taart was.

In de foyer na afloop behalve bubbels, .........natuurlijk een plakje worst.

Hieronder een filmpje met wat sfeerbelden en stukjes uit de voorstelling. Geen superbeelden, maar ik heb alles zonder licht vanuit mijn stoel gefilmd en gefotografeerd om niet irritant in de weg te lopen.

 Hieronder nog een paar foto's in de fotoslideshow.