De Qbus was zo goed als uitverkocht met voornamelijk iets ouder publiek. Dat geeft ook wel aan dat de muzikale strijdcultuur bij jongeren vandaag de dag minder tot niet leeft. De dagen van afgeladen 1 mei manifestaties en grote demonstraties voor betere leefomstandigheden of meer loon bestaan simpelweg niet meer.

Dempsey is echte luistermuziek, waar het behalve de muziek toch vaak vooral om de teksten gaat.

Iedereen kon in de pauze en na afloop nog even snel en voordeling zijn cd verzameling aanvullen met cd's van Dempsey en natuurlijk gelijk de nieuwe cd "Spijt" op de kop tikken. Na afloop van alle onkosten gaat de opbrengst van de cd's naar de stichting Musicians Without Borders. Deze stichting organiseert muziekprojecten in voormalige oorlogsgebieden en in vluchtelingenkampen, om zo politieke verschillen te overbruggen en de wonden van de oorlog te helen.

Tijdens het concert waren er ook enkele gastoptredens van drummer Eelco Flapper, sopraansaxofonist Pieter de Mast en gitarist Jim Nagtegaal.

Speciaal voor dit optreden had Ferry Rigault nog een extra afscheidsnummer geschreven, waar als een soort verhaal van "de tien kleine negertjes" alle voormalige Leidse muziekgroepen die behoorden tot de zogenaamde strijdcultuur de revue passeerden.

In dit filmpje nog een paar foto's en dit unieke nummer en collectorsitem die op geen enkele cd staat.

Na afloop een staande ovatie voor Dempsey als dank voor vierendertig jaar lang mooie muziek met maatschappijkritische teksten.

Vierendertig jaar waarvan de laatste vijftien jaar in deze samenstelling is best wel heel erg lang.

Met het stoppen van Dempsey is ook in Leiden waarschijnlijk het laatste stukje maatschappijkritische muzikale geluid verstomd.

Ik heb iets meer gefilmd dan normaal omdat dit het laatste optreden was en heb er twee filmpjes van gemaakt. In deel 1 voornamelijk nummers van de nieuwste en laatste CD "Spijt".

In deel 2 een doorsnee uit hun eerdere repertoire.