
Toen ik gisteren een rondje stad maakte om de bloemen te fotograferen, kwam ik ook in de Kloksteeg langs het restaurant van Norbert van Dartel. Norbert stond net op het punt kruiden en groenten te gaan halen in zijn eigen tuin bij Hoeve Cronesteijn. Als ik zin had mocht ik mee om eens op de tuin te kijken. Dat liet ik mij geen twee keer zeggen en enkele minuten later was ik op weg naar Hoeve Cronesteijn.
Ergens moest ik wel lachen toen ik deze foto maakte toen we weggingen vanaf Hoeve Cronesteijn. Als je denkt aan koks die ingrediënten halen voor het diner dan zie ik bijvoorbeeld volle Sligrokarren voor me, maar niet deze foto voor het busje van Norbert.
Norbert wil behalve dagelijks alles vers, ook zijn kruiden en groenten zelf uitzoeken en kweken. Op Hoeve Cronestijn heeft hij een tuin waar hij vrijwel dagelijks zijn groenten en ingrediënten zelf plukt. Op Hoeve Cronesteijnis een dagbestedingsproject van de Gemiva groep. De verstandelijk gehandicapte deelnemers verzorgen onder andere de tuinen, hakken haardhout en verzorgen ook het groen in de wijk en de omliggende schooltuinen. Bij de ingang van het complex zijn ook regelmatig leuke artikelen, bloemen of groenten te koop.
Ondanks de vele werkzaamheden is de hoeve ook een oase van rust aan de rand van de stad en het park Cronesteijn.
Iemand met verstand van planten en kruiden kan zich hier goed uitleven.
Een rondje lopen met Norbert door de kas en de tuin is een feest. Wie Norbert kent, weet hoe gepassioneerd hij over eten en de bereiding ervan kan praten. Ik heb tijdens de wandeling in de tuin van diverse planten blaadjes en bloempjes geproefd, waar ik het bestaan niet eens van wist, maar stuk voor stuk heerlijk.
Als leek zou je zeggen, wat moet ik met dit zooitje groen. Norbert bekijkt alles, plukt weer een blaadje en zegt proef eens. In de hele omgeving geen komkommer te zien en toch smaakte dit blaadje naar komkommer. Ik kan het niet herhalen, maar met een big smile vertelt Norbert dan iets in de trant van "kijk dan serveer je een gerecht zonder komkommer en toch proeven de mensen in de garnering komkommer, dat is spelen met smaak, creativiteit en de natuur en dat vind ik het leukste dat er is.
Nog even en je ziet de eerste paarse spruiten.
Behalve de groente en de kruiden komen ook de eieren die in het restaurant gebruikt worden bij Cronesteijn vandaan.
Als ik zeg dat hier een van de lekkere zomergerechtjes in de bakken zit, zie ik jullie je wenkbrauwen optrekken.
Er staat momenteel een gerecht op de kaart dat voor 99% zelf gekweekt is en van de tuin in Cronesteijn komt. Verschillende groenten met een gepocheerd ei, het enige dat niet van Hoeve Cronesteijn komt is de truffel. Als je Norbert alleen al hoort uitleggen hoe hij het bedacht heeft en hoe het smaakt dan krijg je spontaan trek. Gelukkig staat er in de tuin genoeg om vast even voor te proeven.
Nu we het over kleuren hebben, er staan natuurlijk ook veel bloemen in de tuin.
Dan weten jullie ook gelijk waar de bloemen die op tafel staan in het restaurant vandaan komen.
Nooit geweten dat vrouwelijke munt, sterker en lekkerder smaakt dan mannelijke muntplantjes.
Na een half uurtje was de keukenbrigade klaar met de "inkopen'.
Vanmiddag geplukt, vanavond op tafel, verser kan je het niet hebben.
Nou heren de boodschappen zijn binnen, terug de bus en de keuken in.
En om het geheel groen en natuurlijk te houden, ziet ook de Kloksteeg er natuurlijk erg groen en fleurig uit.
In de fotoslidsehow nog een paar foto's van de tuin op Hoeve Cronesteijn.
Reacties
:)
Leuke info, nu weet ik meteen waar ik de volgende keer in Leiden ga eten.
Als tafelgarnering is dat gerecht natuurlijk prachtig maar eh... serveren ze er ook "iets om te eten, hutspot of zo ?
Daar herken je de bevlogen kok aan. een eigen kruidentuin. Hans
Prachtige reclame. En nu op zaterdag de tegoedbon samen met mevrouw Glibber gebruiken in het restaurant van Norbert van Dartel. Of niet soms Emile?
@Nee hoor Albert, ik heb van jongs af aan geleerd nooit iets aan te pakken, dat schept verplichtingen. En als er iets heilig voor mij is dan is het wel het zelf bepalen waar en over wie ik schrijf.