
Vrijdagmiddag was ik bij misschien wel de mooiste en meest ontroerende boekpresentatie die ik ooit heb meegemaakt en nog ga meemaken. Een boek over doorzettingsvermogen, wilskracht en ongekende levensvreugde.

Er zijn diverse mensen waar ik bewondering of respect voor heb, maar er zijn weinig mensen waar ik heel grote bewondering en diep respect voor heb. Als ik nadenk kom ik denk niet veel verder dan een stuk of zes zeven personen. Een van de mensen in dat korte rijtje is Britt Abrahams.
Ik ken Britt nu een jaar of drie vier en heb zelden iemand meegemaakt met zoveel levensvreugde en doorzettingsvermogen. Britt is 25 jaar en geboren met een ongeneeslijke spierziekte en daarom gekluisterd aan haar rolstoel. Met haar 20 kilo heeft ze dunnere ledematen dan de ergste annorexiapatiënt. Ik zie mensen denken, ahhh wat een zielig hoopje mens. Die gedachte is totaal verkeerd er zijn namelijk twee spieren die bij Britt beter werken dan bij wie dan ook. Dat zijn de lach- en de doorzettingsspier. Hiermee heeft Britt zich een aparte plek in Leiden verworven en is ze geliefd bij iedereen die haar heeft leren kennen.

Britt heeft de instelling niet zeuren over wat je niet kan, maar gebruik maken van wat je wel kan. In 2012 werkte zij voor het blad Unlimited, een glossy magazine voor jongeren met een beperking, wat ze miste was vervoer voor de redactieleden. Britt liet het er niet bij zitten en startte een benefietfeest en veiling om de bus te kunnen kopen. Ze wist een pagina in het blad Leven te krijgen, de Business Club Leiden organiseerde de veiling en Koetshuis de Burcht stelde haar restaurant ter beschikking. Het kleine doorzettertje had het voor elkaar, een paar maanden later stond er een fonkelnieuwe aangepaste bus klaar.
Iets wat Britt al jaren heel erg stoort is het feit dat veel mensen denken wanneer je in een rolstoel zit, dat je dan ook gelijk geestelijk niet helemaal in orde bent. Vaak wordt er over haar, in plaats van tegen haar gepraat. Ook hier moest iets aan gebeuren vond Britt en wat doe je dan, je schrijft een boek om uit te leggen dat ondanks je beperking, de mogelijkheden onbeperkt zijn en dat je misschien wel ziek maar niet gek of dom bent. Via een crowdfundactie kreeg ze al snel het benodigde geld bij elkaar om het boek te kunnen realiseren. Vrijdagmiddag werd het boek gepresenteerd en stroomde een van de zalen van hotel Het Haagsche Schouw vol met vrienden en familie.

Dat Britt menig hart breekt blijkt ook wel weer uit het feit dat Haagsche Schouw directeur Frans Schohaus toen hij hoorde van het boek, direct aanbood de presentatie voor zijn rekening te nemen.

Over harten breken gesproken, laten we natuurlijk niet de ouders van Britt vergeten. Lidy en John staan vierentwintig uur per dag klaar voor Britt en hoe gek het ook klinkt genieten er van. Via Britt hebben we zoveel leuke en aardige mensen leren kennen.
En datzelfde geldt natuurlijk ook voor haar broer Bjorn en zijn vrouw.

Broer Bjorn leidde de presentatie in en vertelde hoe de familie regelmatig versteld staat van de ideeën en plannen die Britt heeft en dat het haar ook altijd weer lukt.

Britt legde uit waarom ze het boek heeft geschreven en dat ze zo graag een actieve rol in de maatschappij wil spelen. Een toespraak waar je zo nu en dan de rillingen van kreeg, wat een power, wat een doorzettingsvermogen.

Ik denk dat de uitdrukkingen op de gezichten genoeg zeggen.

De eerste twee exemplaren werden uitegereikt aan Roos van Gelderen, wethouder jeugd, zorg en welzijn, en Marjolein Bolhuis, directeur van Spieren voor Spieren.

Roos van Gelderen kent Britt onder andere van destijds de presentatie van het blad Unlimited en was vereerd dat zij het boek in ontvangst mocht nemen. Het boek krijgt na het gelezen te hebben, een plekje in haar kamer op het stadhuis in de hoop dat anderen het regelmatig in zullen kijken.
Logisch dat je als ouders vertederd toekijkt hoe er over en tegen je dochter gesproken wordt.

Een gedeelte van de opbrengst van het boek gaat naar de Stichting Spieren voor Spieren. Marjolein Bolhuis legde uit hoe blij ze was met deze donatie en hoe belangrijk het werk van Spieren voor Spieren is. Britt werd uitgenodigd komende zomer bij een aantal activiteiten van de stichting als speciale gast aanwezig te zijn.

Bij het schrijven van het boek is Britt geholpen door Paul Dirkse. Voor oud journalist Paul was het de eerste keer dat hij een boek schreef en dan gelijk met zo'n impact maakte het wel een heel bijzondere ervaring.

Met plezier denkt hij terug aan de urenlange gesprekken bij Britt thuis aan de keukentafel.
Uiteraard kwamen ook Gerda Schukking en Sander Pardon, uitgevers van het blad Leven, langs om te feliciteren.
Roos van Gelderen in gesprek met René Diekstra, die het boek geredigeerd heeft.
Er werd direct heel wat gebladerd in het boek en iedereen is het erover eens dat het er prachtig uitziet.
Hieronder een fotolideshow met daarvoor een kort fragment waarin Paul Dirkse een gedeelte uit het boek voorleest. Als je dit gehoord hebt, dan heb je verder geen uitleg meer nodig over hoe Britt en haar familie in het leven staan en waar we allemaal een voorbeeld aan mogen nemen.
De toespraak en het dankwoord van Britt staan hieronder in een apart filmpje.
Reacties
Sommige dingen zijn heel herkenbaar. Mijn kleine zusje heeft diverse jaren in een rolstoel mogen zitten en als je er dan bij bent hoe aso mensen naar iemand in een rolstoel zich gedragen, dan springen de tranen in je ogen. Top dat ze zo'n doorzetter is. Ze verdient het.
Love As always
Di Mario
Dat is een nadeel van een zichtbare beperking, dan word je afgeschilderd als ziellig en afhankelijk.Britt Abrahams laat gelukkig zien dat het heel anders is, een opsteker voor veel mensen met een handicap die in de hoek worden gezet. Hans
Voor trouwe gasten hier geen onbekende. Ik heb respect voor haar.
Heel bijzonder, respect hoor voor haar. Wat een leven en toch zo doorgaan!
Prachtig hoe zij door woord en gebaar laat zien dat mensen in een rolstoel ook 'gewone' mensen zijn. Geweldig sterke vrouw!
Ze kwam al eerder in je logjes voor herinner ik me, wát een doorzetterje!Ze heeft natuurlijk helemaal gelijk , al wil ik er wél aan toevoegen dat het helaas niet voor iederéén in een rolstoel op gaat dat het verstand intact is. Maar dus áltijd eerst aanspreken om daar achter te komen.
Knap, hoor! Daar kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen!