De lucht was loodgrijs en het was nog maar net begonnen met sneeuwen, dat belooft nog wat dacht ik.

Ik zag het al helemaal voor me, morgen de schaal met viooltjes uitgraven, die dan natuurlijk ondergesneeuwd zou zijn. Daarom snel terug in bed en de wekker op acht uur zetten om gelijk te gaan fotograferen.

Ik weet niet wie er allemaal even na achten op waren, maar die hebben het zelf ook gezien. Of liever gezegd niet gezien. Het kleine beetje sneeuw dat er 's nachts lag was verdwenen en het miezerde. Wat een trieste en troosteloze dag wat betreft het weer. Ik moest 's middags even in Bleiswijk zijn en daar lag wel iets meer, maar dat was ook al veranderd in slushpuppy.

Ik besloot toch de echte sneeuwgrens een beetje op te zoeken, zo gek ben ik dan ook wel weer, de grens lag even voorbij Bleiswijk in de richting van Rotterdam.

Echt winterse plaatjes zaten er niet in, want als je ietsje inzoomt zie je dat hier ook nog niet veel sneeuw ligt.

En al gooi je er een filtertje overheen het blijft allemaal niets.

Nee, we zijn er in het zuidwesten bekaaid vanaf gekomen. Maandag nieuwe ronde, nieuwe kansen heb ik begrepen.