Op zich wordt door alle kleuren wel duidelijk dat de bomen in het park goed in het blad zitten of hebben gezeten.

Over zitten gesproken, je ziet er niets meer van dat een paar maanden geleden dertigduizend mensen hier zaten, lagen, liepen of stonden te genieten van Werfpop en een maandje daarvoor ook nog eens een paar duizend van Summerjazz.

Het valt mij op dat er tussen de bomen door veel Hulststruiken in de Leidse Hout staan. je kan ze met hun donkere glimmende kleur niet missen.

Je kan door het park lopen, je kan ook door het park lopen en je ogen goed de kost geven. Dan vallen dit soort doorkijkjes je op.

Met het herfstzonnetje erbij is het een groot spel van kleuren en licht.

Zouden ze dit nu bedoelen met zonnestralen.

Hoe je het ook wilt noemen het is prachtig.

Met de zon door de bomen en de fontein in de vijver vergeet je bijna dat het herfst is.

Ik loop er al jaren naar te zoeken, nou ja zoeken, ik kijk wat rond, maar een echte paddestoel rood met witte stippen kwam ik nooit meer tegen.

Gisteren zag ik iemand plat op zijn buik voor een boom liggen en dacht of het is een kennis van prinses Irene of er moet een bijzondere paddestoel staan.

Nog even en ook kabouter Eigenwijs komt weer wippen op zijn paddestoel rood met witte stippen.

Het wordt het weekend weer zonnig en misschien wel de laatste keer dat we kunnen genieten van de zon en alle herfstkleuren voor we de koude winter induiken.

Het blijkt maar weer, zelfs de herfst geeft kleur aan het leven.